Αποφθέγματα

ΟΛΑ (1692) #ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΙΑ (394) #ΣΧΕΣΕΙΣ (150) #ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ (148) #ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ (70) #ΠΡΟΤΕΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ (60) #ΑΓΑΠΗ (57) #calilo (44) #ΚΑΛΥΤΕΡΕΥΣΗ (35) #ΑΛΦΑ ΟΜΟΡΦΙΑ - ΑΛΦΑ ΑΣΧΗΜΙΑ (35) #ΜΕΛΛΟΝ (29) #ΟΜΟΡΦΙΑ – ΑΣΧΗΜΙΑ (26) #ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ (24) #ΑΠΛΗΣΤΙΑ (23) #ΕΠΙΤΥΧΙΑ (21) #ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΔΥΝΑΜΙΑ (20) #ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΛΟΓΙΚΗ (20) #ΑΛΦΑ ΕΡΩΤΑΣ (19) #ΠΑΡΟΝ-ΜΕΛΛΟΝ (19) #ΧΡΟΝΟΣ (18) #ΑΓΑΠΗΣΕ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ (18) #ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ (18) #ΑΥΤΟΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ (15) #ΠΑΡΟΝ (15) #ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗΣ (15) #ΗΛΙΚΙΑ (14) #ΧΑΡΑΤΡΟΠΙΣΜΟΣ (13) #ΣΩΣΤΟ ΚΑΙ ΛΑΘΟΣ (12) #ΣΠΑΤΑΛΗ ΖΩΗΣ (12) #ΑΛΛΑΓΕΣ (10) #ches (10) #ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (10) #ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΦΟΒΟΙ (9) #ΚΑΚΙΑ – ΚΑΛΟΣΥΝΗ (9) #ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ (9) #ΤΟ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ (9) #ΤΕΜΠΕΛΙΑ (9) #ΆΛΦΑ ΕΡΩΤΑΣ (8) #ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ (8) #ΔΙΧΑΛΑ ΤΟΥ ΣΤΙΓΜΙΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΙΩΝΙΟΥ (8) #ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΤΕΣ – ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΤΕΣ (7) #ΑΓΝΩΣΤΟ (7) #ΑΛΦΑ ΑΓΑΠΗ (7) #ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ (7) #ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΛΑΥΣΗ (6) #ΕΥΦΥΪΑ ΚΑΙ ΧΑΖΟΜΑΡΑ (6) #ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ (6) #ΑΝΑΣΑ (6) #ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ (6) #ΠΙΣΤΕΥΩ (6) #ΜΕΤΡΙΟΠΑΘΕΙΑ (5) #ΝΙΚΕΣ (5) #ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΑ ΟΝΤΑ (5) #ΤΕΛΕΙΟΜΑΝΙΑ (5) #ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (5) #ΜΙΣΟΣ (5) #ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ (5) #ΓΟΗΤΕΙΑ (4) #(ΕΚ) ΠΛΗΚΤΙΚΟ (4) #ΓΝΩΣΗ (4) #ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ (Α) ΣΥΜΜΕΤΡΙΑ (4) #max most apogee (4) #ΣΩΣΤΟ ΚΑΙ ΕΥΚΟΛΟ (4) #ΑΡΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ (4) #ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ (4) #ΙΣΟΠΑΛΙΕΣ (4) #ΚΟΣΤΟΣ ΚΑΙ ΟΦΕΛΟΣ (3) #ΚΟΡΥΦΕΣ - ΑΒΥΣΣΟΙ (3) #ΡΟΥΤΙΝΑ (3) #ΕΥΚΟΛΙΑ (3) #ΤΟ ΡΙΣΚΟ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ (3) #Ο ΙΔΡΩΤΑΣ (3) #Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΖΩΓΡΑΦΙΑ (3) #ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΚΑΙ ΠΟΝΟΣ (3) #ΔΥΑΔΙΚΟΤΗΤΑ (3) #ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ (3) #ΑΛΦΑ ΑΝΑΣΤΡΟΦΗ (3) #ΑΝΑΒΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑ (3) #ΜΟΝΑΞΙΑ (3) #Η ΟΜΟΡΦΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΣΧΗΜΙΑΣ (2) #ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟ (2) #ΕΞΥΜΝΗΣΗ (2) #ΤΥΧΗ (2) #ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ (2) #ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΣ – ΠΑΘΟΣ (2) #ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ (2) #ΑΛΗΘΕΙΑ (2) #ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ (2) #ΜΗΔΕΝ ΚΑΙ ΑΠΕΙΡΟ (2) #ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΙ ΣΩΤΗΡΕΣ (2) #ΜΗΔΕΝ – ΑΠΕΙΡΟ (2) #ΑΥΘΟΡΜΗΤΙΣΜΟΣ (2) #ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ (2) #ΚΑΛΟΣΥΝΗ – ΚΑΚΙΑ (2) #ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ (2) #ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ (2) #ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ (2) #ΠΑΡΕΛΘΟΝ (1) #ΣΩΣΤΟ ΚΑΙ. ΛΑΘΟΣ (1) #ΣΟΦΙΑ (1) #Η ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΕΞΗΓΗΣΗΣ (1) #ΑΣΑΦΕΙΑ (1) #ΑΛΦΑ ΑΛΗΘΕΙΑ (1) #ΧΑΜΟΓΕΛΟ (1) #ΓΟΗΤΕΙΑ – ΟΜΟΡΦΙΑ (1) #ΆΛΦΑ ΑΠΟΦΑΣΗ (1) #ΤΟ ΣΤΙΓΜΙΑΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ (1) #ΟΙ ΜΕΓΙΣΤΑΝΕΣ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΖΗΤΙΑΝΟΙ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΟΞΟΥ (1) #ΆΛΦΑ ΕΠΙΛΟΓΗ (1) #ΔΡΑΣΗ - ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ (1) #ΑΣΦΑΛΕΙΑ – ΕΥΤΥΧΙΑ (1) #ΆΓΧΟΣ (1) #ΣΙΩΠΗ (1) #ΣΕΒΑΣΜΟΣ (1) #ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟ (1) #ΔΕΙΛΙΑ – ΘΑΡΡΟΣ (1) #ΔΡΑΣΗ – ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ (1) #ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΤΣΙΓΚΟΥΝΙΑ (1) #ΑΠΑΘΕΙΑ (1) #ΔΩΡΕΑΝ (1) #loemo (1) #ΑΝΑΒΟΛΗ (1) #ΡΙΣΚΟ (1) #ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ (1) #erego (1) #ΘΑΡΡΟΣ (1) #Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ (1) #ΜΑΘΗΣΗ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ (1) #ΑΛΗΘΕΙΑ – ΕΥΤΥΧΙΑ (1) #ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ (1) #ΘΕΩΡΕΙΕΣ ΖΩΗΣ (1) #Η (Α) ΣΥΜΜΕΤΡΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ (1) #ΘΑΝΑΤΟΣ (1) #ΕΥΚΟΛΟΜΑΝΙΑ (1) #ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΙΩΝΙΟΥ (1) #ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ (1)
  • 1

    Αν υπήρχε δωρεάν επιτυχία και ευτυχία, τότε όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο θα ήταν εξαιρετικά πετυχημένοι και τρισευτυχισμένοι και η αποτυχία και η δυστυχία θα είχαν εξαφανιστεί απ’ το πρόσωπο της γης. Δεν υπάρχει δωρεάν επιτυχία και ευτυχία. Θα πρέπει να δώσουμε ιδρώτα, ασφάλεια και αλήθεια για ν’ αξίζουμε την επιτυχία και ευτυχία. Αν δεν δώσουμε ιδρώτα, ασφάλεια και αλήθεια, δεν θα γίνουμε ευτυχισμένοι. Ας συνειδητοποιήσουμε ότι, όσο επιλέγουμε να μη μαθαίνουμε τα ελαττώματά μας –τα οποία είναι το πιο επίπονο και άσχημο κομμάτι της αλήθειας μας– για να μην ερχόμαστε σ’ επαφή με την αλήθεια του ποιοι είμαστε, θα γινόμαστε όσο ψεύτικοι χρειάζεται για να νιώθουμε δυστυχισμένοι. Είτε είμαστε ευτυχισμένοι είτε δυστυχισμένοι. Η διχάλα δεν χωράει τρίτο δρόμο. Κάθε στιγμή που ζούμε είτε κάνουμε αυτά που πρέπει για να γίνουμε όσο αληθινοί χρειάζεται για να νιώθουμε ευτυχισμένοι είτε γινόμαστε όσο ψεύτικοι χρειάζεται για να νιώθουμε δυστυχισμένοι.

  • 2

    Ας ζήσουμε παράγοντας ομορφιά ή γιορτάζοντας την ομορφιά που παράγουν άλλοι. Θα ζητήσω απ’ τις καρδιές των κοντινών μου ανθρώπων να μου δώσουν όσες σφιχτές αγκαλιές έχουν κρύψει μες στα πανέμορφα συναισθήματά τους πριν προλάβει η λογική μου να τις πιάσει στα χέρια της και να τις κάνει αδιάφορες, απόμακρες, ψυχρές χειραψίες. Θα τους ζητήσω να μου δώσουν όσες ευτυχισμένες στιγμές έζησαν στο παρελθόν, τις οποίες επέλεξαν να ξεχάσουν για να μην αναγκάζονται να τις συγκρίνουν με το παρόν και έτσι να συνειδητοποιούν το πόσο πιο ευτυχισμένοι ήταν τότε. Θα ζήσω ζητώντας απ’ τη λογική μου να επιστρέψει όση ευτυχία και συναισθηματικές λιακάδες έκλεψα μέσ’ απ’ τις ψυχές των ανθρώπων γύρω μου, όποιο κομμάτι της ομορφιάς τους δεν πρόλαβαν να κρύψουν για να τη σώσουν απ’ την ασχήμια μου. Επίσης, θα ζητήσω απ’ τη λογική μου να τους επιστρέψει όση ανεμελιά ή όποια φοβία μου να ζήσω τη ζωή μου στο μέγιστο μ’ έπεισε να γεννήσω δειλή απάθεια αντί για θαρραλέο ενθουσιασμό. Θα ζήσω μία ζωή που, όταν δεν μπορώ να βρω αρκετή συναισθηματική εντιμότητα μέσα μου για να φτιάξω με τα χείλη μου λέξεις και με τ’ ακροδάχτυλά μου πράξεις που θα με κάνουν περήφανο γι’ αυτό που είμαι, θα γιορτάζω την ομορφιά που γεννούν οι λέξεις και οι πράξεις των ανθρώπων γύρω μου. Θέλω να νιώσω τόσο συναισθηματικά έντιμος ώστε να βρω το θάρρος ν’ αφήσω τις λέξεις και τις πράξεις μου να ψάξουν για ν’ ανακαλύψουν μες στην ψυχή των ανθρώπων γύρω μου εκείνο το κομμάτι της ομορφιάς τους που θα θελήσει να με βοηθήσει να εξηγήσω στον εαυτό μου τη δική μου ασχήμια. Κάθε στιγμή που εξηγούμε στον εαυτό μας τι μας κάνει να νιώθουμε άσχημοι, συνειδητοποιούμε το πόσο πολλή ανεξερεύνητη ομορφιά έχουμε μέσα μας.

  • 3

    Κάθε στιγμή που απολαμβάνουμε τη ζωή, νικάμε την ασχήμια που φτιάχνουν τα ελαττώματά μας, χωρίς καν να χρειάζεται να παλέψουμε μαζί τους. Κάθε φορά που απολαμβάνουμε τη ζωή, νικάμε ό,τι μας κάνει άσχημους.

  • 4

    Όταν η λογική πατάει φρένο, επιταχύνει η απόλαυση. Συχνά η απόλαυση αρχίζει εκεί που η λογική αρνείται να πάει. Πού βρισκόταν η λογική στις δέκα πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μας; Απούσα. Απούσα επειδή η ψυχή μας ήταν που τις δημιουργούσε. Όταν δεν ξέρω πού να πάω, δεν θέλω να δίνω στη λογική μου να μου φτιάξει τα πιο λογικά, τα πιο καλά υπολογισμένα βήματα που έχει μέσα της για να μου τα δώσει να τα βάλω στα πόδια μου για να πάω τόσο πολύ μπροστά που να μην μπορώ πια να δω από πού ξεκίνησα. Αντίθετα, θα ζητήσω απ’ την ψυχή μου να μου μάθει πώς να χορεύω με τη ζωή μου. Θέλω να σηκώνω τη ζωή μου σε χορό όσο πιο συχνά γίνεται, όχι μόνο όταν νιώθω καλά με τον εαυτό μου, όταν είμαι σε κέφια, αλλά και όταν είμαι λυπημένος– ειδικά τότε. Όσο πιο μικρός νιώθω, τόσο πιο πολύ χρειάζομαι ό,τι με κάνει να νιώθω μεγάλος. Όσο πιο άσχημος νιώθω, τόσο πιο πολλή ανάγκη έχω την ομορφιά μου. Όσο πιο χαμηλά έχω πέσει, τόσο πιο πολλή ανάγκη έχω τις δύο φτερούγες της ψυχής μου, το πάθος και τον ενθουσιασμό της, να μ’ αρπάξουν μέσ’ απ’ το χειροποίητο σκοτάδι της λύπης μου για να με τραβήξουν πάλι πάνω στο φως. Οι στιγμές της ζωής μου που χρειάζομαι την ψυχή μου περισσότερο είναι εκείνες στη διάρκεια των οποίων νιώθω τα γόνατά μου να λυγίζουν απ’ το πιο βαρύ φορτίο που μπορεί να κουβαλήσει ένας άνθρωπος – τους πέντε θριάμβους των αδυναμιών του: τα ψέματα, τα λάθη, τις ήττες, την ντροπή για το ποιος είναι και τη δυστυχία που προκαλούν τα ελαττώματά του. Θα εξηγήσω στον εαυτό μου τι με κάνει να νιώθω μικρότερος απ’ τις διαστάσεις μου για να μη νιώθω υποχρεωμένος να κουβαλάω τα ελαττώματά μου όταν πηγαίνω στις πιο χαρούμενες στιγμές της ζωής μου.

  • 5

    Οι πιο όμορφες στιγμές της ζωής μας είναι εκείνες που είμαστε τόσο ευτυχισμένοι και περήφανοι για την αλήθεια αυτού που είμαστε, που δεν νιώθουμε την παραμικρή ανάγκη να πούμε ψέματα στον εαυτό μας. Ο κόσμος μες στον οποίο ζούμε έχει πιο πολλά συναισθήματα απ’ ό,τι μπορούμε να νιώσουμε, πιο πολλή ομορφιά απ’ ό,τι μπορούμε να δούμε, πιο πολλή καλοσύνη απ’ όση μπορεί να χωρέσει η ψυχή μας. Ας κάνουμε λοιπόν πέρα όποια απόρριψη, όποιο «όχι» ξεστομίζουμε χωρίς καν να το καλοσκεφτούμε, όποιον κανόνα που εμείς ή άλλοι έθεσαν και μας κλέβει την ελευθερία να νιώθουμε όποιο συναίσθημα θέλουμε. Ας κάνουμε πέρα όποιον δισταγμό κλέβει την αισιοδοξία μας, όποιον αστερίσκο βάζουμε στο θάρρος μας για να μην το αφήσουμε να μας κάνει πιο τολμηρούς απ’ ό,τι αντέχει η ηττοπάθειά μας. Ας προσπεράσουμε όποια παγίδα έχουμε στήσει με τη βοήθεια των πιο λογικών αλλά φοβισμένων επιχειρημάτων μπροστά στην ψυχή μας για να μην την αφήνουν να μας κάνει να νιώσουμε τόσο ακραία συναισθήματα ώστε να γίνουμε ένα με την αλήθεια μας. Ας αφήσουμε το πάθος και τον ενθουσιασμό μας να δώσει μία γερή κλοτσιά για ν’ ανοίξει τις πόρτες της ψυχής μας διάπλατα μέχρι που να μπορέσουμε όχι μόνο να νιώσουμε την απίστευτη δύναμή της αλλά και να την αφήσουμε να μας παρασύρει μέχρι που να φτάσουμε στο σημείο να πιστέψουμε τόσο πολύ στα συναισθήματά μας ώστε να μην ντρεπόμαστε για τον άνθρωπο που μας κάνουν. Οι πιο όμορφες στιγμές στη ζωή μας είναι εκείνες που φτάνουμε στο σημείο να πιστεύουμε τόσο πολύ στην αλήθεια που φανερώνουν τα συναισθήματά μας, ώστε δεν νιώθουμε πια την παραμικρή ανάγκη να πούμε ψέματα στον εαυτό μας. Τι αξία έχει η ομορφιά της ψυχής μας αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να σταθούμε δίπλα της για να τη βοηθήσουμε να κάνει την ασχήμια μας λιγότερο άσχημη;

  • 6

    Η ζωή είναι η τέχνη της διαχείρισης του αρνητικού. Ευτυχία είναι η σωστή διαχείριση της δυστυχίας. Νίκη είναι η σωστή διαχείριση της ήττας. Ομορφιά είναι η σωστή διαχείριση της ασχήμιας. Δύναμη είναι η σωστή διαχείριση της αδυναμίας. Σωστό είναι η σωστή διαχείριση του λάθους. Ευτυχία είναι η σωστή διαχείριση οποιουδήποτε λόγου θέλει να μας κάνει δυστυχισμένους. Όχι μόνο ζωγραφίζουμε τον κόσμο γύρω μας με τα χρώματα της ψυχής μας, αλλά βρήκαμε τρόπο να τον σβήνουμε κιόλας. Ανίκανοι να βρούμε την ομορφιά μέσα μας, συχνά ζούμε μουντζουρώνοντας την ομορφιά του κόσμου γύρω μας για να μην την αφήσουμε να μας υπενθυμίζει το πόσο άσχημοι νιώθουμε.

  • 7

    Ο μοναδικός τρόπος για να βεβαιωθούμε ότι θα γεμίσουμε τη ζωή μας μέχρι το χείλος είναι να την ξεχειλίσουμε. Γεμίζοντάς τη σιγά σιγά δεν θα μάθουμε ποτέ πόσο θέλει ακόμα για να γεμίσει. Η ευτυχία είναι ένα ποτήρι που θέλει να ξεχειλίσει πριν καν γεμίσει. Αντίθετα, η λύπη είναι ένα ποτήρι που, όσο και αν το γεμίσουμε, δεν θα ξεχειλίσει ποτέ. Σε αντίθεση με μία σκέψη η οποία πάντα χωράει και προσαρμόζεται μες στη λογική που τη γέννησε, ένα συναίσθημα γεννιέται για να ξεχειλίσει, να ορμήσει παθιασμένο έξω απ’ την ψυχή που το γέννησε. Θέλει να τρέξει ξέφρενο, γεμάτο με την απόκοσμη ενέργεια που συχνά έχει, για να διαλαλήσει στον κόσμο αυτά που το ίδιο ένιωσε μες στην ψυχή, γεμίζοντάς τον έτσι με τα πιο έντονα χρώματά της. Δυστυχώς, η λύπη μας, παίρνοντας δύναμη απ’ τις αδυναμίες μας, ξέρει συχνά πώς να γίνει πιο μεγάλη από εμάς. Όσο και αν τη γεμίζουμε με καινούριους λόγους που έχουμε για να είμαστε δυστυχισμένοι, θέλει και άλλους για να φτάσει μέχρι το χείλος της.

  • 8

    Συχνά είναι πιο επικερδές να γίνεις κάποιος άλλος αν δεν σ’ ενοχλεί η δυστυχία που γεννιέται όταν προδίδεις αυτό που είσαι. Το πραγματικό κόστος της αλήθειας είναι ότι δεν μπορούμε να γίνουμε κάποιοι άλλοι χωρίς να προδώσουμε αυτό που είμαστε. Η αλήθεια μου είναι η ιδιωτική Ιθάκη μου. Όσο μακριά, έστω προσωρινά, φύγω απ’ τον άνθρωπο που πραγματικά είμαι λέγοντας ψέματα στον εαυτό μου, η αλήθεια μου, η ιδιωτική Ιθάκη μου, πάντα θα με περιμένει να επιστρέψω σ’ αυτήν. Οι πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου είναι εκείνες στη διάρκεια των οποίων όλα τα ψέματα, όλες οι αυταπάτες μου, βλέποντάς με να έχω γίνει τόσο γαλήνιος, τόσο αληθινός όσο η αλήθεια μου, πανικοβάλλονται και τρέχουν να φύγουν μακριά μου, συνειδητοποιώντας ότι από εδώ και μπρος δεν είμαι πια το αγαπημένο πεδίο βολής τους στο οποίο θα προπονούν, όποτε θέλουν, την ασχήμια τους. Το βλέπει η ζωή μου αυτό και συγκινείται, δακρύζει, επειδή συνειδητοποιεί την αξία των στιγμών αυτών και με αφήνει ελεύθερο να την ερωτευτώ, να ερωτευτώ όποια στιγμή της αντέχω να πιστέψω στα πιστεύω μου τόσο πολύ που να γίνω τόσο αληθινός ώστε να μην μπορώ να είμαι τίποτε άλλο εκτός από ευτυχισμένος. Θα πιστέψω στα πιστεύω μου ώσπου ν’ αρχίσω να νιώθω τόσο ατόφιος και τόσο αγνός ώστε να ζητήσω απ’ τους ανθρώπους που αγαπώ ν’ αφήσουν τα συναισθήματά τους να ρίξουν μία βουτιά βαθιά μέσα μου για να βρουν και να ανασύρουν έξω τις πιο όμορφες λέξεις και πράξεις τις οποίες τα ψέματά μου δεν με άφησαν ποτέ να δω, πόσω μάλλον ν’ αγγίξω. Αμέσως μετά θα ζητήσω απ’ τους ανθρώπους που αγαπώ να ξεκινήσουν να ζωγραφίζουν μ’ αυτές τον κόσμο γύρω μου μέχρι να με βοηθήσουν να συνειδητοποιήσω το πόσο πιο πολύ πιστεύω στην καλοσύνη της ομορφιάς απ’ ό,τι στην κακία της ασχήμιας. CALILO. Θα φτιάξω μία ζωή που θα την ερωτευτώ. Κάθε άνθρωπος έχει την ιδιωτική Ιθάκη του. Όλοι μας έχουμε τη δική μας Ιθάκη για να επιστρέψουμε, καθότι έχουμε πιο πολλή ανάγκη την αλήθεια για το ποιοι είμαστε, για να νιώσουμε ευτυχισμένοι, απ’ ό,τι τα ψέματά μας, για να νιώσουμε επιτυχημένοι. Ευτυχία είναι η συνειδητοποίηση του πόσο περισσότερο πιστεύουμε στην ομορφιά παρά στην ασχήμια.

  • 9

    Γιορτάστε την ευτυχία και εξηγήστε τη δυστυχία. Για να χαρούμε τη ζωή μας, ας γιορτάσουμε την ομορφιά μοιράζοντας στους ανθρώπους γύρω μας την ευτυχία που νιώθουμε και ας απενεργοποιήσουμε την ασχήμια εξηγώντας στον εαυτό μας τη δυστυχία που νιώθουμε, μέχρι που να μην είμαστε πια δυστυχισμένοι. Ας ζήσουμε γιορτάζοντας έντονα τα προτερήματά μας και προσπαθώντας ακόμα πιο έντονα να μάθουμε τα ελαττώματά μας όσο καλά χρειάζεται για να τ’ απενεργοποιήσουμε. Ας ζήσουμε γιορτάζοντας έντονα αυτό που γεννάει την ευτυχία μας και προσπαθώντας ακόμα πιο έντονα να μάθουμε ποιο ελάττωμά μας παράγει τη λύπη μας, για να κάνουμε το επόμενο συναίσθημα που θα νιώσει η ψυχή μας μία γενναιόδωρη εκδήλωση της ομορφιάς μας και όχι μία εκδικητική απόδειξη της ασχήμιας μας.

  • 10

    Θα νικήσουμε τη λύπη, μία εξήγηση τη φορά. Κάθε στιγμή που καταφέρνουμε να εξηγήσουμε στον εαυτό μας τον πραγματικό λόγο για τον οποίο είμαστε λυπημένοι, απενεργοποιούμε ένα ακόμα κομμάτι της μόνιμης δυστυχίας μας.

  • 11

    Θ’ απολαύσουμε τη ζωή όταν γιορτάζουμε όσο πιο πολύ μπορούμε ό,τι θέλει να την κάνει όμορφη και όταν απενεργοποιούμε, όσο πιο γρήγορα γίνεται ό,τι θέλει να την κάνει άσχημη. Έχετε δει κανέναν άνθρωπο που κατάφερε να βρει την ευτυχία του περπατώντας ανάμεσα στα συντρίμμια που η κακία του προκάλεσε στον κόσμο γύρω του; Έχετε δει κανέναν ευτυχισμένο άνθρωπο να μοιράζει πόνο στους διπλανούς του; Έχετε δει κανέναν δυστυχισμένο να τους μοιράζει χαρά; Επειδή τα συναισθήματά μας είναι τα μοναδικά αγαθά στον κόσμο που, όσο πιο πολύ τα δίνουμε στους ανθρώπους γύρω μας τόσο πιο πολύ τα έχουμε μες στην ψυχή μας, όσο κάνουμε με τις λέξεις και τις πράξεις μας τον κόσμο γύρω μας πιο ευτυχισμένο, θα νιώθουμε πιο ευτυχισμένοι. Αντίθετα, όσο τον γεμίζουμε με την ασχήμια της ψυχής μας, τόσο πιο άσχημοι θα νιώθουμε. Γι’ αυτό ας γεμίσουμε τον κόσμο γύρω μας με όσο πιο πολλή ομορφιά έχουμε μέσα μας και ας μάθουμε τον εαυτό μας όσο καλά χρειάζεται για να μπορέσουμε ν’ απενεργοποιήσουμε τα ελαττώματά μας εκείνα που παράγουν την ασχήμια μας. Κάθε στιγμή που ζούμε, μοιράζουμε στον κόσμο γύρω μας τις γιορτές που έχουμε μες στην ψυχή μας ή τις ανοιχτές πληγές της, μοιράζουμε τα λουλούδια της ή τα σκουπίδια της. Γι’ αυτό ας μάθουμε ποια ελαττώματά μας έχουν ήδη ξεκινήσει να φτιάχνουν τις επόμενες λέξεις που θα βγουν απ’ το στόμα μας ή την επόμενη πράξη που θα βγει απ’ τα χέρια μας η οποία απαιτεί να γεμίσουμε τον κόσμο γύρω μας με τον πόνο των πληγών που έχουμε μέσα μας τις οποίες έχουμε αφήσει αγιάτρευτες.

  • 12

    Αξίζουμε μόνο τα όνειρά μας εκείνα τα οποία κάνουμε πραγματικότητα. Δεν θα σου κρυφτούμε, ζωή! Δεν θα σου κρυφτούμε. Έλα, άτιμη, έλα, βρες όση δύναμη –θετική ή αρνητική– έχεις μέσα σου, πάρε όσο πιο πολλή φόρα μπορείς, δώσε ένα μακροβούτι και όρμησε μέσα μας, δοκίμασέ μας, δοκίμασε τη θέλησή μας, τις αντοχές μας και πάρε μία γεύση απ’ τα όνειρά μας. Χόρεψε όσο θες με το πάθος, την αισιοδοξία και τον ενθουσιασμό μας, μέχρι που ν’ ανακαλύψεις ότι είμαστε πιο αποφασισμένοι απ’ τις αμφιβολίες μας και πιο δυνατοί απ’ τις αδυναμίες μας. Φίλησέ μας στο στόμα ή φτύσε μας στα μούτρα, χάιδεψέ μας για να δεις αν αξίζουμε την ανθρωπιά μας ή σπρώξε μας δυνατά για να δεις αν αξίζουμε τις αντοχές μας, αλλά μη μας γυρίσεις την πλάτη χωρίς να μας πεις τι νιώθεις για εμάς. Πέταξέ μας στα μούτρα όσο τρομακτικό σκοτάδι σού κάνει κέφι, χάρισέ μας το πιο ευεργετικό κατάλευκο φως που δεν χρειάζεσαι αλλά, σε ικετεύουμε, μη μας αναγκάσεις να κολυμπήσουμε στις γκρίζες σκιές δειλίας που αφήνει, απ’ όπου περάσει, η ανάγκη μας να είμαστε ασαφείς, μόνο και μόνο για ν’ ανακαλύψεις αν αξίζουμε να βγούμε στη μοναδική παραλία της Ιθάκης που δεν πνίγει τους ναυαγούς της. Η ευτυχία θα πάει εκεί που ήδη βρίσκεται η αλήθεια.

  • 13

    Ζούμε στο έλεος οποιουδήποτε πράγματος έχουμε αφήσει ανεξήγητο. Θα γίνουμε μεγαλύτεροι απ’ τις διαστάσεις μας όταν σταματήσουμε ν’ αφήνουμε ασαφές και ανεξήγητο ό,τι μας κάνει να νιώθουμε όσο ψεύτικοι χρειάζεται για να νιώθουμε μικρότεροι απ’ τις διαστάσεις μας.

  • 14

    Όχι μόνο δεν θα βρούμε την ευτυχία μες στη δυστυχία που προκαλούμε στους ανθρώπους γύρω μας αλλά θα βρούμε ένα ακόμα μεγαλύτερο κομμάτι της δικής μας λύπης. Συχνά είναι ένα κομμάτι της λύπης μας που δεν ξέραμε καν ότι υπήρχε. Το μοναδικό που θα βρούμε στη δυστυχία που προ- καλούμε στους ανθρώπους γύρω μας είναι ένα μεγαλύτερο κομμάτι της δικής μας δυστυχίας, μερικές φορές ένα κομμά- τι της το οποίο δεν έχουμε ανακαλύψει ποτέ μέχρι σήμερα επειδή το κρύβουμε καλά.

  • 15

    Η νίκη της εξήγησης. Δύναμη είναι η εξήγηση της αδυναμίας. Ευτυχία είναι η εξήγηση της λύπης. Δύναμη είναι η εξήγηση για οτιδήποτε θέλει να μας κάνει αδύναμους. Ευτυχία είναι η εξήγηση για οτιδήποτε θέ- λει να μας κάνει λυπημένους. Δύναμη είναι η απενεργο- ποίηση της αδυναμίας. Θα γίνουμε δυνατοί όταν απε- νεργοποιήσουμε ό,τι μας κάνει αδύναμους. Φοβόμαστε τόσο πολύ τα ελαττώματά μας που επιλέγουμε να τ’ αφήνου- με άγνωστα παρά να τα μάθουμε και έτσι ν’ αναγκαστούμε να συνειδητοποιήσουμε το πόσο πιο δυνατά είναι από εμάς. Ζούμε μετατρέποντας τα προτερήματά μας σε νίκη ή τα ελαττώματά μας σε ήττα. Ζούμε πτυσσόμενοι γύρω από τις πραγματικές διαστάσεις μας. Με το να γινόμαστε πιο δυ- νατοί ή πιο αδύνατοι απ’ τη δύναμή μας, συχνά γινόμαστε μεγαλύτεροι ή μικρότεροι απ’ τις διαστάσεις μας.

  • 16

    Το γαλάζιο του ουρανού είναι φτιαγμένο απ’ όσα σύννεφα αρνηθήκαμε να πετάξουμε μέσα του. Η αισιοδοξία μας είναι φτιαγμένη απ’ όση απαισιοδο- ξία δεν ρίχνουμε στο αύριο.

  • 17

    Όσο δεν είμαστε περήφανοι γι’ αυτό που είμαστε ώστε να μας αρέσει ο εαυτός μας, θα γινόμαστε ο Δούρειος Ίππος που θ’ ανοίγει στους αντιπάλους μας την πύλη της ψυχής μας για να ορμήσουν μέσα μας και να μας ντροπιάσουν. Όσο λέμε αλήθεια στον εαυτό μας και κάνουμε το σωστό αντί να κάνουμε το εύκολο, θα νιώθουμε περήφανοι γι’ αυτό που είμαστε και θα μας αρέσει ο εαυτός μας όσο χρειάζεται για να τον προστατεύουμε απ’ τις επιθέσεις της πραγματικότητας και των άλλων. Γιατί να προστατέψουμε κάτι που δεν μας αρέσει; Προστατεύουμε απ’ τα ελαττώματά μας ό,τι αγαπάμε και αφήνουμε ανυπεράσπιστο στις επιθέσεις τους εκείνο για το οποίο αδιαφορούμε. Αντίθετα, ο άνθρωπος που λέει ψέματα στον εαυτό του κάνει το εύκολο αντί να κάνει το σωστό και δεν μπορεί να νιώσει περήφανος γι’ αυτό που είναι επειδή ζει διαρκώς καταδιωκόμενος απ’ την αλήθεια που ο ίδιος δεν είπε.

  • 18

    Είτε λέμε αλήθεια είτε λέμε ψέματα και καταδιωκόμαστε απ’ την αλήθεια που δεν είπαμε Ζούμε κυνηγώντας τα ψέματα που είπαμε για να μας βοηθήσουν να πούμε και άλλα, ενώ καταδιωκόμα- στε απ’ την αλήθεια που δεν είπαμε. Οι άνθρωποι που λένε ψέματα στον εαυτό τους δεν ορίζουν ποιοι θα γίνουν, ποιο θα είναι το μέλλον τους, επειδή ζουν απλώς τρέχοντας ν’ αποφύγουν την αποκάλυψη της αλήθειας που δεν είπαν. Είτε χαρίζουμε το μέλλον μας στα ψέματά μας για να το κάνουν λυπημένο ή στην αλήθεια μας για να το κάνει χαρούμενο.

  • 19

    Λέμε ψέματα στον εαυτό μας για να τον πείσουμε ότι είμαστε ήδη ο άνθρωπος που δεν θα καταφέρουμε ποτέ να γίνουμε. Δεν θα υπήρχε λόγος να πούμε ψέματα αν ήμα- σταν σίγουροι ότι θα καταφέρναμε, χωρίς τη βοήθειά τους, να γίνουμε ο άνθρωπος που θέλουμε να γίνουμε. Αν υπάρχει κάτι που, όσο μεγαλώνουμε, γινόμαστε καλύτε- ροι είναι στο να κρύβουμε τα ελαττώματά μας πίσω απ’ τα προτερήματά μας, ιδιαίτερα τη δειλία μας. Ξέρουμε πολύ καλά όμως, όσο και αν τα κρύβουμε, το πόσο πολλά ψέμα- τα έχουμε πει στον εαυτό μας για να τον πείσουμε ότι είναι ήδη ο άνθρωπος που τα ψέματά μας δεν θα μπορέσουν ποτέ να μας κάνουν.

  • 20

    Όντας φυλακισμένοι των ψεμάτων μας, γίναμε οι δεσμοφύλακες της αλήθειας μας. Κάνοντας την αλήθεια μας φυλακισμένη μας, γί- ναμε οι φυλακισμένοι των ψεμάτων μας. Ας σταματή- σουμε να πανηγυρίζουμε τις φτηνές νίκες που μας δίνει το μυαλό μας με τα ψέματα που το ίδιο φτιάχνει, συνεχίζοντας να είμαστε φυλακισμένοι του χειρότερου εαυτού μας, και ας αφήσουμε την ψυχή μας να εκφράσει την αλήθεια της για να μας απελευθερώσει απ’ την ασχήμια μας.

  • 21

    Η αλήθεια είναι η πιο όμορφη ομορφιά, όσο και αν φαίνεται άσχημη. Όσο πιο άσχημη φαίνεται η αλήθεια, τόσο πιο πολύτιμη είναι. Η αλήθεια δεν είναι ποτέ άσχημη. Αντίθετα, η αλήθεια είναι το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο. Εμείς οι ίδιοι την κάνουμε άσχημη επειδή, κάθε φορά που καταφέρνει να φανερωθεί μέσ’ απ’ τα ψέματα με τα οποία την έχουμε κρύψει, μας γεμίζει με πόνο. Όταν κρύβουμε, κρύβουμε μελλοντικό πόνο. Πόσο άπληστοι πια έχουμε γίνει ώστε να θεωρούμε ότι το κρύψιμο της αλήθειας είναι δωρεάν, ότι δεν έχει κόστος;

  • 22

    Επειδή η αλήθεια λατρεύει το άσπρο ή το μαύρο, η ευτυχία σιχαίνεται οποιαδήποτε απόχρωση γκρίζου εφευρίσκουν τα ψέματά μας. Αντίθετα, τα ψέματα που φτιάχνει η δειλία μας για να μην κοιτάξουμε την αλήθεια στα μάτια, λατρεύουν οποιαδήποτε απόχρωση του γκρίζου τα βολεύει ανά πάσα στιγμή. Με όσες νίκες και ήττες κι αν γεμίσουμε τη ζωή μας, ας μη γίνουμε ποτέ οι άνθρωποι που, για ν’ αποφύγουν να μάθουν την αλήθεια για το ποιοι είναι αγγίζοντας τα όριά τους, αγγίζοντας το μαύρο ή το άσπρο, επέλεξαν να γίνουν τόσο ασαφείς, ώστε να χαθούν στο πιο δειλό και φοβισμένο γκρίζο που έχουν μέσα τους όσο χρειάζεται για να μην μπορούν να βρουν την ευτυχία τους.

  • 23

    Με κάθε αλήθεια που λέμε στον εαυτό μας νικάμε τη δυστυχία μας και με κάθε ψέμα που του λέμε τη βοηθάμε να μας νικήσει εκείνη. Ζούμε, περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε, πιο κοντά στην απελευθέρωσή μας απ’ ό,τι μας κάνει δυστυχισμένους. Χρησιμοποιούμε την αλήθεια για να νικήσουμε τη δυστυχία που παράγουν τα ψέματά μας πιο πολύ απ’ ό,τι για να νικήσουμε τα ίδια τα ψέματά μας. Ζούμε μία αλήθεια μακριά απ’ την απελευθέρωσή μας από τη δυστυχία.

  • 24

    Η αλήθεια είναι η πιο όμορφη ομορφιά. Η αλήθεια είναι η πιο όμορφη ομορφιά επειδή γεννιέται για να νικήσει την ασχήμια μες στην οποία το ψέμα έχει βυθίσει τον κόσμο. Τίποτα δεν κάνει τον κόσμο πιο όμορφο κάθε στιγμή στον πλανήτη όσο η αλήθεια, και ας τον γεμίζει προσωρινά με πόνο. Δεν υπάρχει αλήθεια που να μην ξεσκεπάζει τα ψέματα με τα οποία την έχουμε καλύψει. Ξεσκεπάζοντας τα ψέματα με τα οποία την έχουμε καλύψει, η αλήθεια γεννάει προσωρινό πόνο και μόνιμα χαμόγελα, ενώ το ψέμα γεννάει προσωρινή ανακούφιση και μόνιμα δάκρυα. Η αλήθεια γεννιέται για να νικήσει το ψέμα. Ας πούμε στον εαυτό μας όση αλήθεια χρειάζεται μέχρι να δούμε να σχηματίζεται ένα τόσο όμορφο χαμόγελο στο στόμα μας που θα κάνει και το τελευταίο σκοτάδι που υπάρχει γύρω μας να ψάξει να βρει όση λάμψη έχει κρύψει μέσα του.

  • 25

    Οι αληθινοί άνθρωποι χρησιμοποιούν την αλήθεια τους για να γίνουν πιο ευτυχισμένοι, ενώ οι ψεύτικοι χρησιμοποιούνται απ’ τα ψέματά τους για να γίνουν τόσο κάλπικοι, που να μην μπορούν να είναι τίποτε άλλο εκτός από δυστυχισμένοι.

  • 26

    Πώς να μην υπάρχει τόση δυστυχία στον κόσμο όταν εμπιστευόμαστε τα ψέματά μας πιο πολύ απ’ ό,τι την αλήθεια μας; Πώς γίνεται να μην εμπιστευόμαστε την αλήθεια; Το ναδίρ του παραλογισμού είναι ότι δεν εμπιστευόμαστε την ψυχή μας – το πιο αληθινό κομμάτι μας. Πώς να μην υπάρχει τόση δυστυχία στον κόσμο όταν δεν εμπιστευ- όμαστε την ίδια την ψυχή μας –το πιο αληθινό κομμάτι του εαυτού μας– για να μας οδηγήσει στην ευτυχία;

  • 27

    Όποιος αρνείται να πολεμήσει για να υπερασπιστεί την αλήθεια για το ποιος είναι, θα γίνει όσο ψεύτικος χρειάζεται για ν’ αξίζει τη δυστυχία του. Αξίζει τη δυστυχία του όποιος αρνείται να υπερασπι- στεί την αλήθεια για το πόσο καλός είναι για να κερδίσει ή πόσο κακός είναι για να χάσει. Αξίζει τη δυστυχία του όποιος χρησιμοποιεί τα ψέματα που λέει στον εαυτό του για να φτιάξει γρήγορα τη δική του πραγματικότη- τα, μία πραγματικότητα που είναι όσο αληθινή χρειάζε- ται για να μην τον ενοχλεί και όσο ψεύτικη χρειάζεται για να τον ανακουφίζει.

  • 28

    Σκοντάφτουμε πάνω σ’ αυτό που αποφεύγουμε. Όσο πιο ασαφείς θέλουμε να ζούμε, τόσο πιο πολύ αρέσει στη ζωή μας να μας υποχρεώνει ν’ αποφασίσουμε, να ορίσουμε και να της εξηγήσουμε ποιοι είμαστε. Όσο πιο πολύ αόριστοι θέλουμε να είμαστε, τόσο η ζωή μάς υποχρεώνει να περάσουμε μέσ’ απ’ τις διχάλες του στιγμιαίου και του αιώνιου για ν’ αποφασίσουμε ποιοι είμαστε.

  • 29

    Αν δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε, θα το βρούμε κάτω απ’ τα ψέματα που είπαμε στον εαυτό μας για να του το κρύψουμε. Γι’ αυτό και τα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας ξέρουν καλύτερα απ’ όλους την αλήθεια για το ποιοι πραγματικά είμαστε.

  • 30

    Ας σταματήσουμε να λέμε δικαιολογίες, ότι δεν μπορούμε να βρούμε ποιοι είμαστε. Θα βρούμε ποιοι είμαστε όταν ξεκινήσουμε να λέμε την αλήθεια στον εαυτό μας για να ξεσκεπάσουμε ένα ένα τα ψέματα κάτω απ’ τα οποία την έχουμε κρύψει. Η αλήθεια για το ποιοι είμαστε είναι όλα αυτά που κρύβουμε με τα ψέματά μας.

  • 31

    Λέγοντας για χρόνια ψέματα στον εαυτό μας γίναμε τόσο ψεύτικοι και τεχνητοί, που ξέρουμε τον εαυτό μας όσο λίγο χρειάζεται για να νιώθουμε δυστυχισμένοι. Ο άνθρωπος είναι η μοναδική οντότητα στη γη που ξέρει τα πάντα εκτός από ποια υλικά είναι ο ίδιος φτιαγμένος. Δεν είμαστε μονόλιθοι. Δεν είμαστε φτιαγ- μένοι από ένα υλικό. Κανείς δεν είναι μόνο κακός ή μόνο καλός. Όλοι μας είμαστε φτιαγμένοι από ελαττώματα και προτερήματα, από ασχήμια και ομορφιά. Ας σταματήσουμε να δικαιολογούμαστε ότι δεν είμαστε αρκετά όμορφοι για να βοηθήσουμε τον κόσμο γύρω μας να βρει πού έκρυψε την ομορφιά του. Όλοι μας έχουμε περισσότερη ομορφιά μέσα μας απ’ ό,τι ξέρουμε. Απλώς, την τσιγκουνευόμαστε επει- δή, μην ξέροντας τα ελαττώματά μας όσο καλά θα έπρεπε για να τ’ απενεργοποιήσουμε, τους επιτρέπουμε να μη μας αφήνουν να την αγγίξουμε επειδή ξέρουν το πόσο δυνατούς μας κάνει να νιώθουμε. Τα ελαττώματά μας στέκονται πά- ντα ανάμεσα σ’ εμάς και στην ομορφιά μέσα μας, κάνοντας τα πάντα για να μη μας αφήνουν να την αγγίζουμε επειδή ξέρουν ότι, κάθε φορά που το καταφέρνουμε, γινόμαστε ευ- τυχισμένοι. Η ευτυχία μας είναι η Νέμεσή τους, επειδή, όταν νιώθουμε ευτυχισμένοι, νιώθουμε όσο δυνατοί χρειάζεται για να τ’ αντιμετωπίσουμε και να τ’ αποκρούσουμε, ώστε να μην τα αφήσουμε να μας κάνουν πιόνια τους.

  • 32

    Η υπερβολική αυτοπεποίθηση γεννάει είτε τεράστιους θριάμβους είτε συνταρακτικές πανωλεθρίες, αλλά τίποτε ανάμεσα.

  • 33

    Στην προσπάθειά μας να φαινόμαστε γοητευτικοί, γίναμε όσο ψεύτικοι χρειάζεται για να νιώθουμε άσχημοι. Πιστεύοντας στο εντυπωσιακό πιο πολύ απ’ ό,τι στο όμορφο, γίναμε εντυπωσιακά εργοστάσια που παράγουν ατελείωτες ποσότητες άσχημης ομορφιάς.

  • 34

    Λατρεύουμε να κάνουμε διαρκώς το ίδιο επειδή κάθε πράγμα που κάνουμε για πρώτη φορά έχει την απάντηση στις ερωτήσεις που δεν τολμάμε να κάνουμε στον εαυτό μας. Αρκεί να ρωτήσουμε τον εαυτό μας. Όμως επιλέγουμε να φιμώνουμε το θάρρος μας και να είμαστε τόσο πιστοί στη ρουτίνα μας. Φιμώνουμε το θάρρος μας επειδή, δείχνοντας την αλήθεια για το ποιοι είμαστε, απειλούμε αυτό που για πολλούς από εμάς είναι η κορυφή της δημιουργικότητάς μας: τα ψέματά μας. Έτσι ζούμε κηδεύοντας την ίδια τη ζωή μας, μία ανάσα τη φορά.

  • 35

    Λατρεύουμε τη ρουτίνα επειδή μισούμε τις εκπλήξεις εκείνες που θέλουν να μας μάθουν την αλήθεια για το ποιοι είμαστε. Λατρεύουμε τις εκπλήξεις εκείνες που ξέρουν πώς να εντυπωσιάζουν χωρίς να φανερώνουν. Γι’ αυτό και βολευόμαστε τόσο πολύ να ζούμε βυθισμένοι στη ρουτίνα, στην επαναληπτικότητα, επειδή ξέρουμε ότι το τελευταίο πράγμα για το οποίο θέλει η ρουτίνα να μας μιλήσει είναι η αλήθεια.

  • 36

    Αποφεύγουμε να γίνουμε δυνατοί για ν’ αποφύγουμε να κάνουμε κάτι που θα μας ρίξει πάνω στις αδυναμίες μας. Άθελά τους τα προτερήματά μας δεν σταματούν να μας πετάνε πάνω στα ελαττώματά μας. Γι’ αυτό, όσο και να τα σεβόμαστε και να τα θαυμάζουμε, δεν θέλουμε να χρησιμοποιούμε τα προτερήματά μας. Είμαστε τόσο πρόθυμοι να διαφημίζουμε στον κόσμο γύρω μας την ασχήμια μας, τα ελαττώματά μας, επειδή ξέρουμε ότι δεν μας απειλούν καθόλου, καθότι, όχι μόνο δεν σκοπεύουν να φανερώσουν την αλήθεια για το ποιοι είμαστε, αλλά, απεναντίας, κάνουν τα πάντα για να την κρύψουν κάτω απ’ τα ψέματα που τα ίδια φτιάχνουν. Αντίθετα, αποφεύγουμε να χρησιμοποιούμε τα προτερήματά μας επειδή, σπρώχνοντάς μας να δίνουμε μάχες και να δημιουργούμε, μας φέρνουν πιο κοντά σ’ επαφή με το πιθανό λάθος, την ήττα και τα ελαττώματά μας εκείνα που την προκαλούν.

  • 37

    Ας σταματήσουμε επιτέλους να φοβόμαστε να γιορτάσουμε τη χαρά μας για να μην ξυπνήσουμε τη μιζέρια των ανθρώπων δίπλα μας.

  • 38

    Πώς να γίνουμε ευτυχισμένοι όταν έχουμε κάνει μεγαλύτερο εχθρό μας την αλήθεια μας, τον πιο πιστό σύμμαχο που έχουμε στη μάχη ενάντια στη δυστυχία μας; Τη στιγμή που θα γίνουμε εχθροί οποιουδήποτε χαρακτηριστικού μας θέλει να μας κάνει να νιώθουμε όμορφοι, θα γίνουμε οπαδοί της ασχήμιας μας, όσο και αν τη σιχαινόμαστε. Τη στιγμή που θα γίνουμε εχθροί των πιο ωραίων συναισθημάτων μας, γινόμαστε και οπαδοί των πιο άσχημων. Ο ενθουσιασμός και το πάθος μας είναι το γέλιο της ψυχής μας, οι πρεσβευτές της άλφα αλήθειας μας, της αλήθειας για το ποιοι είμαστε στον κόσμο. Αυτά τα δύο προσφέρουν ασταμάτητα κομμάτια της αλήθειας μας στους άλλους. Αυτά εξηγούν στους ανθρώπους γύρω μας το ποιοι πραγματικά είμαστε, προσπερνώντας εύκολα όλα τα κάλπικα, φτηνά τεχνάσματα με τα οποία συνήθως προσπαθούμε να διαφημίσουμε τον εαυτό μας για να γοητεύσουμε τους άλλους. Απ’ τα πολλά ψέματα που τόσα χρόνια λέμε στον εαυτό μας, έχουμε γίνει τόσο ψεύτικοι με αποτέλεσμα να φοβόμαστε τόσο πολύ την αλήθεια της ψυχής μας, που δεν την αφήνουμε να ντυθεί ενθουσιασμός ή πάθος και να βγει έξω για να φανερώσει και να εξηγήσει σε όλους το ποιοι πραγματικά είμαστε, ώστε να μην αναγκαστούμε να το συνειδητοποιήσουμε και εμείς οι ίδιοι. Έτσι, καταλήγουμε να ζούμε τραγουδώντας με το στόμα κλειστό. Έχουμε γίνει τόσο ψεύτικοι, που νιώθουμε ότι απειλούμαστε απ’ οτιδήποτε είναι αληθινό, ιδιαίτερα απ’ την πιο σημαντική αλήθεια της ζωής μας, την άλφα αλήθεια μας, την αλήθεια για το ποιοι είμαστε. Νιώθουμε ότι απειλούμαστε απ’ τον πιο αληθινό, αυθόρμητο, έντιμο, ακατέργαστο, φυσικό τρόπο έκφρασης της αλήθειας της ψυχής μας: απ’ τον ενθουσιασμό μας και το πάθος μας. Φοβόμαστε τόσο πολύ να δείξουμε την αλήθεια για το ποιοι είμαστε για να μην αναγκαστούμε στο μέλλον να τη χρησιμοποιούμε αποκλειστικά. Ποιος αντέχει να λέει μόνο αλήθεια; Μόνο αυτός που θέλει να είναι ευτυχισμένος.

  • 39

    Γινόμαστε το αντίθετο απ’ αυτό που εξυμνούμε. Συχνά μας βολεύει να είμαστε αυτό που δεν σεβόμαστε επειδή έχει το μικρότερο κόστος συντήρησης. Εξυμνούμε κάτι για να μπορούμε να κρυβόμαστε στο αντίθετό του. Όσο πιο πολύ εξυμνούμε το ασυνήθιστο, τόσο πιο μεγάλο κομμάτι της ζωής μας περνάμε στο συνηθισμένο. Λατρεύουμε τη μετριότητά μας, όσο και να μην τη σεβόμαστε, επειδή απαιτεί ελάχιστη δουλειά. Είναι τόσο εύκολο να είμαστε μέτριοι! Όντας ευκολομανείς, ο χειρότερος εαυτός μας μας γοητεύει επειδή το κόστος συντήρησης είναι μηδαμινό, ενώ του καλύτερου εαυτού μας είναι τεράστιο. Για να παραμείνουμε καλοί, πρέπει να καταβάλλουμε διαρκή προσπάθεια δίνοντας ιδρώτα, το αίσθημα της ασφάλειας και αλήθεια, ενώ το να γίνουμε κακοί είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο: απλώς κάνουμε τα πάντα λάθος.

  • 40

    Είμαστε θύματα της άνεσής μας. Όσο επιλέγουμε να κάνουμε το εύκολο και όχι το σωστό, θα γινόμαστε θύματα της άνεσής μας κάνοντας τη ζωή μας φαινομενικά περισσότερο εύκολη αλλά κατά βάθος μονίμως δύσκολη.

  • 41

    Η ευκολία είναι ο εχθρός του μεγαλείου. Η ευκολία είναι ο εχθρός της επιτυχίας.

  • 42

    Επιλέγουμε να κάνουμε το εύκολο για ν’ αποφύγουμε ν’ αναμετρηθούμε με τα ελαττώματά μας εκείνα που η επιλογή να κάνουμε το σωστό θα μας υποχρεώσει ν’ αντιμετωπίσουμε.

  • 43

    Όποιος επιλέγει την ευκολία του ψέματος και όχι τη δυσκολία της αλήθειας κάνει τη ζωή του όσο κάλπικη χρειάζεται για να γίνει δύσκολη. Η ευτυχία μας εξαρτάται κυρίως απ’ το πόσο παρα- δινόμαστε στην ευκολομανία μας. Υπάρχει τόση δυστυχία στον κόσμο επειδή είναι πιο εύκολο να χάσουμε μία μάχη απ’ το να την κερδίσουμε, κι έτσι καταλήγουμε να χάνου- με πολύ πιο συχνά τη μάχη με τα ελαττώματά μας παρά να την κερδίζουμε, γεμίζοντας έτσι τον κόσμο με τον πόνο και τη δυστυχία που μας προκαλεί η ήττα αυτή, αντί για την απόλαυση και την ευτυχία που θα προκαλούσε η νίκη απέναντί τους. Όσο πιο φιλότιμοι υπηρέτες της ευκολίας είμαστε, τόσο λιγότερο επιλέγουμε να κάνουμε κάτι που εί- ναι δύσκολο, ανεξάρτητα απ’ το πόσο καλύτερους και πιο ευτυχισμένους ανθρώπους μας κάνει. Ποιος θα επιλέξει ν’ ανέβει την ανηφόρα όταν μπορεί να πάρει ένα μονοπάτι που είναι ευθεία;

  • 44

    Η ευτυχία γεννιέται για να γκρεμίσει τα όρια που εφευρίσκει η δυστυχία. Ευτυχία είναι το γκρέμισμα του αόρατου. Λέμε ψέματα στον εαυτό μας για να γίνουμε οι άνθρωποι που οι πραγματικές δυνατότητές μας –η αλήθεια δηλαδή– δεν μπορούν να μας κάνουν. Το επιλέγουμε χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι τα ψέματά μας μπορούν καλύτερα απ’ οτιδήποτε άλλο να φτιάχνουν αόρατα εμπόδια για να μη γίνουμε οι άνθρωποι που μπορούμε να γίνουμε. Χτίζουμε μέσα μας αυτοσχέδιους αόρατους τοίχους για να μη συνειδητοποιήσουμε ποτέ ποιες είναι οι πραγματικές δυνατότητές μας και να μη νιώθουμε υποχρεωμένοι να προσπαθήσουμε να καταφέρουμε όσα θέλουν να πετύχουν τα όνειρά μας. Χτίζοντάς τους μέσα μας, τους κάνουμε αόρατους για τους ανθρώπους γύρω μας, για να μην τους βλέπουν και γινόμαστε ρεζίλι για το πόσο φοβητσιάρηδες, αδύναμοι αλλά και πόσο πρόθυμοι είμαστε να προδώσουμε τα όνειρά μας. Κανείς δεν θα μας εμποδίσει περισσότερο απ’ τον ίδιο μας τον εαυτό να γίνουμε οι άνθρωποι που τα όνειρά μας θέλουν να γίνουμε. Ακόμα και εκείνοι που μας μισούν πε- ρισσότερο δεν έχουν τη δύναμη να μας εμποδίσουν απ’ το να γίνουμε οι άνθρωποι που θέλουμε να γίνουμε. Μόνο τα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας μπορούν να μας εμποδί- σουν απ’ το να ονειρευτούμε. Κανείς δεν είναι τόσο καλός στο να μας εμποδίσει να γίνουμε οι άνθρωποι που οι πραγματικές δυνατότητές μας μπορούν να μας κάνουν όσο τα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας. Τα κάστρα πέ- φτουν από μέσα. Αν είμαστε όσο δυνατοί πρέπει για να νι- κήσουμε, κανείς δεν μπορεί να μας κάνει να χάσουμε.

  • 45

    Ο δυστυχισμένος άνθρωπος σιχαίνεται τον ευτυχισμένο ακόμα πιο πολύ απ’ ό,τι σιχαίνεται την ίδια τη λύπη του. Η ευτυχία των ανθρώπων γύρω μας μας υπενθυμίζει πιο πολύ ακόμα και απ’ την ίδια τη δυστυχία μας το πόσο δυστυχισμένοι είμαστε. Είμαστε όντα που συγκρίνονται με τους άλλους, ακόμα και όταν φαίνεται ότι δεν συγκρινόμαστε μεταξύ μας. Φοβόμαστε να δείξουμε στους άλλους την ευτυχία μας, επειδή ξέρουμε πόσο τους ενοχλεί αυτό. Έτσι ζούμε τραγουδώντας με το στόμα κλειστό. Τρέμουμε ν’ αφήσουμε το πάθος, τον ενθουσιασμό μας, να γίνει το δυνατό γέλιο, η αυθόρμητη κίνηση, η σφιχτή αγκαλιά τη στιγμή που ζούμε, για να μην ενοχλήσουμε τη λύπη των ανθρώπων γύρω μας υπενθυμίζοντάς τους το πόσο δυστυχισμένοι είναι. Φοβόμαστε μη ζηλέψουν την ευτυχία μας και, στρεφόμενοι εναντίον της, κάνουν τα πάντα για να τη σκοτώσουν ώστε να μη συνεχίσει να τους υπενθυμίζει το πόσο αποτυγχάνουν οι ίδιοι να είναι ευτυχισμένοι. Κανείς δεν χρειάζεται κάποιον να του υπενθυμίζει τους λόγους που έχει για να είναι λυπημένος. Κανείς δεν χρειάζεται κάποιον να του υπενθυμίζει τις αποτυχίες του, τα ελαττώματά του. Κανείς δεν χρειάζεται κάποιον να του υπενθυμίζει τα ελαττώματά του εκείνα που παράγουν τη λύπη του. Η πραγματικότητα μες στην οποία ζούμε το κάνει ήδη εξαιρετικά καλά. Κανείς δεν χρειάζεται κάποιον να του υπενθυμίζει τις ήττες του. Ιδιαίτερα την πιο μεγάλη απ’ όλες: τη δυστυχία του.

  • 46

    Ας ανακαλύψουμε το γαλάζιο του ουρανού πριν μας ανακαλύψει το γκρίζο του. Ας μάθουμε την αλήθεια πριν το ψέμα μας μας πείσει να σβήσουμε το ποιοι είμαστε. Ας κατακτήσουμε την κορυφή πριν μας κατακτήσει η άβυσσος. Ζούμε προσπαθώντας ν’ ανέβουμε στην επόμενη κορυφή, ενώ κυνηγιόμαστε απ’ την προηγούμενη άβυσσο μες στην οποία πέσαμε. Κυνηγάμε να πιάσουμε το μέλλον μας πριν μας πιάσει το παρελθόν μας. Ας σταματήσουμε να κοιτάμε ό,τι άσχημο υπάρχει γύρω μας για να νιώσουμε συγκριτικά πιο όμορφοι. Αντίθετα, ας αφήσουμε την ψυχή μας ελεύθερη να σηκώσει σε χορό όποια ομορφιά ανακαλύπτει στον κόσμο γύρω της για να πανηγυρίσουν μαζί την κάθε στιγμή που μας δίνεται η ευκαιρία να μετατρέψουμε τη ζωή μας σε χαρά. Και όταν ύστερα από ώρα πέσουμε εξαντλημένοι στην αγκαλιά της κανονικότητάς μας, ας μη σταματήσουμε, ας σηκώσουμε το ποτήρι μας όσο ψηλά γίνεται για να ευχαριστήσουμε το σώμα μας για την ευκαιρία που μας έδωσε να ζήσουμε ακόμα μία στιγμή, μία ώρα, μία ημέρα. Ας μην απολαύσουμε απλώς την κάθε στιγμή που ζούμε, αλλά ας αφήσουμε τα συναισθήματα που μας δημιουργεί να ορμήσουν απ’ άκρη σ’ άκρη σε όλο το κορμί μας και να χτυπήσουν με τόση δύναμη τις καμπάνες της ψυχής μας, μέχρι που ν’ αφυπνιστεί ακόμα και το πιο αδιάφορο, το πιο εγωιστικό, το πιο ψυχρό κομμάτι του χαρακτήρα μας, η πιο φοβισμένη απάθειά μας, η πιο δειλή αοριστία μας, για να ειδοποιήσουν τον κόσμο ολόκληρο ότι ήρθε η ώρα η ομορφιά ν’ απενεργοποιήσει το σκοτάδι απ’ το οποίο είναι φτιαγμένη η ασχήμια.

  • 47

    Όσο αρνούμαστε να μάθουμε τον πραγματικό λόγο που είμαστε δυστυχισμένοι, θα γινόμαστε οι υπερασπιστές της δυστυχίας μας. Πώς να μην υπάρχει τόση δυστυχία στον κόσμο όταν γινόμαστε οι υπερασπιστές οτιδήποτε θέλει να μας κάνει δυστυχισμένους; Όσο πιο πολλά ψέματα λέμε στον εαυτό μας για να καλύψουμε τα λάθη και τις ήττες μας, τόσο πιο δύσκολο είναι να εξιχνιάσουμε και ν’ απενεργοποιήσουμε τα ελαττώματά μας που τις προκάλεσαν. Όσο χρησιμοποιούμε τα πιο ικανά ψέματά μας για να καλύψουμε τα χνάρια του κομματιού του χαρακτήρα μας που φτιάχνουν τους πραγματικούς λόγους που είμαστε δυστυχισμένοι, δεν θα μπορούμε να βρούμε την ευτυχία μας.

  • 48

    Ευτυχισμένος είναι εκείνος που έχει φτάσει στο σημείο της ζωής του που δεν νιώθει την παραμικρή ανάγκη να πει ψέματα στον εαυτό του. Όσο και να μας μισούν οι άνθρωποι γύρω μας, όσο κακό κι αν θέλουν να μας κάνουν, όσο και να μας πυροβολούν με λόγους για να νιώσουμε δυστυχισμένοι, εμείς οι ίδιοι αφήνουμε τα ελαττώματά μας να γίνουν σύμμαχοί τους και μαζί να μας κάνουν να χάσουμε τον δρόμο προς την ευτυχία μας. Κανείς δεν μας κάνει πιο δυστυχισμένους απ’ τα ελαττώματά μας. Εμείς είμαστε υπεύθυνοι για το πόσο ευτυχισμένοι νιώθουμε. Εμείς και κανείς άλλος. Ήρθε η ώρα να παραμερίσουμε τις δικαιολογίες που φτιάχνουμε από τη δειλία, η οποία μας κάνει να επιλέγουμε να μη δείχνουμε στον εαυτό μας και στους ανθρώπους γύρω μας την αλήθεια για το ποιοι είμαστε, και ν’ αφήσουμε ό,τι πιο όμορφο έχουμε μέσα μας –το πάθος, τον ενθουσιασμό, την ανθρωπιά μας– να κάνει τη ζωή μας και τον κόσμο γύρω μας όσο πραγματικά όμορφοι είμαστε και όχι όσο ελκυστικοί δείχνουμε ότι είμαστε. Ας σταματήσουμε να επιτρέπουμε στους δυστυχισμένους να γεμίζουν τη ζωή μας με την ασχήμια και τον πόνο που γεννούν οι ήττες στις μάχες με τα ελαττώματά τους. Ας σταματήσουμε να τους αφήνουμε να μας κάνουν τόσο δυστυχισμένους όσο είναι εκείνοι. Ας πετάξουμε από πάνω μας την τόσο βολική αυτοσχέδια ασάφεια μες στην οποία τόσες φορές στη ζωή μας κρυφτήκαμε για ν’ αποφύγουμε να κοιτάξουμε στα μάτια την αλήθεια για το ποιοι είμαστε. Κανείς δεν φταίει πιο πολύ από εμάς τους ίδιους για τη δυστυχία μας. Ας υπερασπιστούμε την ευτυχία μας μέχρι που να νικήσουμε ό,τι θέλει να μας κάνει δυστυχισμένους!

  • 49

    Το πιο βαρύ φορτίο στον κόσμο για να το κουβαλήσει κανείς είναι οι πέντε θρίαμβοι των αδυναμιών μας: Τα ψέματα, τα λάθη, οι ήττες, η ντροπή γι’ αυτό που είμαστε και η δυστυχία που τα ελαττώματά μας παράγουν για λογαριασμό μας.

  • 50

    Αν η ευτυχία είχε κανόνες, θα ήταν δυστυχισμένη. Ευτυχία είναι η απελευθέρωση απ’ οτιδήποτε θέλει να μας κάνει πιο κανονικούς από ό,τι ελεύθερους.

  • 51

    Η ευτυχία είναι η μοναδική περιουσία η οποία αξίζει τόσο πολύ, που δεν μετριέται. Οτιδήποτε μπορεί να μετρηθεί, πολλές φορές αξίζει λιγότερο απ’ όσο νομίζουμε. Η ευτυχία είναι η μοναδική περιουσία που αξίζει πιο πολύ απ’ την αξία της. Η πραγματική περιουσία μου είναι η κάθε τεράστια ευκαιρία που το σώμα μου έχει ντύσει μ’ ελάχιστη ανάσα, το κάθε πανηγύρι που η ψυχή μου έχει ντύσει χαρά, ο κάθε φοβισμένος δισταγμός που το μυαλό μου θέλει τόσο πολύ να μετατρέψει σε θαρραλέα, σωστή απόφαση. Η περιουσία μου είναι η κάθε ζεστή αγκαλιά, η κάθε τρυφερή ματιά, η κάθε αλήθεια των ανθρώπων γύρω μου η οποία βρήκε το θάρρος να τα βάλει με τα ελαττώματά τους και να γεννηθεί μία όμορφη λέξη αντί να γεννηθεί μία ουδέτερη σιωπή, η κάθε παλάμη που βρήκε αρκετή μεγαλοπρέπεια μέσα της για να χαλαρώσει, ν’ ανοίξει τα δάχτυλά της όσο πιο πλατιά μπορεί, και να γεννηθεί ένα ζεστό χάδι αντί να τα κλείσει απότομα και να μεταμορφωθεί σε ακόμα μία νικητήρια αλλά δυστυχισμένη γροθιά. Η πραγματική περιουσία μου είναι οι στιγμές της ζωής μου που μου έδωσαν ό,τι πιο πολύτιμο έχω βρίσκοντας τον τρόπο να γίνουν η αληθινή και μόνιμη ομορφιά μου, μία ομορφιά που δεν θα μπορέσει ποτέ κανείς να μου πάρει. Τους είμαι ευγνώμων.

  • 52

    Η πιο όμορφη ευτυχία είναι εκείνη που γεννιέται για να σπάσει τα όρια που της έχουν βάλει οι δυστυχίες των ανθρώπων γύρω της. Η ευτυχία μας θέλει να σπάσει τα όρια που η λογική των ανθρώπων δίπλα μας αλλά και η δική μας της έχουν βάλει. Γεννιέται για να σπάσει τα όρια, όχι για να τα σεβαστεί, ενώ η λογική πάντα σέβεται τα όρια που της έχουν θέσει. Επειδή η ευτυχία είναι συναίσθημα και όχι σκέψη, συχνά γεννιέται για να υπερβεί τα όρια που της έχει θέσει η λογική. Η ευτυχία αρνείται να περιοριστεί, να ζήσει μες στους κανόνες που οι ίδιοι έχουμε φτιάξει για να μη γίνουμε τόσο ελεύθεροι ώστε να κάνουμε κάτι τόσο ακραίο που ίσως μας αναγκάσει να μάθουμε ποιοι αληθινά είμαστε.

  • 53

    Ο εθισμός μας στο ψέμα μας κάνει πιο χαζούς απ’ τη δυστυχία μας. Ανήμποροι να εμπιστευθούμε τα εργαλεία που έχουμε στη διάθεσή μας για να την πολεμήσουμε, είμαστε πιο χαζοί απ’ τη δυστυχία μας. Όσο μεγαλώνουμε, γινόμαστε καλύτεροι ψεύτες και έτσι καταλήγουμε να φοβόμαστε την αλήθεια γι’ αυτό που είμαστε όσο χρειάζεται για να γίνουμε ολοένα και πιο εχθρικοί προς την αυτογνωσία μας. Έτσι, αχρηστεύουμε το καλύτερο όπλο που έχουμε ενάντια στη δυστυχία μας, κάνοντάς την πιο έξυπνη από εμάς και εμάς δυστυχισμένους. Γι’ αυτό και, όσο μεγαλώνουμε, άθελά μας, αποκτούμε περισσότερα όπλα για να νικάμε την ευτυχία μας και γι’ αυτό είναι πιο εύκολο να γινόμαστε δυστυχισμένοι.

  • 54

    Τα χαμόγελα γεννιούνται για να βοηθούν τα δάκρυα να βρουν τους λόγους που έχουν για να είναι ευτυχισμένα. Η ευτυχία γεννιέται για να γκρεμίσει τα όρια που εφευρίσκει η δυστυχία.

  • 55

    Ας γίνουμε πιο προσεκτικοί με κάθε λέξη και κάθε πράξη μας επειδή θα ζήσουμε στην ασχήμια ή στην ομορφιά που αυτές φτιάχνουν. Είμαστε κομμάτι του πίνακα τον οποίο, κάθε στιγμή που ζούμε, ζωγραφίζουμε. Είμαστε κομμάτι του κόσμου που βοηθήσαμε να φτιαχτεί. Ο καθένας μας ζωγραφίζει την ψυχή του διπλανού του με τα συναι- σθήματα που ο ίδιος ανά πάσα στιγμή νιώθει, όσο και αν προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι δεν επηρεάζουμε κανέναν γύρω μας, για να μη νιώθουμε υπεύθυνοι για ό,τι λέμε και ό,τι κάνουμε. Δισεκατομμύ- ρια άνθρωποι κάθε στιγμή επηρεάζουμε ο ένας τον άλλο ζωγραφίζοντας ασταμάτητα τις ψυχές των διπλανών μας με τα συναισθήματα που έχουμε ανά πάσα στιγμή μέσα μας. Όταν είμαστε ευτυχισμένοι, κάνουμε τον κόσμο γύρω μας πιο όμορφο και, όταν είμαστε δυστυχισμένοι, τον κάνουμε πιο άσχημο. Είμαστε όλοι κατά λάθος ζωγράφοι ψυχών χρησι- μοποιώντας τα συναισθήματά μας για χρώματα. Είμαστε κομμάτι της παγκόσμιας ζωγραφιάς που οι ίδιοι συμβάλαμε στη γέννησή της. Μία παγκόσμια ζωγραφιά μες στην οποία ζούμε συνεχίζοντας να τη ζωγραφίζουμε. Κάθε άνθρωπος και ένας κατά λάθος ζωγράφος ψυχής, έστω και αν δεν έχει ιδέα πώς να ζωγραφίζει. Όλοι μας ξέρουμε πώς να νιώ- σουμε. Ακόμα και ο πιο απαθής άνθρωπος ξέρει πώς να νιώσει. Συχνά όμως επιλέγουμε να μη χρησιμοποιούμε τα συναισθήματά μας επειδή περιέχουν πιο πολλή αλή- θεια απ’ ό,τι αντέχουμε. Όσο ξέρουμε πώς να νιώσου- με, ζωγραφίζουμε τις ψυχές των ανθρώπων γύρω μας με τα συναισθήματά μας. Είμαστε αυτό που θα κάνουμε τον κόσμο γύρω μας να γίνει. Θα νιώσουμε αυτό που κάνουμε τον κόσμο γύρω μας να νιώσει. Θα ζήσουμε στον κόσμο που οι ίδιοι δημιουργήσαμε. Είμαστε δισε- κατομμύρια κατά λάθος ζωγράφοι ψυχών που όχι μόνο ζωγραφίζουν τον κόσμο, αλλά ζουν μόνιμα μες στις δη- μιουργίες τους.

  • 56

    Θα νιώσουμε τα συναισθήματα που δημιουργούμε στον κόσμο γύρω μας. Έχετε δει κανέναν ευτυχισμένο άνθρωπο να μοιράζει πόνο στους διπλανούς του; Έχετε δει κανέναν δυστυχισμένο να μοιράζει χαρά προσπαθώντας να κάνει τους ανθρώπους γύρω του ευτυχισμένους;

  • 57

    Θα νιώσουμε αυτό που κάνουμε να νιώθουν οι άλλοι άνθρωποι. Η δυστυχία που δημιουργούμε στον κόσμο γύρω μας θα γίνει τα επόμενα δάκρυά μας και η ευτυχία που του δίνουμε τα επόμενα χαμόγελά μας. Πληρώνουμε με δυστυχία τον πόνο που προκα- λούμε στον κόσμο γύρω μας και εισπράττουμε ευτυχία για κάθε ευτυχισμένη στιγμή που του δίνουμε. Η σημε- ρινή κακία θα βρει τον τρόπο να γίνει η αυριανή λύπη και η σημερινή καλοσύνη μας να γίνει η αυριανή χαρά. Η ψυχή μας είναι η Ιθάκη κάθε συναισθήματος που γεννά- με και στέλνουμε στον κόσμο γύρω μας για να τον κάνουμε πιο άσχημο ή πιο όμορφο. Η κάθε λέξη και η κάθε πράξη μας, αφού γεμίσει με ομορφιά ή ασχήμια, με λουλούδια ή πληγές την ψυχή των ανθρώπων γύρω μας, θα επιστρέψει για να γειωθεί μες στην ψυχή που τη γέννησε. Ό,τι πού- με και ό,τι κάνουμε θα έρθει κάποια στιγμή να γειωθεί μες στην ψυχή μας για να γίνει μόνιμο κομμάτι της, να γίνει κομμάτι για το ποιοι είμαστε και συνεπώς το κομμάτι για το ποιοι θα γίνουμε. Η ψυχή μας είναι η Ιθάκη στην οποία τα συναισθή- ματα αυτά, εάν κάνουν τον κόσμο γύρω μας πιο όμορφο, θα γυρίσουν για να γειωθούν και να γίνουν η χαρά μας, ενώ, εάν τον κάνουν πιο άσχημο, θα γίνουν η λύπη μας. Παίρνουμε ευτυχία για τη χαρά την οποία δώσαμε στους ανθρώπους γύρω μας και λύπη για όλη τη δυστυχία που τους προξενήσαμε. Τα συναισθήματα τα οποία η πα- ρουσία μας, η κάθε λέξη και η κάθε πράξη μας δημιουργούν στον κόσμο γύρω μας θα επιστρέψουν για να γίνουν το επόμενο γέλιο ή δάκρυ μας. Η ψυχή μας είναι η ιδιωτική Ιθάκη των συναισθημάτων μας. Θα νιώσουμε αυτό που κάναμε τους ανθρώπους γύρω μας να νιώσουν.

  • 58

    Το σώμα μας καθορίζει την ηλικία μας και εμείς την ηλικία που νιώθουμε ότι είμαστε. Η ευτυχία αφαιρεί και η δυστυχία προσθέτει ημέρες στην ηλικία μας. Ο ευτυχισμένος νιώθει σαν πεντάχρονο παιδί και ο δυστυχισμένος τόσο ηλικιωμένος όσο είναι οι Πυραμίδες. Δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε την ηλικία μας, μπορούμε όμως να φτιάξουμε το πόσο ηλικιωμένοι νιώθουμε. Έχουμε δύο ηλικίες, την ημερολογιακή και τη συναισθηματική. Η πρώτη είναι η ηλικία που είμαστε σύμ- φωνα με το ημερολόγιο και η δεύτερη η ηλικία που νιώθου- με ότι είμαστε. Η ηλικία που νιώθουμε ότι είμαστε είναι η ημερολογιακή ηλικία μας αφού αφαιρέσουμε κάθε στιγμή της ζωής μας που ήμασταν ευτυχισμένοι και προσθέσουμε κάθε στιγμή που νιώσαμε δυστυχισμένοι. Έτσι, κάθε ευτυχισμένη στιγμή που ζούμε αφαιρείται απ’ την ηλικία μας και κάθε δυστυχισμένη μετράει διπλή. Η ζωή τιμά τη συμμετρία της, ειδικά αυτή που πα- ραβιάζουμε εμείς. Η ζωή μάς επιβραβεύει αφαιρώντας απ’ την ηλικία μας κάθε στιγμή που απολαμβάνουμε κάνοντάς την όμορφη και μας τιμωρεί προσθέτοντας στην ηλικία μας κάθε στιγμή που πετάμε στα σκουπίδια κάνοντάς την άσχη- μη. Η ηλικία που καθορίζει το πόσο απολαμβάνουμε τη ζωή μας είναι η συναισθηματική ηλικία μας και όχι ημερολογι- ακή. Τι σημασία έχει η ημερολογιακή ηλικία αν νιώθουμε είκοσι χρόνια πιο μεγάλοι ή πιο μικροί απ’ ό,τι είμαστε; Πριν τον δούμε, ζωγραφίζουμε τον κόσμο γύρω μας με τα συναισθήματα που έχουμε μες στην ψυχή μας. Αν νιώ- θουμε καλά με τον εαυτό μας, όλα γύρω μας μας φαίνονται πιο ζωηρά, πιο όμορφα και χαρούμενα, πιο αισιόδοξα και έτσι νιώθουμε μικρότεροι απ’ την ημερολογιακή ηλικία μας. Το ανάποδο συμβαίνει όταν δεν νιώθουμε καλά γι’ αυτό που είμαστε. Άρα, την ηλικία μας, το πόσο ηλικιωμένοι νιώθου- με, καθορίζει το πώς εμείς οι ίδιοι βλέπουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας, και όχι το πώς μας βλέπει εκεί- νος. Τα συναισθήματά μας καθορίζουν την ηλικία μας. Τι να το κάνουμε αν είμαστε είκοσι και νιώθουμε εβδομήντα; Αντίθετα, πόσο όμορφο είναι να είμαστε εβδομήντα και να νιώθουμε είκοσι! Φτιάχνουμε την ηλικία που νιώθουμε ότι είμαστε. Η ευτυχία και η δυστυχία μας φτιάχνουν την ηλι- κία μας. Η αισιοδοξία και η απαισιοδοξία μας φτιάχνουν την ηλικία μας. Η αλήθεια μας και τα ψέματά μας φτιάχνουν την ηλικία μας. Τα όνειρά μας και οι φόβοι μας φτιάχνουν την ηλικία μας. Το πώς νιώθουμε προσθέτει ή αφαιρεί ημέρες, χρόνια, δεκαετίες ολόκληρες από πάνω μας, απ’ την ημερο- λογιακή ηλικία μας. Η δυστυχία επιταχύνει τη γήρανση κλέβοντάς μας ενέργεια, αισιοδοξία, τη διάθεση για ζωή. Έτσι, ο ευτυχισμένος νιώθει παιδί, έστω και αν είναι γέρος, και ο δυστυχισμένος νιώθει γέρος, έστω και αν είναι έφηβος.

  • 59

    Η ζωή είναι ένα παιχνίδι πιθανοτήτων το οποίο δεν θα μάθουμε ποτέ πώς να παίζουμε όσο αφήνουμε τα ελαττώματά μας ν’ αλλάζουν τους κανόνες κάθε φορά που γινόμαστε καλοί σ’ αυτό. Πόση σημασία έχει πόσω χρονών είμαστε αφού έτσι κι αλλιώς δεν ξέρουμε πότε θα τελειώσει η ζωή μας;

  • 60

    Γινόμαστε αυτό που νιώθουμε. Αυτός που απολαμβάνει τη ζωή του παραμένει νέος, όσο ηλικιωμένος και αν είναι. Φτιάχνουμε την ηλικία μας απολαμβάνοντας ή σπαταλώντας τη ζωή μας. Το πώς νιώθουμε για τον εαυτό μας φτιάχνει την ηλικία μας. Σπάνια νιώθουμε σύμφωνα με την ημερολογιακή ηλικία μας. Συνήθως νιώθουμε πιο μεγά- λοι ή πιο μικροί απ’ την ηλικία μας. Ανά πάσα στιγμή γινό- μαστε ο άνθρωπος που τα συναισθήματά μας θέλουν να μας κάνουν μείον αυτό που η λογική μας θέλει ν’ αποφύ- γει να γίνουμε. Έτσι, αν έχουμε ζήσει μία ζωή που σε μεγά- λο βαθμό την έχουμε απολαύσει, καταλήγουμε να νιώθουμε ευτυχισμένοι, απελευθερωμένοι απ’ τα ελαττώματά μας, πιο αισιόδοξοι, πιο δυνατοί, πιο ελεύθεροι και τελικά νιώθουμε μικρότεροι απ’ την ηλικία μας. Αντίστροφα, αν έχουμε ζήσει μία ζωή την οποία δεν έχουμε απολαύσει, νιώθουμε απογοη- τευμένοι, φυλακισμένοι εντός της, δεμένοι πάνω στα ελαττώ- ματά μας, και έτσι φτιάχνουμε αρνητική ενέργεια βάφοντας τα πάντα γύρω μας μαύρα πριν τα δούμε, καταλήγοντας συνεπώς να νιώθουμε μεγαλύτεροι απ’ την ηλικία μας. Θα γίνουμε ιδιωτικά εργοστάσια παραγωγής ενέργειας και χρόνου όταν αγαπήσουμε τη ζωή μας όσο χρειάζεται για να θέλουμε να έχουμε περισσότερη. Αυτός που απολαμβάνει τη ζωή του παραμένει νέος, όσο ηλικιωμένος και αν είναι.

  • 61

    Η ηλικία κάνει πιο εύκολη την πρόσβαση στη δυστυχία επειδή, όσο μεγαλώνουμε, τόσο καλύτεροι γινόμαστε στο να χρησιμοποιούμε το σκοτάδι για να κρύψουμε παρά το φως για ν’ αποκαλύψουμε. Η καταστροφική επιβράβευση της ηλικίας είναι ότι, όσο μεγαλώνουμε, τόσο καλύτεροι γινόμαστε στο να κρύβουμε απ’ ό,τι στο ν’ ανακαλύπτουμε. Όσο με- γαλώνουμε, τόσο καλύτεροι γινόμαστε στο να βρίσκουμε τρόπους για να κρύψουμε τα ελαττώματά μας μες στα προ- τερήματά μας, τα λάθη μες στα σωστά και τις ήττες μες στις νίκες μας. Έτσι, όσο μεγαλώνουμε, τόσο καλύτεροι γινόμα- στε στο να χρησιμοποιούμε το σκοτάδι παρά το φως. Χρη- σιμοποιούμε το φως για να τυφλώνουμε τους ανθρώπους γύρω μας, ακόμα και τον ίδιο τον εαυτό μας, με τα προτερή- ματά μας, τις σωστές αποφάσεις μας και τις νίκες μας, για να μην μπορούν να δουν τα ελαττώματά μας, τα λάθη και τις ήττες μας. Έτσι, γινόμαστε όσο αδύναμοι χρειάζεται για να είμαστε και όσο απαισιόδοξοι χρειάζεται για να νιώθουμε ότι γεράσαμε.

  • 62

    Δεν γερνάμε, απλώς μεγαλώνουμε. Όσο γράφουμε πιο πολλά απ’ όσα σβήνουμε, όσο μαθαίνουμε πιο πολλά απ’ όσα ξεχνάμε, όσο απελευθερώνουμε πιο πολλά απ’ όσα φυλακίζουμε, όσο χτίζουμε πιο πολλά απ’ όσα γκρεμίζουμε, όσο χαρίζουμε πιο πολλά απ’ όσα κρατάμε για τον εαυτό μας, όσο ελπίζουμε πιο πολύ απ’ όσο φοβόμαστε, δεν θα γερνάμε, απλώς θα μεγαλώνουμε. Οι αισιόδοξοι δεν γερνούν ποτέ, απλώς μεγαλώ- νουν. Οι απαισιόδοξοι γερνούν πριν καν μεγαλώσουν. Η ταχύτητα της γήρανσής μας καθορίζεται απ’ το αποτέλε- σμα της μάχης μας με το άγνωστο. Όσο πιο άνετα νιώθου- με με οτιδήποτε δεν ξέρουμε, τόσο δεν απογοητευόμαστε από πόσα ακόμα πρέπει να μάθουμε. Έτσι, παραμένουμε όσο αισιόδοξοι χρειάζεται για να νιώθουμε ότι υπάρχουν πολλές μάχες μπροστά μας για να κερδίσουμε, νιώθοντας έτσι νεότεροι απ’ τις μέρες που έχουμε ζήσει. Φτιάχνου- με την αμάθεια για ν’ αποφύγουμε να συνειδητοποιή- σουμε τι ξέρουμε αλλά και πόσο πολλά έχουμε ακόμα να μάθουμε. Φτιάχνουμε άγνωστο για ν’ αποφύγουμε ν’ αφήσουμε τις γνώσεις μας να μας αναγκάσουν να συνειδητοποιήσουμε την αλήθεια για το ποιοι είμαστε. Για ν’ αποφύγουμε να μάθουμε την αλήθεια, κρυβόμαστε μες στην ασάφεια που μας προσφέρει οτιδήποτε δεν ξέρου- με. Δεν θα νιώσουμε ηλικιωμένοι όσο υπερασπιζόμα- στε την αλήθεια για το ποιοι είμαστε και αρνούμαστε να κάνουμε πίσω στη μάχη με τα ελαττώματά μας που θέλουν να μας κάνουν να πούμε ψέματα στον εαυτό μας. Ξέρουν πολύ καλά ότι, κάθε φορά που λέμε ψέμα- τα στον εαυτό μας, νιώθουμε όσο αδύναμοι και ευάλω- τοι χρειάζεται για να μας εξουσιάζουν. Θα νιώθουμε νεότεροι απ’ την ηλικία μας όσο αντέ- χουμε να κοιτάμε στα μάτια την ψυχή μας και την αλήθεια της, την αλήθεια για το ποιοι είμαστε, τα ελαττώματά μας, που είναι το πιο επίπονο και άσχημο κομμάτι της. Όσο δεν σκύβουμε το κεφάλι και δεν αρνούμαστε να τα βάλουμε με τα ελαττώματά μας, θα νιώθουμε νεότεροι απ’ την ηλικία μας. Έτσι, παραμένουμε όσο αισιόδοξοι χρειάζεται για να νιώθουμε ότι υπάρχουν πολλές μάχες μπροστά μας για να κερδίσουμε, νιώθοντας με αυτό τον τρόπο νεότεροι απ’ τις μέρες που έχουμε ζήσει. Όσο γεμίζουμε την ψυχή μας με λιακάδες και όχι σκοτάδια, δεν θα γεράσουμε. Δεν θα νιώθουμε γέροι όσο είμαστε διατεθειμένοι να μάθουμε τα ελαττώματά μας αντί να τ’ αφήνουμε να καταστρέφουν τη ζωή μας κάνοντάς μας τόσο μίζερους όσο είναι αυτά. Όσο γράφουμε πιο πολλά απ’ όσα σβήνουμε, όσο μαθαίνουμε πιο πολλά απ’ όσα ξεχνάμε, όσο απελευθερώνουμε πιο πολλά απ’ όσα φυλακίζουμε, όσο χτίζουμε πιο πολλά απ’ όσα γκρεμίζουμε, όσο χαρίζουμε πιο πολλά απ’ όσα κρα- τάμε για τον εαυτό μας, όσο ελπίζουμε πιο πολύ απ’ όσο φοβόμαστε, δεν θα γερνάμε, απλώς θα μεγαλώνουμε.

  • 63

    Γερνάμε προδίδοντας την ψυχή μας. Γερνάμε προδίδοντας την αλήθεια μας. Γερνάμε προδίδοντας την αισιοδοξία μας. Όσο προδίδουμε ό,τι μας συνδέει με την αλήθεια μας –την αθωότητα, τον ενθουσιασμό και το πάθος– τόσο προδίδουμε το κομμάτι της αισιοδοξίας μας που μας κρατά νέους.

  • 64

    Όταν μάθουμε τα ελαττώματά μας όσο καλά χρειάζεται για να τ’ απενεργοποιήσουμε, θα σταματήσουμε να ζούμε χαρίζοντάς τους το πιο πολύτιμο αγαθό που έχουμε, τον χρόνο μας. Πόσω χρονών είμαστε; Η ζωή είναι μία διχάλα στον δρόμο που είτε κερδίζουμε είτε χάνουμε τη μάχη ενάντια στα ελαττώματά μας. Παλεύουμε με τα ελαττώματά μας, έστω και αν φαίνεται ότι δεν παλεύουμε με κανέναν. Δεν θα καταφέρουμε να νικήσουμε τον αντίπαλό μας αν δεν καταφέρουμε πρώτα να νικήσουμε τα ελαττώματά μας. Γι’ αυτό καταλήγουμε να παλεύουμε μαζί τους στο μεγαλύτερο διάστημα της ζωής μας. Έχουμε ζήσει πραγματικά όσα λεπτά, όσες ώρες, όσες μέρες, όσα χρόνια δεν σκύψαμε το κεφάλι στα ελαττώματά μας και ας μην τα νικήσαμε, δοκιμάζοντας τα πάντα για να τα αποτρέψουμε απ’ το να μας κάνουν τόσο άσχημους όσο είναι αυτά. Χαρίσαμε τις υπόλοιπες στιγμές, ώρες και χρόνια της ζωής μας στα ελαττώματά μας. Σ’ εκείνα ανήκουν, όχι σε εμάς. Ο χρόνος που μας κλέβουν είναι τα λάφυρα που κερδίζουν στις μάχες που μας νίκησαν. Σπαταλήσαμε τον χρόνο αυτό, πετώντας τον στα σκουπίδια πριν καν τον ζήσουμε, επειδή δεν τον χρησιμοποιήσαμε είτε για να δημιουργήσουμε είτε για να μάθουμε τα ελαττώματά μας όσο καλά χρειάζεται για να τ’ απενεργοποιήσουμε ώστε να γίνουμε καλύτεροι και πιο ευτυχισμένοι. Πόσο απολαμβάνουμε ένα προϊόν το οποίο, με το που θα το πάρουμε στα χέρια μας, το πετάμε κατευθείαν στα σκουπίδια χωρίς δεύτερη σκέψη; Το ίδιο κάνουμε για κάθε στιγμή της ζωής μας που δεν ενδιαφερόμαστε να τη ζήσουμε πραγματικά ή να την απολαύσουμε, να τη χρησιμοποιήσουμε για να δημιουργήσουμε ή για να μάθουμε τον εαυτό μας όσο καλά χρειάζεται για να γίνουμε πιο ευτυχισμένοι.

  • 65

    Το σήμερα φτιάχνει ένα αύριο για να ζήσουμε και ένα αύριο για να πετάξουμε στα σκουπίδια. Η επιλογή είναι δική μας. Το σώμα μας καθορίζει το πόσο θα ζήσουμε, η λογική μας το πόσο θα πετύχουμε και η ψυχή μας το πόσο θ’ απολαύσουμε τη ζωή που τα πρώτα δύο μας προσφέρουν. Το σώμα μας καθορίζει το πόσο μεγάλη θα είναι η ζωή μας και εμείς την αξία που θα έχει. Η αξία ενός λεπτού, μίας ώρας, μίας μέρας, μίας ζωής που σπαταλήσαμε είναι μηδέν και η αξία ενός λεπτού, μίας ώρας, μίας μέρας, μίας ζωής που χαρήκαμε είναι άπειρη.

  • 66

    Η απόλαυση της ζωής μας είναι το καλύτερο αντίδοτο για τη γήρανση. Ένας άνθρωπος ογδόντα χρονών μπορεί να ζήσει δέκα περισσότερα χρόνια και ένας τριάντα χρονών μπορεί να πεθάνει σε ατύχημα το επόμενο πρωί. Όσο πιο πολύ απολαμβάνουμε τη ζωή μας, τόσο λιγότερο αγχωνόμαστε για το πότε θα τελειώσει!

  • 67

    Αντί να ζούμε μπροστά απ’ την αλήθεια μας, ζούμε πίσω απ’ τις δικαιολογίες μας. Αντί να ζούμε μπροστά απ’ την αλήθεια μας για να την προστατεύσουμε απ’ τις επιθέσεις της πραγματικότητας μες στην οποία ζούμε, ζούμε πίσω απ’ τις δικαιολογίες μας για να μας προστατεύσουν απ’ αυτήν. Επιβιώνει, αντιμετωπίζοντας την πραγματικότητα, όποιος ζει μπροστά απ’ την αλήθεια του, προστατεύοντάς την απ’ τις επιθέσεις της πραγματικότητας. Δεν επιβιώνει κανείς όταν, αντιμέτωπος με την πραγματικότητα, κρύβεται πίσω απ’ τις δικαιολογίες του, ελπίζοντας ότι θα τον προ- στατεύσουν απ’ αυτήν. Οι δικαιολογίες δεν μας προ- στατεύουν μόνιμα, απλώς μας κρύβουν προσωρινά. Μπερδεύοντας την προστασία με το κρύψιμο, γίναμε όσο ανέπαφοι χρειάζεται με την πραγματικότητα μες στην οποία ζούμε για να χάνουμε απ’ αυτήν.

  • 68

    Είτε λέμε την αλήθεια είτε τις δικαιολογίες που έχουν φτιάξει τα ψέματά μας. Οι ρεαλιστές νικούν την πραγματικότητα και εκείνοι που ζουν στα σύννεφα νικούν τον εαυτό τους, πριν ισοπεδωθούν απ’ αυτήν.

  • 69

    Η μεγαλύτερη πηγή δυστυχίας στον κόσμο δημιουργείται απ’ τους ανθρώπους εκείνους οι οποίοι, ανίκανοι να μάθουν τα ελαττώματά τους όσο καλά πρέπει για να μπορέσουν να τ’ απενεργοποιήσουν, γεμίζουν τον κόσμο γύρω τους με την ασχήμια που γεννούν οι ήττες που δέχονται από εκείνα. Γιατί ν’ αφήσουμε τους κακούς ανθρώπους ελεύθε- ρους να φτιάξουν τον κόσμο όπως αυτοί θέλουν; Αφήστε τους να παλέψουν μόνοι τους για να επιβιώσουν κόντρα στα τεράστια κύματα της ασχήμιας που οι ίδιοι φτιάχνουν. Ας μην τους αφήνουμε να σβήσουν ό,τι όμορφο βλέπουν μέσα μας χρησιμοποιώντας για γομολάστιχα τις πληγές της ψυχής τους που οι ίδιοι κρατούν ανοιχτές. Τα ελαττώματά μας πρέπει πρώτα απ’ όλα να νικήσουμε και όχι τους διάφο- ρους πραγματικούς και τεχνητούς εχθρούς γύρω μας, τους οποίους βρίσκουμε ή εφευρίσκουμε. Όταν καταφέρουμε να μάθουμε τα ελαττώματά μας τόσο καλά όσο χρειάζεται για να τ’ απενεργοποιήσουμε, δεν θ’ αφήσουμε ξανά τα ελατ- τώματα των ανθρώπων γύρω μας να ενωθούν γρήγορα με τα δικά μας ελαττώματα και να μας γεμίζουν με την ασχήμια τους. Η αυτογνωσία είναι η ασπίδα της ευτυχίας μας που πάντα βρίσκεται δίπλα μας, έτοιμη να κάνει τα πάντα για να προστατεύσει την ευτυχία μας απ’ τις επιθέσεις της δυ- στυχίας μας. Το μοναδικό που έχουμε να κάνουμε είναι να γυρίσουμε την πλάτη στα ψέματά μας και να γίνουμε τόσο αληθινοί όσο χρειάζεται για ν’ αντέχουμε να ζούμε με την αλήθεια για το ποιοι είμαστε. Ας γυρίσουμε το επόμενο βήμα που θα κάνουμε προς την πλευρά της λιακάδας, όχι της ομίχλης. Ας γυρίσουμε την ψυχή μας προς την πλευρά της ομορφιάς, όχι της ασχήμιας. Ας γυρίσουμε την ψυχή μας προς την πλευρά της ευτυχίας, όχι της λύπης.

  • 70

    Ο θάνατος είναι η πρώτη φορά στη ζωή ενός ανθρώπου που το άπειρο βρίσκει τρόπο για να γίνει μηδέν. Ο θάνατος είναι το πιο μεγάλο μηδέν, επειδή είναι το τελευταίο μηδέν. Ο θάνατος βρίσκει για πρώτη φορά τον τρόπο να κάνει το άπειρο να μοιάζει με μηδέν. Καταφέρνει μες σε δευτερόλεπτα να κάνει κάτι το οποίο πολλές φορές στη διάρκεια της ζωής μας επιδιώκαμε: επιλέγοντας την τε- μπελιά, να μετατρέψουμε το άπειρο στο μηδέν. Ο θάνατος είναι η ύστατη δικαιολογία. Ο θάνατος είναι η ύστατη δικαι- ολογία για να μην προσπαθήσουμε. Ο θάνατος μας δίνει μες σε μία στιγμή αυτό που επιδιώκουμε χρόνια να βρούμε: μία ωραία δικαιολογία για να μην προσπαθούμε. Είναι μία δικαιολογία κρυμμένη μες στην τελευταία τελεία. Ο θάνατος μας δίνει μες σε μερικές στιγμές στο μηδέν που σε μικρές δόσεις επιδιώκουμε πολύ συχνά στη ζωή μας να γίνουμε.

  • 71

    Δεν υπάρχουν ισοπαλίες στη ζωή, εκτός απ’ αυτές που εφευρίσκουμε εμείς με τα ψέματά μας. Η ζωή σιχαίνεται τόσο τις ισοπαλίες όσο τις αγαπάμε εμείς. Δεν υπάρχει ισοπαλία στη ζωή, όπως δεν χωράει τρίτος δρόμος σε μία διχάλα. Η ζωή μας χωρίζεται στις στιγμές εκείνες που είτε καταφέρνουμε να νικήσουμε τα ελαττώματά μας και γινόμαστε όσο ικανοί, δυνατοί, ελεύθεροι, καλοί και ευτυχισμένοι μπορούμε, δημιουργώντας ομορφιά, ανακούφιση, χαρά και ευτυχία για εμάς και τον κόσμο γύρω μας, και στις στιγμές εκείνες που δεν το καταφέρνουμε, χάνουμε απ’ τα ελαττώματά μας και έτσι καταλήγουμε να νιώθουμε άσχημα γι’ αυτό που είμαστε, γεμίζοντας τη ζωή μας και τον κόσμο γύρω μας με ασχήμια, πόνο και δυστυχία. Είτε νικάμε είτε χάνουμε απ’ τα ελαττώματά μας. Οι μάχες δεν καταλήγουν ισόπαλες, εκτός αν είναι ψεύτικες.

  • 72

    Ο κόσμος είναι γεμάτος από τόσο πολλή αποτυχία και δυστυχία επειδή το πρώτο πράγμα που κάνουμε, όταν χάσουμε τη μάχη με τα ελαττώματά μας, είναι να μεταφράσουμε την ήττα αυτή σε κακία, οργή και πόνο τον οποίο θα στείλουμε στους ανθρώπους γύρω μας για να γίνει η δυστυχία τους, ελπίζοντας ότι έτσι θα νιώσουμε συγκριτικά μ’ εκείνους λιγότερο δυστυχισμένοι.

  • 73

    Υπάρχει τόση κακία στον κόσμο επειδή είναι τόσο πιο εύκολο να χάσουμε την επόμενη μάχη με τα ελαττώματά μας και να γίνουμε κακοί, απ’ ό,τι να την κερδίσουμε και να γίνουμε καλοί άνθρωποι. Το μεγάλο πλεονέκτημα της κακίας σε σχέση με την καλοσύνη είναι ότι, όσο είναι πιο εύκολο το να χάσουμε μία μάχη αντί να την κερδίσουμε, θα συνεχίσουμε να χάνουμε τις μάχες με τα ελαττώματά μας και να γινόμαστε κακοί, αντί να τις κερδίζουμε και να γινόμαστε καλοί άνθρωποι. Όσο επιλέγουμε να μη μαθαίνουμε τα ελαττώματά μας τόσο καλά όσο θα έπρεπε για να τ’ απενεργοποιήσουμε, θα χάνουμε τις πιο πολλές μάχες μαζί τους και έτσι θα καταλήγουμε να γινόμαστε ο άνθρωπος που τα ίδια θέλουν: αδύναμοι και δυστυχισμένοι. Ζούμε μεταφράζοντας τις ήττες στις μάχες με τα ελαττώματά μας σε δυστυχία του κόσμου γύρω μας και τις νίκες μας σε ευτυχία.

  • 74

    Αφήστε τους δυστυχισμένους στη δυστυχία τους. Αφήστε τους κακούς στην κακία τους. Δεν χρειάζεται ν’ απαντήσουμε στην αρνητικότητα που οι κακοί άνθρωποι ρίχνουν πάνω μας επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι στον κακό που να μην το έχει κάνει ήδη ο ίδιος στον εαυτό του. Είμαστε τα μεγαλύτερα θύματα της κακίας μας. Κανέναν δεν μισούν τα ελαττώματά μας περισσότερο από εμάς. Ας σταματήσουμε να κατηγορούμε τους αντιπάλους μας ή τους κακούς ανθρώπους γύρω μας για τη λύπη που νιώθουμε, ας σταματήσουμε να τους κατηγορούμε για τα κακά που μας συμβαίνουν. Ας παραδεχθούμε ότι είμαστε εμείς οι ίδιοι οι οποίοι, μέσ’ απ’ τα ελαττώματά μας, φτιάχνουμε ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της λύπης και της δυστυχίας μας. Τα κάστρα πέφτουν από μέσα. Αν είμαστε δυνατοί, θα μπορέσουμε ν’ αντιμετωπίσουμε τις επιθέσεις ακόμα και των πιο αδίστακτων αντιπάλων μας. Φυσικά και υπάρχουν εξωτερικοί παράγοντες που προέρχονται μέσ’ απ’ το περιβάλλον μες στο οποίο ζούμε οι οποίοι μας κάνουν να λυπόμαστε, αλλά, όσο δεν νιώθουμε τόσο περήφανοι γι’ αυτό που είμαστε που να μας αρέσει ο εαυτός μας, θα παραείμαστε πρόθυμοι να τον προδίδουμε δίνοντας το κλειδί της εξώπορτάς μας στους αντιπάλους μας. Όσο δεν αγαπάμε τον εαυτό μας, θα τον προδίδουμε και θα γινόμαστε οι Δούρειοι Ίπποι που ανοίγουν την πύλη της ψυχής μας σ’ όποιον θέλει να μπει μέσα μας, να μας αλώσει και να μας κάνει τους ανθρώπους που θέλει εκείνος να είμαστε. Εμείς όμως είμαστε πάλι εκείνοι που στεκόμαστε μπροστά στη διχάλα του στιγμιαίου και του αιώνιου, έχοντας την επιλογή είτε να υπερασπιστούμε την ευτυχία μας είτε να την αφήσουμε στο έλεος των επιθέσεων των άλλων. Δική μας η λύπη, δική μας και η χαρά. Δική μας η επιλογή να γίνουμε όσο ευτυχισμένοι μπορούμε ή ν’ αφήνουμε την ασχήμια των γύρω μας να μας κάνει τόσο δυστυχισμένους όσο είναι αυτοί. Όσο δεν γνωρίζουμε τα ελαττώματά μας τόσο καλά όσο θα έπρεπε για να μην τ’ αφήνουμε να γίνονται ο καλύτερος σύμμαχος των ελαττωμάτων των ανθρώπων γύρω μας, η κακία τους θα συνεχίζει να γίνεται ο πόνος μας.

  • 75

    Η αξία της καλοσύνης αποδεικνύεται απ’ το πόσο δυστυχισμένοι είναι οι κακοί άνθρωποι.

  • 76

    Είτε γινόμαστε όσο καλοί χρειάζεται για να είμαστε ευτυχισμένοι είτε όσο κακοί χρειάζεται για να είμαστε δυστυχισμένοι.

  • 77

    Το μεγαλείο ενός ανθρώπου αποδεικνύεται απ’ τη δυνατότητά του να γεννάει ομορφιά, ακόμα και όταν ο ίδιος δεν νιώθει όμορφος. Όσο δυστυχισμένος και να γίνει ο καλός άνθρω- πος, θα κάνει ό,τι μπορεί για να γεμίζει τον κόσμο γύρω του με χαμόγελα, έστω και αν ο ίδιος δεν μπορεί να βρει μέσα του τη χαρά για να τα φτιάξει. Είναι εξαιρετικά δύ- σκολο να γεμίζουμε τον κόσμο γύρω μας με χαμόγελα όταν εμείς οι ίδιοι μέσα μας κλαίμε και η ζωή μας ξεχειλίζει ολό- κληρη από οργή, εκνευρισμό, αμφισβήτηση και λύπη. Ζω- γραφίζουμε τον κόσμο γύρω μας με τα συναισθήματα που έχουμε ανά πάσα στιγμή μέσα μας. Όταν νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας, όταν νιώθουμε ευτυχισμένοι, τα θετικά συ- ναισθήματα μες στην ψυχή μας ορμούν σαν σχολιαρόπαιδα σε διάλειμμα έξω απ’ αυτήν και γεμίζουν τον κόσμο γύρω μας με απολαύσεις, ομορφιά και ευτυχία. Επειδή ο πόνος είναι ο σκυθρωπός, σκοτεινός βασιλιάς των συναισθημά- των, ενώ η απόλαυση είναι ένα απλό, χαρούμενο παιδάκι, το ανάποδο συμβαίνει ακόμα πιο έντονα όταν έχουμε μόλις χάσει τη μάχη με τα ελαττώματά μας και η ζωή μας έχει γεμί- σει με λύπη και ασχήμια. Η ευτυχία που νιώθουμε μας δίνει μία επιπλέον ώθηση, μία επιπλέον δύναμη στην αυτοπε- ποίθησή μας, κάνοντάς μας να νιώθουμε ότι μπορούμε να καταφέρουμε οτιδήποτε, ενώ η δυστυχία καταβροχθίζει την αυτοπεποίθησή μας, κάνοντάς μας να νιώθουμε ανίκανοι να κάνουμε και το πιο εύκολο πράγμα.

  • 78

    Είναι εύκολο να είμαστε καλοί, γενναιόδωροι και ανθρώπινοι όταν νιώθουμε ευτυχισμένοι και απίστευτα δύσκολο όταν είμαστε δυστυχισμένοι. Στη μέση μιας γιορτής όλοι αγαπάνε όλους αλλά, όταν τελειώσει, μένουν μόνοι προσπαθώντας να πείσουν τη μοναξιά τους να μην τσακωθεί με το μίσος τους. Όλοι μας μπορούμε να βρούμε τα προτερήματά μας όταν νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας, όταν είμαστε ευτυχισμένοι. Το χαμόγελό μας ξέρει πώς να βουτήξει βαθιά μέσα μας, να βρει τη δύναμή μας και να τη φέρει έξω για να την ακουμπήσει στην παλάμη μας. Αντίθετα, τα προτερήματά μας είναι το τελευταίο πράγμα που μπορούμε να βρούμε τις στιγμές που μόλις έχουμε χάσει τη μάχη με τα ελαττώματά μας και νιώθουμε αδύναμοι και δυστυχισμένοι.

  • 79

    Η καλοσύνη είναι η πιο υποτιμημένη ομορφιά στον κόσμο. Υποτιμάμε την καλοσύνη επειδή ξέρουμε το πόσο δύσκολο είναι να είμαστε καλόκαρδοι. Υποτιμάμε την καλοσύνη επειδή ξέρουμε ότι, για να γίνουμε καλοί άνθρωποι, θα πρέπει πρώτα ν’ απενεργοποιήσουμε τα ελαττώματά μας που προσπαθούν να μας κάνουν κα- κούς. Έτσι, για ν’ αποφύγουμε να χάσουμε άλλη μία μάχη ενάντια στα ελαττώματά μας, επιλέγουμε να γί- νουμε αυτό που τα ίδια θέλουν: κακοί και δυστυχισμέ- νοι. Όσο δεν χρησιμοποιούμε την ομορφιά μας για να κάνουμε τον κόσμο πιο όμορφο, θα νιώθουμε άσχημα. Ο καλός άνθρωπος νιώθει τόσο όμορφα, που δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο εκτός από ευτυχισμένος. Ο καλός άν- θρωπος νιώθει όμορφος, όποια και αν είναι η εικόνα του. Ενώ όλοι μπορούμε να νιώσουμε όμορφοι επειδή όλοι μπο- ρούμε να γίνουμε καλοί άνθρωποι, επιλέγουμε συχνά να γίνουμε άσχημοι, επειδή είναι πιο εύκολο να γίνουμε κακοί απ’ ό,τι καλοί.

  • 80

    Υπάρχουν εκείνοι που παράγουν ευτυχία και τη μοιράζουν στον κόσμο γύρω τους, εκείνοι που την κρατούν φυλακισμένη μέσα τους, επειδή φοβούνται την αλήθεια απ’ την οποία είναι φτιαγμένη, και εκείνοι που την κλέβουν απ’ τους συνανθρώπους τους και γίνονται πιο δυστυχισμένοι από ό,τι ευφυείς. Ζούμε είτε προσθέτοντας είτε αφαιρώντας απ’ τον κόσμο γύρω μας. Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: αυτοί που προσθέτουν στον κόσμο γύρω τους, οι «+άνθρωποι», οι αρχιτέκτονες χαμόγελου που τον κάνουν με τις λέξεις και τις πράξεις τους καλύτερο, πιο όμορφο και πιο ευτυχισμένο, και οι «-άνθρωποι», οι κλέφτες ευτυχίας, οι απαγωγείς ομορφιάς οι οποίοι αφαιρούν απ’ τον κόσμο γύρω τους κάνοντάς τον χειρότερο, πιο άσχημο, πιο λυπημένο. Τι προσφέρει στον κόσμο γύρω του ο άνθρωπος που αφαιρεί; Μόνο την ασχήμια του. Ο κλέφτης ευτυχίας αντικαθιστά με την ασχήμια του ό,τι έκλεψε απ’ τον κόσμο γύρω του. Έτσι, γεμίζει το περιβάλλον μες στο οποίο ζει με ό,τι πιο άσχημο έχει μέσα του, με τα συντρίμμια του, τις ανοιχτές πληγές του. Όσα ψέματα και αν λέμε στον εαυτό μας για να φτιάξουμε βολικές αλλά κενές δικαιολογίες ώστε να μη νιώθουμε υπεύθυνοι για ό,τι κάνουμε στον κόσμο γύρω μας, ο καθένας ζει κάθε στιγμή είτε προσθέτοντας είτε αφαιρώντας στον κόσμο γύρω του. Μόνο ο απόλυτος ερημίτης που ζει μακριά απ’ όλους δεν επηρεάζει τον κόσμο γύρω του. Όλοι οι υπόλοιποι, με κάθε λέξη και με κάθε πράξη μας, κάνουμε τον κόσμο γύρω μας είτε καλύτερο, πιο όμορφο και πιο ευτυχισμένο είτε χειρότερο, πιο άσχημο και πιο δυστυχισμένο.

  • 81

    Φτιάχνουμε ομορφιά κάθε στιγμή που υπερασπιζόμαστε τη μοναδικότητά μας νικώντας το κομμάτι του χαρακτήρα μας που θέλει να μας κάνει πιο κανονικούς απ’ ό,τι ευτυχισμένους. Η ομορφιά ζει εκεί που το κανονικό φοβάται να πάει. Θα βρούμε την ομορφιά μας όταν σταματήσουμε να προδίδουμε ό,τι μας κάνει μοναδικούς, υπερασπίζοντας ό,τι μας κάνει κανονικούς. Ας πετάξουμε επιτέλους από πάνω τη δειλία μας απ’ την οποία φτιάχνουμε την κανονικότητά μας! Ας πετάξουμε από πάνω μας τους φόβους που αφήνουμε τη δειλία μας να μας γεμίζει για να μην μπορούμε να νιώσουμε ότι ζούμε μία μόνο αλήθεια μακριά απ’ την απελευθέρωση απ’ τη δυστυχία μας.

  • 82

    Θα γίνουμε ευτυχισμένοι όταν σταματήσουμε να είμαστε οι πολιορκητές της ομορφιάς των άλλων αντί να είμαστε οι κατακτητές της δικής μας ασχήμιας. Τιμωρούμε το μυαλό μας κάθε φορά που το υποχρεώνουμε να μας βοηθήσει να κρύψουμε αυτά που πρέπει να φανερώσουμε. Τιμωρούμε το μυαλό μας υποχρεώνοντάς το να γίνεται ένα μηχάνημα παραγωγής φτηνών νικών, ένας εμποράκος κάλπικης γοητείας. Αντίθετα, επιβραβεύουμε το μυαλό μας κάθε φορά που το αφήνουμε να γίνει ο πρεσβευτής της αλήθειας για το ποιοι είμαστε. Ταπεινώνουμε την ομορφιά μας υποχρεώνοντάς την να μας κάνει όσο γοητευτικούς χρειάζεται για να κερδίσουμε τις νίκες που δεν μπορούμε να κατακτήσουμε χρησιμοποιώντας τις αληθινές δυνατότητές μας. Ξεφτιλίζουμε την ομορφιά της ψυχής μας κάθε φορά που επιλέγουμε να γινόμαστε γοητευτικοί, και ας καταλήγουμε να είμαστε ψεύτικοι. Ας σταματήσουμε να ξεφτιλίζουμε την ομορφιά μας προσπαθώντας να τη μεταφράζουμε διαρκώς σε νίκες τις οποίες χαρίζουμε στα ελαττώματά μας για να μας αφήσουν για λίγο ήσυχους. Ας την παρακαλέσουμε να μας βοηθήσει ν’ αντιμετωπίσουμε την ασχήμια που φτιάχνουμε κάθε φορά που χάνουμε τη μάχη με την πραγματικότητα μες στην οποία ζούμε, με αποτέλεσμα να μην ξέρουμε πώς να εξηγήσουμε στην ευτυχία μας την ατελείωτη οργή και λύπη που η ήττα αυτή παράγει μέσα μας.

  • 83

    Λατρεύουμε να μαθαίνουμε χωρίς να συνειδητοποιούμε τι μάθαμε επειδή αυτό μας κάνει να νιώθουμε όσο έξυπνοι χρειάζεται για να μην προσβάλλουμε την αλήθεια μας και όσο αληθινοί χρειάζεται για να μην προσβάλλουμε τα ψέματά μας. Για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας απ’ το κομμάτι των γνώσεών μας που προσβάλλει τη μοναδικότητά μας, έχουμε γίνει εξαιρετικά καλοί στο να μαθαίνουμε και ακόμα χειρότεροι στο να μη συνειδητοποιούμε αυτό που μάθαμε. Το να μαθαίνουμε χωρίς να συνειδητοποιούμε τι μάθαμε έγινε ο αγαπημένος τρόπος εκπαίδευσης επειδή έτσι καταφέρνουμε να νιώθουμε όμορφα που μαθαίνουμε, χωρίς όμως να νιώθουμε άσχημα συνειδητοποιώντας το πόσο μας ενοχλεί η αλήθεια αυτού που μάθαμε επειδή θέλει να καταστρέψει όλα τα ψέματα που επί χρόνια λέμε στον εαυτό μας. Περνάμε στη ζωή μας πολύ περισσότερο χρόνο απ’ όσο πρέπει μαθαίνοντας και πολύ λιγότερο απ’ όσο πρέπει συνειδητοποιώντας τι μάθαμε.

  • 84

    Όποιος ζει βυθισμένος στα λάθη που δεν έχει ακόμα κάνει θα τα κάνει. Η αισιοδοξία μας θα μας σώσει απ’ τα λάθη που θέλει να κάνει η δειλία μας. Πέφτουμε πάνω σ’ αυτό που αποφεύγουμε.

  • 85

    Το μέλλον μας είναι τόσο αισιόδοξο όσο εμείς. Οι αισιόδοξοι φτιάχνουν ένα μέλλον γεμάτο με σωστές αποφάσεις, νίκες, περηφάνια γι’ αυτό που οι ίδιοι είναι και την ευτυχία που αυτά που παράγουν, ενώ οι απαισιόδοξοι φτιάχνουν ένα μέλλον γεμάτο λάθος αποφάσεις, ήττες, ντροπή γι’ αυτό που οι ίδιοι είναι και τη δυστυχία που όλα αυτά προκαλούν.

  • 86

    Ζούμε ισορροπώντας ανάμεσα στη δειλία και στα όνειρά μας, τρέχοντας να προλάβουμε να γίνουμε ο άνθρωπος που πάντα θέλαμε να ήμασταν προτού ο άνθρωπος που γίναμε μας πνίξει στους φόβους του. Η αυτογνωσία είναι το κλειδί που ανοίγει οποιοδήποτε μέλλον θέλει να έχει όνειρα μέσα του. Μόνο ο άνθρωπος που είμαστε ξέρει ποιοι μπορούμε να γίνουμε.

  • 87

    Το μέλλον ποτέ δεν υπόσχεται, αλλά πάντα παραδίδει. Το μέλλον μας θα μας δώσει ό,τι του δώσαμε εμείς.

  • 88

    Δεν φοβάται το μέλλον του όποιος δεν φοβάται τον εαυτό του επειδή ξέρει την αλήθεια για το ποιος είναι. Αν θέλουμε να σταματήσουμε να φοβόμαστε το μέλλον, ας μάθουμε τον άνθρωπο που θα το φτιάξει: τον εαυτό μας. Έτσι, δεν θα ζούμε πνιγμένοι στο άγχος να ζούμε μες σ’ έναν άνθρωπο που, επειδή τον κρατάμε όσο άγνωστο χρειάζεται για να τον νιώθουμε σαν ξένο, δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα για το πώς θα συμπεριφερθεί ανά πάσα στιγμή. Ας μάθουμε επιτέλους τα ελαττώματά μας για να σταματήσουμε να φοβόμαστε τον άνθρωπο που τα προτερήματά μας μπορούν να μας κάνουν. Ας τα μάθουμε όσο καλά χρειάζεται για να τ’ απενεργοποιήσουμε και έτσι να μην τ’ αφήσουμε να μας αφαιρούν ζωή απ’ τη ζωή μας. Ας σταματήσουμε να ζούμε τρέμοντας μήπως κάνουμε κάτι που ίσως ξυπνήσει τα ελαττώματά μας και σηκωθούν έτσι γρήγορα για να το καταρρίψουν, πριν καταφέρει να γεμίσει τη ζωή μας με το κομμάτι της αλήθειας μας που έχει μέσα του. Τίποτα δεν απειλεί τα ελαττώματά μας περισσότερο απ’ την αλήθεια, επειδή τίποτα δεν απειλεί τα ψέματα, που τα ίδια φτιάχνουν, πιο πολύ απ’ αυτήν.

  • 89

    Όποιος ζει συγχρόνως δοξάζοντας και μοιρολογώντας τον άνθρωπο που δεν θα καταφέρει ποτέ να γίνει, πετάει στα σκουπίδια τον άνθρωπο που ήδη είναι. Ο δυστυχισμένος ζει δοξάζοντας και συγχρόνως μοιρολογώντας τον άνθρωπο που δεν θα γίνει ποτέ, ενώ ο ευτυχισμένος τον μεταχειρίζεται απλώς σαν έναν ακόμα άνθρωπο στον δρόμο που δεν θα γνωρίσει ποτέ. Ο δυστυχισμένος ζει βυθίζοντας κάθε μέρα ολοένα και πιο βαθιά τον εαυτό του στις μελλοντικές αποτυχίες του, στις μάχες που δεν έχει χάσει ακόμα, στα λάθη που δεν έχει κάνει ακόμα.

  • 90

    Πόσο μέτρο είχαν οι δέκα πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μας; Ελάχιστο. Γι’ αυτό και τις θυμόμαστε. Όποιος ζει περιμένοντας να ζήσει σκοτώνει τη ζωή του, μία σπαταλημένη ανάσα τη φορά.

  • 91

    Η ζωή είναι ένας αγώνας ανάμεσα στο υπερβολικό και στο ελάχιστο, τον οποίο συχνά κερδίζει, και σπάνια απολαμβάνει το μέτριο.

  • 92

    Η κατάρα των απρόσεκτων ανθρώπων είναι ότι σπάνια νικούν και η κατάρα των προσεκτικών ότι ακόμα πιο σπάνια αφήνουν τον εαυτό τους ελεύθερο ν’ απολαύσει τις νίκες τους. Αν δεν κάνουμε τα πάντα για ν’ απολαύσουμε αυτή τη στιγμή, πότε θα το κάνουμε; Η ζωή είναι ένας αγώνας ανάμεσα στο ρίσκο και στην ασφάλεια, που ο προσεκτικός σχεδόν πάντα κερδίζει, αλλά σπάνια απολαμβάνει. Η εκδίκηση των άκρων είναι ότι το κέντρο δεν ξέρει πώς ν’ απολαύσει όλα αυτά που έχει κατακτήσει.

  • 93

    Αν είναι να ερωτευθείς με μέτρο, καλύτερα να μην ερωτευθείς καθόλου. Αν είναι να πιστεύεις στα πιστεύω σου με μέτρο, καλύτερα να μην τα πιστέψεις καθόλου. Αν είναι να νιώθεις με μέτρο, καλύτερα να μη νιώσεις καθόλου. Αξίζει να νιώσουμε με μέτρο; Αξίζει να υποστηρί- ξουμε αυτό που οι ίδιοι είμαστε με μέτρο; Μπορούμε να ερω- τευτούμε με μέτρο; Λατρεύουμε και φοβόμαστε τον έρωτα επειδή ξέρουμε ότι θέλει να ισοπεδώσει όποιο δείγμα απά- θειας, αδράνειας και απραξίας βρει μπροστά του το οποίο έχουμε φτιάξει απ’ τον φόβο μας να βρεθούμε αντιμέτωποι με την αλήθεια μας. Βολευόμαστε στην απάθεια, στην αδρά- νεια και στην απραξία μας επειδή βολευόμαστε στο ψέμα, κι έτσι δεν έχουμε ν’ αντιμετωπίσουμε την αλήθεια για το ποιοι είμαστε που πάντα κουβαλούν μαζί τους τα συναισθήματά μας. Φοβόμαστε τον έρωτα επειδή φοβόμαστε την αλήθεια απ’ την οποία είναι φτιαγμένος. Φοβόμαστε τον έρωτα επει- δή ξέρουμε ότι θέλει να μας σπρώξει στα άκρα μας, κάνο- ντάς μας να νιώσουμε τα πιο έντονα και θαρραλέα συναι- σθήματά μας, πετώντας από πάνω μας όλα τα ψέματα που έχουμε μέσα μας ώστε να μας αναγκάσει έτσι να βρεθούμε αντιμέτωποι με την αλήθεια, χωρίς τη βοήθεια των κάλπικων τεχνασμάτων που φτιάχνουμε όταν αφήνουμε το μυαλό μας να δουλέψει για τα ελαττώματά μας. Υπάρχει έρωτας που να δέχεται να υπακούσει οποιεσδήποτε εντολές, ιδιαίτερα στις εντολές της λογικής; Αν θες μέτρο, πήγαινε στη λογική σου γιατί η ψυχή σου θα σε πετάξει έξω. Ένταση. Υπερβολή. Υπέρβαση. Οι τρεις λέξεις τις οποίες, επειδή τις πιστεύει τόσο πολύ η ψυχή μας, έχουμε καταλήξει να λατρεύουμε πιο πολύ απ’ ό,τι τις εμπιστευόμαστε. Δεν τις εμπιστευόμαστε γιατί ξέρουμε ότι, για ν’ αποδράσουμε απ’ τη σιγουριά του κέ- ντρου του χαρακτήρα μας και να πάμε στα άκρα, θα πρέ- πει ν’ αφήσουμε πίσω μας την τεμπελιά, την ασφάλεια και το ψέμα και να δώσουμε αλήθεια, ιδρώτα και να πάρουμε ρίσκα. Δεν θέλουμε να πάρουμε κανένα ρίσκο επειδή ξέρουμε ότι ο κίνδυνος, αναγκάζοντάς μας να δείξου- με το πόσο περισσότερο πιστεύουμε στα πιστεύω μας απ’ όσο στα ψέματά μας, θ’ αποδείξει την αλήθεια για το ποιοι είμαστε που τόσο καιρό κρύβαμε.

  • 94

    Μη γίνεις ποτέ τόσο μικρός Μόνο και μόνο για να νιώθεις μεγάλος. Είτε γινόμαστε καλύτεροι είτε λέμε στον εαυτό μας ψέματα ότι είμαστε καλοί. Ο αγαπημένος μας τρόπος για να μη συνειδητοποιούμε το πόσο ανίκανοι έχουμε γίνει είναι να ξεφουσκώνουμε τις διαστάσεις μας με τα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας, μέχρι που να γίνουμε τόσο μικροί που να νιώθουμε μεγάλοι. Πιο συχνά γινόμαστε ο άνθρωπος που βολεύει την τεμπελιά, τη δειλία και την ψευτιά μας να είμαστε παρά εκείνος που ονειρεύεται η εργατικότητα, το θάρρος και η αλήθεια μας.

  • 95

    Το σκοτεινό προνόμιο της ηλικίας είναι ότι, όσο μεγαλώνουμε, τόσο καλύτεροι γινόμαστε στο να κάνουμε λάθη πείθοντας τον εαυτό μας ότι κάνουμε το σωστό.

  • 96

    Υφαίνουμε όνειρα απ’ το άπειρο και φοβίες απ’ το μηδέν. Κρυβόμαστε στο μηδέν για να μη μας βλέπει το άπειρο και μας υπενθυμίζει το ποιοι μπορούμε να γίνουμε. Κρυβόμαστε στο μηδέν για να μη μας ανακαλύπτουν τα διαπεραστικά μάτια του απείρου. Κρυβόμαστε στο κέντρο του χαρακτήρα μας για ν’ αποφύγουμε την αλήθεια των άκρων του. Κρυβόμαστε στην απραξία και στην απάθεια, επιλέγοντας να κάνουμε όσο πιο λίγα πράγματα γίνεται για ν’ αποφύγουμε να γνωρίσουμε σε ποιο σημείο του απείρου τελειώνουν τα όριά μας, και να μη συνειδητοποιήσουμε έτσι πόσο πιο μικροί είμαστε απ’ τις διαστάσεις μας.

  • 97

    Θα ζήσω χωρίς να μισώ, όχι επειδή είμαι μεγαλόκαρδος, αλλά επειδή δεν θα νιώθω την ανάγκη να γκρεμίσω κάποιον για να νιώσω ανώτερος, δεν θα νιώθω την ανάγκη να του αφαιρέσω αυτά που ο ίδιος έχει για να νιώσω ότι έχω αρκετά, δεν θα νιώθω την ανάγκη να τον λερώσω επειδή υπάρχει γύρω μου πιο πολλή ομορφιά απ’ όση μπορώ να χαρώ. Θα ζήσω χωρίς να θέλω να γίνω κάποιος άλλος επειδή ο άνθρωπος που ήδη είμαι είναι ευχαριστημένος να με φιλοξενεί μέσα του. Θα ζήσω προσπαθώντας ν’ ανακαλύψω όσο περισσότερη γενναιοδωρία έχω κρύψει μες στην ψυχρότητά μου, όσο περισσότερη μεγαλοψυχία έχω κρύψει μες στη συναισθηματική τσιγκουνιά μου, όσο περισσότερες αγκαλιές έχω κρύψει μες στις πιο επιθετικές γροθιές μου. Ήρθε η ώρα να κοιτάξω τη λύπη μου στα μάτια και να παραδεχτώ ότι συχνά τη συναρμολογώ απ’ τα συναισθήματά μου εκείνα που, επειδή δεν ήξερα πώς να τα πείσω να γεννηθούν ζεστές αγκαλιές, άφησα την κακία μου να τα γεννήσει επιθετικές γροθιές.

  • 98

    Ο χειρότερος βασανιστής στον κόσμο είναι ο καλύτερος εαυτός μας. Συγκρινόμαστε διαρκώς με τον καλύτερο εαυτό μας και νιώθουμε ανίκανοι.

  • 99

    Η ομορφιά που αρνείται να κάνει τον κόσμο γύρω της πιο ευτυχισμένο είναι άσχημη. Η πιο άσχημη ασχήμια είναι η σπαταλημένη ομορφιά. Άσχημο είναι οτιδήποτε δεν βοηθάει τον κόσμο γύρω του να βρει πού έκρυψε την ομορφιά του. Πόσο όμορφη είναι μία ομορφιά που δεν τη βλέπει κανείς; Πόσο όμορφος είναι ένας πίνακας - αριστούργημα που ζει εδώ και αιώνες σκεπασμένος στα σκοτεινά υπόγεια ενός μουσείου; Δεν αξίζει την ομορφιά της η ομορφιά που δεν γεμίζει τον κόσμο γύρω της με όμορφα συναισθήματα. Δεν αξίζει την ομορφιά της ψυχής του όποιος αρνείται να την πιάσει απ’ το χέρι και να ζωγραφίσει τον κόσμο γύρω του για να τον κάνει πιο όμορφο. Η ομορφιά της ψυχής μας έχει ελάχιστη αξία αν δεν τη χρησιμοποιούμε για να κάνουμε τον κόσμο γύρω μας πιο όμορφο. Όμορφο είναι ό,τι γεννάει ευτυχία και άσχημο είναι ό,τι γεννάει δυστυχία.

  • 100

    Για να νικήσουμε τη μάχη με την ασχήμια γύρω μας, θα πρέπει πρώτα να πιστέψουμε στη δική μας ομορφιά. Οι στιγμές που γίνομαι τόσο αληθινός όσο η αλήθεια της ψυχής μου θα γίνουν η δύναμη, η ενέργεια, το πάθος και η αισιοδοξία που χρειάζομαι για να παλέψω με οποιονδήποτε αντίπαλο και ιδιαίτερα με τον έναν εχθρό που έχω στη ζωή μου: τα ελαττώματά μου. Είναι οι πιο πιστοί συμπολεμιστές που έχω στην αιώνια μάχη ενάντια σε ό,τι θέλει να με κάνει να λυπηθώ. Τις ευχαριστώ επειδή, κάθε φορά που βρέθηκαν αντιμέτωπες με τα ελαττώματά μου, δεν χαμήλωσαν το κεφάλι, δεν λύγισαν, δεν λιποψύχησαν ούτε στιγμή και δεν έκαναν ούτε μισό βήμα πίσω, ώστε να μη μ’ αφήσουν να πολεμήσω τα ελαττώματά μου μόνος μου. Τη στιγμή που η αλήθεια μιας ψυχής αγγίζει το οξυγόνο γύρω της γίνεται η μεγαλύτερη δύναμη.

  • 101

    Είμαστε οι ισορροπιστές οι οποίοι, προσπαθώντας να διασχίσουμε τις δύο ομορφιές μας, την προσωρινή και τη μόνιμη, κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μην πέσουμε στη μία και μοναδική ασχήμια μας. Κάθε άνθρωπος έχει μία ασχήμια και δύο ομορφιές: την προσωρινή και τη μόνιμη. Η προσωρινή ομορφιά μας –αυτό που δείχνουμε ότι είμαστε– μας δίνει προσωρινές νίκες, ενώ η μόνιμη ομορφιά μας –η αλήθεια μας, αυτό που πραγματικά είμαστε– μας δίνει τη μεγαλύτερη νίκη απ’ όλες: την ευτυχία.

  • 102

    Οι αληθινοί άνθρωποι χρησιμοποιούν την αλήθεια τους για να γίνουν πιο ευτυχισμένοι και οι ψεύτικοι χρησιμοποιούνται από τα ψέματά τους για να γίνουν τόσο πολύπλοκοι και ψεύτικοι που να μην μπορούν να είναι τίποτε άλλο εκτός από δυστυχισμένοι. Άσχημη η ομορφιά που αρνείται να κάνει τον κόσμο γύρω της πιο όμορφο. Χαζή η σοφία που δεν θέλει να κάνει τον κόσμο γύρω της πιο έξυπνο. Η αλήθεια φτιάχνει ομορφιά επειδή το ψέμα φτιάχνει ασχήμια. Ζούμε κρύβοντας τα προτερήματά μας και διαφημίζοντας τα ελαττώματά μας. Ζούμε κρύβοντας τους πιο ανεκτίμητους θησαυρούς μας και διαφημίζοντας τα πιο βρόμικα σκουπίδια μας. Ξέροντας ότι η αλήθεια φτιάχνει ομορφιά, φοβόμαστε να δείξουμε την ομορφιά της ψυχής μας επειδή μαζί της θα δείξουμε και την αλήθεια της και συχνά δεν νιώθουμε αρκετά δυνατοί ώστε ν’ αντέξουμε να έρθουμε αντιμέτωποι μαζί της. Ο ψεύτικος άνθρωπος τρέμει την άλφα αλήθεια του, την αλήθεια για το ποιος είναι, επειδή ξέρει ότι εκείνη θα θελήσει να φανερώσει τα ψέματά του και έτσι θα τον αναγκάσει να σταματήσει να τα χρησιμοποιεί. Είμαστε εξαιρετικά καλοί στο να δείχνουμε ό,τι μας κάνει εξωτερικά όμορφους και ακόμα καλύτεροι στο να κρύβουμε την εσωτερική ομορφιά μας, την ομορφιά της ψυχής μας. Κάνουμε τα πάντα για ν’ αποφύγουμε να δείξουμε την εξωτερική ασχήμια μας, ό,τι μας κάνει να φαινόμαστε άσχημοι, αλλά δεν μας πειράζει ιδιαίτερα ν’ αφήνουμε την εσωτερική ασχήμια μας να ντύνεται αλαζονεία, κακία, αδικία και να βγαίνει έξω απ’ την ψυχή μας για να γίνεται ο πόνος κι η δυστυχία των ανθρώπων δίπλα μας.

  • 103

    Αν μισούμε τόσο πολύ την ασχήμια, γιατί τη χρησιμοποιούμε τόσο συχνά; Διακηρύσσουμε, όπου σταθούμε και όπου βρεθού- με, ότι σιχαινόμαστε την ασχήμια. Τότε, γιατί τη χρησιμοποι- ούμε τόσο συχνά όποια μορφή και αν έχει – κακία, οργή, επιθετικότητα; Όσο πιο έντονα διακηρύσσουμε ότι μισούμε την ασχήμια μας, τόσο πιο καλοί διαφημιστές της γινόμα- στε. Διαφημίζουμε ό,τι λέμε ότι σιχαινόμαστε και κρα- τάμε μέσα μας ό,τι λέμε ότι αγαπάμε. Είμαστε οι κατά λάθος όμορφοι έμποροι της ασχήμιας μας. Θ’ αξίζουμε την ομορφιά μας μόνο όταν σταματήσουμε να καλοπιά- νουμε την ασχήμια μας.

  • 104

    Υπάρχει ένας δρόμος που η κακία ξέρει καλύτερα απ’ οποιονδήποτε άλλο: ο δρόμος προς τη δυστυχία. Αν ντρεπόμαστε για ό,τι χειρότερο έχουμε μέσα μας, ας γίνουμε οι πρεσβευτές ό,τι καλύτερου έχουμε. Ας γίνουμε οι πρεσβευτές της καλοσύνης μας και όχι οι ξεδιάντροποι διαφημιστές της κακίας μας! Είμαστε το αποτέλεσμα της μάχης με τα ελαττώματά μας. Τα ελαττώματα και τα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας φτιάχνουν κάθε λεπτό απ’ την αρχή την παγκόσμια ασχήμια. Τίποτα δεν γεννάει κάθε στιγμή στην υφήλιο πιο πολλή ασχήμια, πιο πολλή δυστυχία, πιο πολύ πόνο και τραύματα απ’ αυτά. EREGO. Ο καθένας μας είναι η επανάσταση του καλού. Ας γίνουμε οι επαναστάτες του καλού, ας ξεκινήσουμε τη μάχη για ν’ απενεργοποιήσουμε τα ελαττώματά μας ώστε να μας αφήσουν ν’ αγγίξουμε πάλι την ομορφιά της ψυχής μας. Ας κάνουμε την ομορφιά της ψυχής μας την κραυγή μάχης μας. Ας δείξουμε στους ανθρώπους εκείνους που πιστεύουν πως παίρνουν αξία όταν γίνονται κακοί και άσχημοι ότι υπάρχει ένας δρόμος που η κακία μόνο ξέρει καλύτερα απ’ όλους: ο δρόμος προς τη δυστυχία. Μιλώ για αυτούς που, για να καταφέρουν να νικήσουν όποιον αντίπαλο έχουν μπροστά τους και να δώσουν έτσι στα ελαττώματά τους το έπαθλο που χρειάζονται για να ηρεμήσουν προσωρινά, δέχονται να γίνουν οι πολιορκητικοί κριοί της ασχήμιας τους γεμίζοντας τον κόσμο γύρω τους με λυπημένες χωματερές αντί με χαρούμενα, καταπράσινα λιβάδια.

  • 105

    Δεν υπάρχει ομορφιά που να μην αναδεικνύει την ασχήμια γύρω της. Γι’ αυτό και, όσο και να την εξυμνούμε, συχνά πολεμάμε την ομορφιά.

  • 106

    Ίσως το λάθος που κάνουμε το οποίο έχει τον μεγαλύτερο αντίκτυπο στην ποιότητα της ζωής μας είναι ότι, κάθε φορά που δεν μπορούμε ν’ αγγίξουμε την ομορφιά μας, παραδινόμαστε στην ασχήμια μας. Παραδινόμαστε στην ασχήμια τόσο συχνά επειδή, αφενός, την τρέμουμε, τρέμουμε το πόσο κακό μπορεί να μας κάνει, και, αφετέρου, επειδή δεν μπορούμε ν’ απενεργοποιήσουμε τα ελαττώματά μας που την παράγουν. Αυτό συμβαίνει επειδή είναι πιο εύκολο να χάσουμε μία μάχη απ’ το να την κερδίσουμε, κι έτσι καταλήγουμε να χάνουμε πολύ πιο συχνά τη μάχη με τα ελαττώματά μας παρά να την κερδίζουμε, γεμίζοντας κατά συνέπεια τον κόσμο με τον πόνο και τη δυστυχία που μας προκαλεί η ήττα αυτή και όχι με την απόλαυση και την ευτυχία που θα προκαλούσε η νίκη απέναντί τους. Πότε επιτέλους θα σταματήσουμε να νιώθουμε τόσο αμήχανα με ό,τι μας κάνει συναισθηματικά όμορφους;

  • 107

    Είμαστε το αγαπημένο θήραμα των ελαττωμάτων μας, όσο και αν έχουμε πείσει τον εαυτό μας ότι επιτίθονται μόνο στους ανθρώπους γύρω μας. Γιατί να ζούμε σ’ έναν κόσμο που επιβραβεύουμε την ασχήμια, όποια μορφή και αν έχει, αδιαφορώντας και προσπερνώντας την ομορφιά; Η ασχήμια μας μας χρησιμοποιεί πιο πολύ απ’ ό,τι τη χρησιμοποιούμε εμείς. Είμαστε το αγαπημένο όπλο που χρησιμοποιούν τα ελαττώματά μας για να μας κάνουν κακό. Εμάς κυνηγάει πιο πολύ απ’ όλους ο χειρότερος εαυτός μας, όσο και αν νομίζουμε ότι επιτίθεται μόνο σε τρίτους. Η ασχήμια κι η δυστυχία μάς επιτίθονται πιο πολύ απ’ οποιονδήποτε άλλο γύρω μας.

  • 108

    Μην αφήσετε την ασχήμια του διπλανού σας να γίνει η δική σας ασχήμια ούτε τις ήττες του να γίνουν ο δικός σας πόνος. Δυστυχισμένοι είναι οι άνθρωποι που γιορτάζουν την ασχήμια και ευτυχισμένοι εκείνοι που την εξηγούν στον εαυτό τους μέχρι που να την απενεργοποιήσουν. Συχνά, όταν νιώθουμε ανήμποροι να βρούμε την ομορφιά μας, αφήνουμε την ασχήμια μας να μας καταπιεί. Όσο πιο γρήγορα μάθουμε τα ελαττώματά μας που παράγουν την ασχήμια μας, όποια μορφή και αν έχει –δυστυχία, κακία, επιθετικότητα– τόσο μικρότερο κομμάτι της ζωής μας θα τους αφήσουμε να ζήσουν για λογαριασμό μας.

  • 109

    Η πιο όμορφη ομορφιά μας είναι η ασχήμια του χαρακτήρα μας που δεν αφήνουμε να γίνει η δυστυχία των ανθρώπων γύρω μας. Είναι το κομμάτι της ασχήμιας μας που καταφέραμε να εξηγήσουμε στον εαυτό μας και δεν την αφήσαμε να βγει στον κόσμο γύρω μας για να γίνει ο πόνος και η δυστυχία του. Αντίθετα, η πιο άσχημη ασχήμια μας είναι το κομμάτι της ομορφιάς μας που κρατάμε μέσα μας, αρνούμενοι να τη μοιραστούμε με τον κόσμο γύρω μας. Μου πήρε χρόνια να βρω το θάρρος να προσπεράσω τον εγωισμό μου και να ρωτήσω την ευτυχία μου να μου πει γιατί η ομορφιά μου είναι συναρμολογημένη απ’ όλες τις λεκτικές ή φυσικές γροθιές που επέλεξα να μη ρίξω ποτέ, απ’ όλες τις σιχαμένες βρισιές που δεν ξεστόμισα ποτέ, απ’ όλες τις ύπουλες κακίες που επέλεξα να μην κάνω ποτέ κομμάτι της ζωής των ανθρώπων γύρω μου. Οι στιγμές της ζωής μου για τις οποίες σήμερα είμαι πιο περήφανος απ’ όλες είναι εκείνες που, βρίσκοντας τρόπο ν’ απενεργοποιήσω τα ελαττώματά μου, κατάφερα να εμποδίσω τον εαυτό μου απ’ το να κατακλύσει τη ζωή των ανθρώπων γύρω μου με τις οργισμένες αποδείξεις της αποτυχίας μου να διαχειριστώ τη λύπη που αφήνω να παράγουν τα ελαττώματά μου για λογαριασμό μου.

  • 110

    Η ομορφιά τιμωρεί όποιον την υποχρεώνει να τον κάνει γοητευτικό αντί για ευτυχισμένο Έχουμε τόσες ευκαιρίες κάθε μέρα ν’ αρπάξουμε την ομορφιά μας από μέσα μας, όποια μορφή και αν έχει –ανθρωπιά, καλοσύνη, συμπόνια– και να την κάνουμε ευτυχία για εμάς και τους ανθρώπους γύρω μας. Ζούμε τιμωρώντας συχνά την ομορφιά μας, ιδιαίτερα την ομορφιά της ψυχής μας. Τι κερδίζουμε τιμωρώντας την ομορφιά μας; Τη δυστυχία μας.

  • 111

    Συχνά η ομορφιά που γεννάμε στον κόσμο γύρω μας θα μας συστήσει στα κομμάτια του χαρακτήρα μας που δεν θεωρούσαμε καν όμορφα.

  • 112

    Υπάρχει πιο πολλή ομορφιά γύρω μας απ’ ό,τι βλέπουμε επειδή η ασχήμια μας δεν μας αφήνει να την αγγίξουμε για να μη νιώθουμε συγκριτικά ακόμα πιο άσχημοι απ’ ό,τι είμαστε.

  • 113

    Αν θες να νιώσεις όμορφος, γίνε ευτυχισμένος. Οι άνθρωποι που γεννούν ομορφιά, ακόμα και όταν δεν νιώθουν όμορφοι, γίνονται ευτυχισμένοι, ενώ εκείνοι που γεννούν ασχήμια γίνονται δυστυχισμένοι, όσο όμορφοι και αν είναι. Κυνηγάμε τη λάθος ομορφιά. Αντί να προσπαθούμε να γίνουμε ευτυχισμένοι, παλεύουμε να γίνουμε όμορφοι, νομίζοντας ότι αυτό θα μας κάνει ευτυχισμένους.

  • 114

    Άσε την αισιοδοξία σου ν’ ανακαλύψει το θάρρος σου προτού η ασχήμια σου αποκαλύψει το κομμάτι της δειλίας σου που δεν αναγνωρίζεις ως δικό σου.

  • 115

    Ας σταματήσουμε ν’ ανακαινίζουμε την ασχήμια και ας αρχίσουμε να την ομορφαίνουμε. Ας ζήσουμε ομορφαίνοντας την ασχήμια. Η ασχήμια θα σταματήσει να νιώθει άσχημη μόνο όταν συνειδητοποιήσει το πόσο ευτυχισμένη είναι η ομορφιά. Ας ζήσουμε ομορφαίνοντας την ασχήμια που βρίσκουμε μπροστά μας. Ας ξεκινήσουμε πρώτα απ’ τον εαυτό μας. Ας βρούμε τι γεννάει την ασχήμια μας, ας βρούμε τα ελαττώματα εκείνα που μας σπρώχνουν ασταμάτητα να γίνουμε οι χειρότεροι άνθρωποι που μπορούμε να γίνουμε και, αντί να συνεχίσουμε να κρυβόμαστε απ’ αυτά, ας προσπαθήσουμε να τα μάθουμε όσο καλά χρειάζεται για να τ’ απενεργοποιήσουμε πριν προλάβουν να κάνουν εμάς και τους ανθρώπους γύρω μας τόσο άσχημους και δυστυχισμένους όσο είναι αυτά. Κάθε φορά που νικάμε τα ελαττώματά μας, νιώθουμε περήφανοι για τον εαυτό μας και, κάθε φορά που χάνουμε, ντρεπόμαστε γι’ αυτόν. Όταν νιώθουμε περήφανοι γι’ αυτό που είμαστε, μπορούμε να βρούμε ακόμα και τον παραμικρό λόγο για να νιώσουμε ευτυχισμένοι. Αντίθετα, όταν ντρεπόμαστε γι’ αυτό που είμαστε, δεν μπορούμε να βρούμε ούτε έναν. Όποιος επιβραβεύει την ασχήμια γίνεται άσχημος, όσο και αν είναι όμορφος φαινομενικά.

  • 116

    Η ζωή θα μας αφήσει ν’ ανακαλύψουμε την ομορφιά της όταν σταματήσουμε ν’ απαιτούμε να έχει ακόμα περισσότερη. Η ζωή έχει περισσότερη ομορφιά απ’ ό,τι μπορούμε να χαρούμε. Ζούμε σβήνοντας ομορφιά. Κάθε στιγμή που αρνούμαστε ν’ απολαύσουμε την ομορφιά που βλέπουμε, τη σβήνουμε. Συχνά γινόμαστε τόσο άπληστοι που, απαιτώντας να έχουμε ολοένα και περισσότερη ομορφιά στη ζωή μας, σβήνουμε αυτή που ήδη έχουμε, αρνούμενοι να την απολαύσουμε! Πώς γίνεται να είμαστε ευτυχισμένοι όταν ζούμε σβήνοντας την ομορφιά απ’ όλα όσα βλέπουμε γύρω μας, απλώς αδιαφορώντας, προχωρώντας μπροστά, ελπίζοντας ότι θα πέσουμε πάνω σ’ ένα κομμάτι της ζωής μας που είναι ακόμα πιο όμορφο; Το κόστος της απληστίας είναι ότι, όσο περισσότερα απαιτούμε ν’ αποκτήσουμε, τόσο λιγότερο απολαμβάνουμε αυτά που ήδη έχουμε.

  • 117

    Συχνά η δική μας ασχήμια είναι ο λόγος που δεν μπορούμε να χαρούμε την ομορφιά γύρω μας. Ανταγωνιζόμαστε τόσο πολύ την ομορφιά! Λερώνουμε με τις λέξεις και τις πράξεις μας ό,τι δεν μπορούμε να χαρούμε. Λερώνουμε με τις λέξεις και τις πράξεις μας ό,τι όμορφο βλέπουμε γύρω μας για να μη συνειδητοποιούμε ότι φταίμε εμείς που δεν μπορούμε να το απολαύσουμε. Δυστυχισμένος είναι εκείνος που αποφεύγει ν’ απολαύσει την ευτυχία του κόσμου γύρω του για να μην την αφήσει να του αποδείξει το πόσο συγκριτικά δυστυχισμένος είναι ο ίδιος.

  • 118

    Ο πόνος της αποκάλυψης της αλήθειας είναι ανάλογος με τα ψέματα που χρησιμοποιήσαμε για να την κρύψουμε. Η αλήθεια και η ομορφιά ανοίγουν πόρτες, ενώ τα ψέματα και η ασχήμια τις κλείνουν. Όσο πιο πολύ πονάει η αλήθεια, τόσο πιο πολύτιμη είναι. Όσο πιο μεγάλα τα ψέματα, τόσο πιο μεγάλος ο πόνος της αποκάλυψης της αλήθειας. Όσο πιο πολλά και μεγάλα ψέματα έχουμε χρησιμοποιήσει για να κρύψουμε την αλήθεια, τόσο πιο πολλή ασχήμια απελευθερώνει προσωρινά η αποκάλυψή της, αλλά και τόσο πιο πολλή ομορφιά και ευτυχία θα γεννάει στο τέλος για πάντα.

  • 119

    Πώς να μην υπάρχει τόση δυστυχία στον κόσμο όταν, αντί να γίνουμε οι απελευθερωτές της ομορφιάς μας, γινόμαστε οι φυλακισμένοι της ασχήμιας μας; Οι δυστυχισμένοι ζουν φυλακισμένοι της ασχήμιας τους και οι ευτυχισμένοι ζουν απελευθερώνοντας, όσο πιο συχνά μπορούν, την ομορφιά τους στον κόσμο γύρω τους. Τίποτα δεν τρέμουμε περισσότερο απ’ το να μάθουμε την αλήθεια για το ποιοι είμαστε. Ο άλφα φόβος μας είναι να μάθουμε την αλήθεια για το ποιοι είμαστε. Την τρέμουμε επειδή ξέρουμε ότι ένα μεγάλο κομμάτι της είναι φτιαγμένο απ’ τα ελαττώματά μας. Πώς να μην είμαστε δυστυχισμένοι όταν φυλακίζουμε μέσα μας την αλήθεια μας –τον πρεσβευτή της ευτυχίας μας– και αφήνουμε ελεύθερα, για να τρέξουν στον κόσμο γύρω μας, τα ψέματά μας, τον μεγαλύτερο οπαδό της δυστυχίας μας; Με κάθε ψέμα που λέμε στον εαυτό μας φυλακίζουμε βαθιά μέσα μας την ομορφιά μας. Με κάθε ψέμα που λέμε στον εαυτό μας φυλακίζουμε βαθιά μέσα μας τα πιο όμορφα, ανέμελα, γενναιόδωρα, αθώα και αγνά κομμάτια της ψυχής μας, επειδή γνωρίζουμε ότι το μοναδικό που ξέρουν είναι να πουν την αλήθεια για το ποιοι είμαστε. Όσο πιο πολλά ψέματα έχουμε πει στον εαυτό μας, τόσο πιο εύκολο είναι να είμαστε δυστυχισμένοι, επειδή μας είναι ιδιαίτερα δύσκολο να βρούμε το θάρρος να μπούμε στην ψυχή μας, καθότι ξέρουμε ότι εκεί θα βρούμε μαζί με την αλήθεια για το ποιοι είμαστε και την ευτυχία μας. Θα ζήσουμε φυλακισμένοι της ασχήμιας μας ή απελευθερωτές της ομορφιάς μας;

  • 120

    Λατρεύουμε τη μετριότητα πιο πολύ απ’ ό,τι τη σιχαινόμαστε επειδή ο μέτριος έχει ελάχιστο κόστος διατήρησης του εαυτού του, ο καλός υψηλό και ο τέλειος αφόρητο. Γινόμαστε μέτριοι για ν’ αποφύγουμε το υψηλό κόστος διατήρησης του να γίνουμε και να παραμείνουμε καλοί. Μετριότητα είναι ο φόβος ν’ αποκαλύψουμε την αλήθεια για το πόσο καλοί μπορούμε να γίνουμε για να μη νιώθουμε αναγκασμένοι να την υπερασπιστούμε. Πόσο πρόθυμοι είμαστε όχι μόνο να εγκαταλείψουμε αλλά και να προδώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας! Η μετριότητα είναι η γυάλινη κρυψώνα στην οποία τρέχουμε να κρυφτούμε ώστε ν’ αποφύγουμε να σκοντάψουμε πάνω στα προτερήματά μας τα οποία θα μας κάνουν να γίνουμε όσο καλύτεροι γίνεται, να γίνουμε τόσο καλοί που θα πρέπει να ξοδέψουμε χρόνο κι ενέργεια για να συντηρήσουμε την ποιότητα που αποκτήσαμε.

  • 121

    Ομορφιά είναι η απελευθέρωση απ’ την ασχήμια. Όμορφο είναι αυτό που βρήκε τον τρόπο ν’ απελευθερωθεί απ’ ό,τι θέλει να το κάνει άσχημο. Μπορεί να είναι κάτι όμορφο αν δεν είναι ελεύθερο; Μπορεί κάτι να είναι όμορφο εάν δεν θέλει να σπάσει τα όρια της ασχήμιας που εμείς οι ίδιοι του έχουμε θέσει ώστε να μη γίνει τόσο ακραίο όσο απαιτείται για να καταφέρει ν’ αγγίξει την αλήθεια απ’ την οποία είναι φτιαγμένο, ώσπου να νιώσει απόλυτα ελεύθερο; Ιδιαίτερα, να νιώσει τόσο ελεύθερο ώστε να δείξει την ομορφιά του χωρίς να νοιάζεται αν προσβάλλει την ασχήμια των ανθρώπων γύρω του.

  • 122

    ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΜΑΣ ΝΑ ΦΥΛΑΚΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΜΑΣ: 1 Η ομορφιά της ψυχής είναι ο πιο συχνός φυλακισμένος στον κόσμο. Οι δεσμοφύλακες εξυμνούν την ελευθερία επειδή ζουν φυλακισμένοι μέσα της. Είμαστε οι δεσμοφύλακες που δεν σταματούν να εξυμνούν την ελευθερία για να μπορούν να την ποδοπατούν χωρίς να νιώθουν άσχημα. Απειλούμαστε απ’ ό,τι δεν μπορούμε να καταλάβουμε και καταδιωκόμαστε απ’ ό,τι δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε. Κάνουμε την ψυχή μας αόρατο κελί φυλακής το οποίο γεμίσαμε με τις αλήθειες μας εκείνες απ’ τις οποίες αφαιρέσαμε το δικαίωμα να λένε την αλήθεια. Είναι το κελί φυλακής μες στο οποίο έχουμε πετάξει όποιο κομμάτι του εαυτού μας είναι πρόθυμο να μαρτυρήσει σ’ εμάς και στον κόσμο γύρω μας την αλήθεια για το ποιοι είμαστε. Ο μοναδικός πόνος που δεν αντέχουμε είναι το να μάθουμε την αλήθεια για το ποιοι είμαστε. Κάνουμε την ψυχή μας αόρατο κελί φυλακής μες στο οποίο ρίχνουμε οτιδήποτε μας απειλεί επειδή, έχοντας μέσα του πιο πολλή αλήθεια απ’ ό,τι αντέχουμε να μάθουμε, είμαστε ανίκανοι να το καταλάβουμε. Συχνά γεμίζουμε το κελί αυτό με τα συναισθήματά μας, τους πιο φιλότιμους ευαγγελιστές της αλήθειας μας, ιδιαίτερα τα πιο δυναμικά, όπως ο ενθουσιασμός και το πάθος μας. Πρόκειται για τα συναισθήματά μας αυτά που, επειδή έχουν μέσα τους τόσο μεγάλο κομμάτι της αλήθειας μας, τρέμουμε να τ’ αφήσουμε να βγουν έξω απ’ την ψυχή μας για να γίνουν η ομορφιά του κόσμου γύρω μας και, μέσω αυτού, η δική μας ομορφιά, η δική μας ευτυχία. Έτσι, καταλήγουμε, κάθε μέρα που περνάει, να νιώθουμε τόσο άσχημοι όσο τα ψέματά μας και όχι τόσο όμορφοι όσο η αλήθεια μας. Κάθε στιγμή της ζωής μας που φυλακίζουμε μέσα μας την ομορφιά της ψυχής μας, εμποδίζοντάς την να βγει στον κόσμο γύρω μας για να του δείξει την αλήθεια μας, νιώθουμε άσχημοι και λυπημένοι, όσο όμορφο και αν είναι το παρουσιαστικό μας. Η ανταμοιβή που δίνουμε στον ενθουσιασμό και στο πάθος μας για το γεγονός ότι είναι οι καλύτεροι εκπρόσωποι της αλήθειας της ψυχής μας είναι ότι συχνά επιλέγουμε να τα φυλακίζουμε για πάντα μέσα μας για να μη μαρτυρήσουν στον κόσμο γύρω μας το πόσο πιο αληθινοί, συναισθηματικοί και ανθρώπινοι, απ’ ό,τι δείχνουμε, είμαστε.

  • 123

    ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΜΑΣ ΝΑ ΦΥΛΑΚΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΜΑΣ: 2 Είμαστε οι χειρότεροι συκοφάντες μας. Ας σταματήσουμε να φυλακίζουμε την ευτυχία μας μες στη δειλία μας να υπερασπιστούμε ό,τι μας κάνει να νιώθουμε περήφανοι γι’ αυτό που είμαστε. Όσο αρνούμαστε να υπερασπιστούμε ό,τι μας κάνει να νιώθουμε ευτυχισμένοι, θα νιώθουμε λυπημένοι. Όσο δεν θέλουμε να καταλάβουμε τι μας κάνει ευτυχισμένους, θα ζούμε κρυπτόμενοι μες στη λύπη μας. Όσο δεν καταλαβαίνουμε τι μας κάνει όμορφους, θ’ απειλούμαστε απ’ την ίδια την ομορφιά μας! Γεμίσαμε το κελί μέσα μας με όποιο κομμάτι του χαρακτήρα μας θέλει να βγει έξω και να τρέξει απ’ άκρη σ’ άκρη στον κόσμο γύρω μας για να πει την αλήθεια σχετικά με το ποιοι είμαστε, απειλώντας έτσι την κορωνίδα της δημιουργικότητάς μας – τα ψέματά μας. Έτσι, καταλήγουμε να διαβάλλουμε τον εαυτό μας στον κόσμο γύρω μας, να γινόμαστε οι συκοφάντες του. Όσο πιο πολλά ψέματα έχουμε πει στον εαυτό μας, τόσο πιο γεμάτη είναι η φυλακή μέσα μας στην οποία έχουμε κλείσει την αλήθεια και οποιοδήποτε κομμάτι του χαρακτήρα μας την εκπροσωπεί και την υπερασπίζεται. Έτσι, ζούμε αφήνοντας ελεύθερα τα ψέματά μας να πάνε όσο πιο μακριά στον κόσμο γύρω μας μπορούν για να γίνουν οι διαφημιστές της ασχήμιας μας, ενώ κρατάμε την αλήθεια για το ποιοι είμαστε φυλακισμένη μέσα μας. Τα κάνουμε όλα αυτά και μετά προσποιούμαστε ότι δεν καταλαβαίνουμε πώς έχουμε γεμίσει τη ζωή μας με ψεύτικες, άρρωστες σχέσεις! Οι φυλακές της λογικής είναι γεμάτες ενθουσια- σμούς που παρέβησαν τους κανόνες της. Πότε θα κατα- λάβουμε ότι δεν υπάρχει συναίσθημα που να μη θέλει να παραβεί τους κανόνες που του έχει βάλει η λογική; Γεμίσαμε το κελί μέσα μας με ενθουσιασμούς τους οποίους δεν θ’ αφήσουμε ποτέ να φτάσουν στις ψυχές των ανθρώ- πων γύρω μας που τόσο τους λαχταρούν, με γιορτές που δεν ξεκίνησαν ποτέ, με χαμόγελα που δεν έφτασαν μέχρι το στόμα μας για να γίνουν χαρά, με ματιές οι οποίες κουβα- λούσαν τόσο μεγάλες ποσότητες αλήθειας μέσα τους, που τις αναγκάσαμε να κοιτάξουν αλλού για να μη μας κάνουν πιο αληθινούς απ’ ό,τι αντέχουμε να είμαστε.

  • 124

    Ένα χαμόγελο γεννιέται κάθε φορά που καταφέρνουμε να βρούμε έναν λόγο για να νιώσουμε ευτυχισμένοι πριν μας ανακαλύψει ένας λόγος για να είμαστε δυστυχισμένοι. Ο πιο γρήγορος τρόπος για να νιώσουμε ευτυχισμένοι είναι ν’ ανακαλύψουμε το χαμόγελό μας, πριν μας ανακαλύψουν τα δάκρυά μας, για να το χαρίσουμε στον κόσμο γύρω μας και έτσι να τον κάνουμε ευτυχισμένο.

  • 125

    Μόνο οι αληθινοί άνθρωποι, οι άνθρωποι που έχουν πει την αλήθεια στον εαυτό τους και δεν προσποιούνται ότι είναι κάποιοι άλλοι, χωρούν να ζήσουν μες στον άνθρωπο που πραγματικά είναι οι ίδιοι. Οι υπόλοιποι παλεύουν ασταμάτητα και αποτυγχάνουν καταλήγοντας να ζουν μόνιμα εξόριστοι από τον εαυτό τους. Οι πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μας είναι εκείνες που δεν χρειάζεται να πετάξουμε τίποτα μακριά μας, ούτε ένα ψέμα, ούτε μία αυταπάτη, για να μπορέσουμε να χωρέσουμε μέσα μας. Είναι οι στιγμές που όχι μόνο δεν ντρεπόμαστε, αλλά νιώθουμε απίστευτα περήφανοι για την αλήθεια μας, γι’ αυτό που πραγματικά είμαστε, παρόλο που μπορούμε να βγούμε πιο κερδισμένοι και να είμαστε γοητευτικοί επιλέγοντας να γίνουμε κάποιοι άλλοι. Ας γεμίσουμε τη ζωή μας με όσο περισσότερες στιγμές απ’ αυτές.

  • 126

    Θα γίνω η αλήθεια αυτού που πραγματικά είμαι και όχι το ψέμα που βολεύει εμένα ή άλλους να γίνομαι. Θα ζήσω αρπάζοντας, όσο πιο συχνά γίνεται, στο χέρι τη σημαία που μου έχουν υφάνει τα πιστεύω μου και, απαγγέλλοντας με σταθερή φωνή τον ύμνο της νίκης που μου έχει συνθέσει ό,τι πιο ανθρώπινο έχω μέσα μου και όχι ό,τι πιο νικητήριο, θα υπερασπιστώ την αλήθεια γι’ αυτό που είμαι. Θ’ αρνηθώ να κάνω έστω και ένα βήμα προς τα πίσω, επιλέγοντας να μην πάω πουθενά και να σταθώ ακριβώς εκεί που μου υπέδειξαν τα πιστεύω μου. Θα επιλέξω να μη γίνω κάποιος άλλος, αλλά να υπερασπιστώ αυτό που είμαι, όσο κι αν είναι λιγότερο επικερδής, συναισθηματικά ή φυσικά, αυτή η επιλογή.

  • 127

    Σπάνια προδίδουμε αυτό που μας προδίδει διαρκώς – τα ελαττώματά μας, ενώ επιλέγουμε να προδίδουμε συχνά αυτό που δεν θα μας προδώσει ποτέ: τα πιστεύω μας. Θεωρούμε τα πιστεύω μας τόσο δεδομένα, που δεν τα σεβόμαστε πια και έτσι τα προδίδουμε. Πώς γίνεται να νιώθω υπερήφανος γι’ αυτό που είμαι όταν το προδίδω τόσο συχνά; Πώς γίνεται να νιώθω υπερήφανος γι’ αυτό που είμαι όταν το προδίδω τόσο συχνά επιλέγοντας την ευκολία και όχι την αλήθεια, τη βολή και όχι τη συναισθηματική εντιμότητα, το κέρδος και όχι τα πιστεύω μου; Όποιος επιλέγει την ευκολία και όχι την αλήθεια κάνει τη ζωή του όσο ψεύτικη χρειάζεται για να γίνει δύσκολη. Δεν θ’ ακούσω τις συμβουλές των πιο ελκυστικών ελαττωμάτων μου που με προτρέπουν να τρέξω, όσο πιο γρήγορα μπορώ, και να φύγω μακριά μου, να πάω να κρυφτώ ανάμεσα στα πολλά ψέματα που έχω πει κατά καιρούς στον εαυτό μου για να γίνω ο λαμπερός κατακτητής, ο μεγάλος νικητής, και ας νιώθω ότι είμαι πιο δειλός απ’ ό,τι ευτυχισμένος. Αντίθετα, θα μείνω ακριβώς εκεί που είμαι, πατώντας πάνω στο πιο σταθερό, στο πιο ακίνητο έδαφος στον κόσμο, τα πιστεύω μου.

  • 128

    Συχνά οι πιο ευεργετικές συναισθηματικά στιγμές της ζωής μας είναι εκείνες που επιλέγουμε να μη γίνουμε ο πιο επικερδής εαυτός μας, αλλά ο πιο έντιμος συναισθηματικά. Οι πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μας είναι εκείνες στη διάρκεια των οποίων πιστεύουμε τόσο πολύ στα πιστεύω μας, που δεν μπορούμε καν ν’ ακούσουμε όλα αυτά που μας προστάζουν οι πιο γοητευτικά ευφυείς, νικήτριες αλλά ανέντιμες σκέψεις που έχουμε τη στιγμή εκείνη στο κεφάλι μας και γινόμαστε τόσο αληθινοί που δεν μπορούμε να είμαστε τίποτε άλλο εκτός από ευτυχισμένοι. Είναι εκείνες οι στιγμές της ζωής μας που πιστεύουμε τόσο πολύ στην αλήθεια μας, ώστε δεν φοβόμαστε πια να κοιτάξουμε στα μάτια οποιοδήποτε ψέμα έχουμε πει μέχρι σήμερα στον εαυτό μας. Είναι οι στιγμές που επιλέγουμε να μη γίνουμε κάποιοι άλλοι, όσο και αν είναι επικερδής υλικά ή συναισθηματικά αυτή η εκδοχή του εαυτού μας, και υπερασπιζόμαστε την αλήθεια για το ποιοι είμαστε. Ας υπερασπίσουμε τα πιστεύω μας και ας δούμε όλα τα ψεύτικα τεχνάσματα που χρησιμοποιήσαμε στη ζωή μας για να ξεγελάσουμε την πραγματικότητα να συνειδητοποιούν την ψευτιά τους, να σκύβουν το ένα μετά το άλλο το κεφάλι, να κάνουν αναστροφή και να φεύγουν ντροπιασμένα, για να μας αφήσουν να μείνουμε μόνοι με την αλήθεια μας, σφιχταγκαλιασμένοι, ερωτευμένοι με τη ζωή που οι ίδιοι επιλέξαμε να ζούμε.

  • 129

    Είτε πιστεύουμε στα πιστεύω μας είτε στα ψέματά μας εκείνα με τα οποία τα κρύβουμε. Είτε πιστεύουμε στα πιστεύω μας είτε στα ψέματά μας εκείνα με τα οποία τα κρύβουμε για να μη μας υπενθυμίζουν τον άνθρωπο που θα μπορούσαμε να γίνουμε και τις κορυφές που θα μπορούσαμε να κατακτήσουμε. Ζούμε κοιτάζοντας κάτω για να μη βλέπουμε τις κορυφές και μας υπενθυμίζουν το πόσο ανίκανοι είμαστε ν’ ανέβουμε σε αυτές. Η αλήθεια ζει μέσα σε εκείνες τις στιγμές της ζωής μας που επιλέγουμε να πιστεύουμε τα πιστεύω μας και όχι τα ψέματά μας.

  • 130

    Συχνά το πιο μακρινό ταξίδι στον κόσμο είναι να παραμείνουμε εκεί που είμαστε. Συχνά η πιο μεγάλη απόσταση στον κόσμο είναι το να μην πάμε πουθενά. Συχνά το πιο μεγάλο άλμα είναι να μην κάνουμε ούτε ένα βήμα. Γίναμε όσο ψεύτικοι χρειάζεται για να νιώθουμε δυστυχισμένοι. Η πιο δύσκολη και συχνά η πιο θαρραλέα κίνηση που μπορούμε να κάνουμε είναι να γυρίσουμε την πλάτη στην ευκολία και στη βολή, ν’ αγκαλιάσουμε τα πιστεύω μας, ώσπου να γίνουμε ένα μαζί τους, και ν’ αρνηθούμε να κάνουμε πίσω έστω και ένα εκατοστό, για να παραμείνουμε τόσο έντιμοι όσο είναι η αλήθεια μας και τόσο αληθινοί όσο τα πιστεύω μας. Θα νιώσουμε ότι ανήκουμε στον εαυτό μας όταν πιστέψουμε τόσο πολύ στα πιστεύω μας, που να μη θέλουμε να γίνουμε κάποιοι άλλοι. Αντί να ζω πολλά όνειρα πίσω απ’ τον άνθρωπο που θα μπορούσα να γίνω, ανταλλάσσοντας βρισιές και δικαιολογίες με τον άνθρωπο που κατέληξα να είμαι, θα μαζέψω όσα απ’ τα προτερήματά μου πιστεύουν σ’ εμένα και θα κάνω ένα άλμα για να καταφέρω να διανύσω τη μεγαλύτερη απόσταση στον κόσμο: να μην πάω πουθενά, να μείνω ακριβώς εκεί που είμαι, να παραμείνω τόσο αληθινός όσο η αλήθεια μου, τόσο ατόφιος όσο τα πιστεύω μου και τόσο έντιμος όσο η ψυχή μου. Κάθε στιγμή που γίνομαι τόσο αληθινός όσο η αλήθεια μου, νιώθω ευτυχισμένος.

  • 131

    Η ζωή είναι μία απέραντη πεδιάδα η οποία μπορεί μες σε δευτερόλεπτα να μετατραπεί σ’ ένα απίστευτα ασφυκτικά μικρό κελί. Για να μη νιώθουμε υπεύθυνοι για ό,τι λέμε και ό,τι κάνουμε, έχουμε πείσει τον εαυτό μας ότι η ζωή είναι μία απέραντη πεδιάδα στην οποία μπορούμε να πάμε οπουδήποτε και να γίνουμε όποιοι θέλουμε, όμως συχνά μετατρέπεται μες σε δευτερόλεπτα σ’ ένα ασφυκτικά μικρό κελί, το οποίο μας επιτρέπει να γίνουμε μόνο ο εαυτός μας. Η ζωή συχνά γίνεται ένα στενό κελί στους τοίχους του οποίου η κάθε λέξη και κάθε πράξη μας πέφτει με φόρα, δημιουργώντας αντίλαλους που θα ζήσουν για πολύ χρόνο αφότου βγουν απ’ το στόμα μας ή τα χέρια μας. Γι’ αυτό και συχνά ζούμε ακούγοντας τους αντίλαλους απ’ τον πόνο ή τη χαρά που δημιουργούν οι λέξεις και οι πράξεις μας στους ανθρώπους γύρω μας.

  • 132

    Πετυχαίνει και ευτυχεί εκείνος που, αρνούμενος να πει ψέματα στον εαυτό του, γίνεται τόσο αληθινός όσο η πραγματικότητα μες στην οποία ζει. Είτε γινόμαστε πιο δυνατοί απ’ την πραγματι- κότητα μες στην οποία ζούμε και τη νικάμε είτε πιο αδύναμοι και μας νικάει.

  • 133

    Όσο μισούμε την πραγματικότητα επειδή έχει μέσα της πιο πολλή αλήθεια απ’ ό,τι θα θέλαμε, θα γινόμαστε όσο ψεύτικοι χρειάζεται για να αποτυγχάνουμε και να δυστυχούμε.

  • 134

    Λέμε ψέματα για να φτιάξουμε μία πραγματικότητα που είναι όσο αληθινή χρειάζεται για να μη μας ενοχλεί και όσο ψεύτικη χρειάζεται για να μας ανακουφίζει. Γιατί να πολεμάμε να υπερασπιστούμε την αλήθεια για το ποιοι είμαστε, το πόσο καλοί είμαστε για να κερδίσου- με ή πόσο κακοί για να χάσουμε, όταν μπορούμε, χρησιμο- ποιώντας μερικά ψεματάκια μόνο, να φτιάξουμε γρήγορα τη δική μας πραγματικότητα, μία πραγματικότητα που βολεύει τον εγωισμό μας και δεν ενοχλεί τις δυνατότητές μας;

  • 135

    Ο καλύτερος τρόπος για να σταματήσουμε να νιώθουμε αποτυχημένοι και δυστυχισμένοι είναι να γίνουμε όσο καλοί χρειάζεται για να νικήσουμε και να είμαστε ευτυχισμένοι.

  • 136

    Δεν παίρνουμε ρίσκα επειδή ξέρουμε ότι ο κίνδυνος, αναγκάζοντάς μας ν’ αποδείξουμε το πόσο πιο πολύ πιστεύουμε στα πιστεύω μας απ’ όσο στα ψέματά μας, φανερώνει την αλήθεια για το πόσο φοβόμαστε τα ελαττώματά μας. Φοβόμαστε τον κίνδυνο επειδή φοβόμαστε τα ελαττώματά μας. Φοβόμαστε τον κίνδυνο επειδή ξέρουμε ότι θα καταφέρει ν’ αποδείξει το πόσο δειλοί είμαστε να αντιμετωπίσουμε τα ελαττώματά μας που παράγουν τον φόβο μας. Φοβόμαστε τον κίνδυνο, όχι επειδή φοβόμαστε να χάσουμε, αλλά επειδή φοβόμαστε να μάθουμε την αλήθεια για το πόσο λιγότερο ικανοί είμαστε να νικήσουμε απ’ ό,τι έχουμε πείσει τον εαυτό μας με τη βοήθεια των ψεμάτων που του λέμε. Ποιος θέλει να του υπενθυμίζει η ζωή του διαρκώς το πόσο δειλός, πόσο αδύναμος, πόσο φοβισμένος είναι; Τίποτα δεν ξέρει πώς να φανερώνει τη δειλία μας όσο το ξέρει ο κίνδυνος.

  • 137

    Δυστυχισμένος είναι εκείνος που αποφεύγει ν’ απολαύσει την ευτυχία του κόσμου γύρω του για να μην την αφήσει να του αποδείξει το πόσο ανήμπορος είναι να ευτυχήσει ο ίδιος. Υπάρχει τόση δωρεάν ομορφιά γύρω μας πάνω στην οποία συχνά ρίχνουμε τις χειροποίητες αυτοσχέδιες ομίχλες που φτιάχνει ο φόβος μας ν’ αφήσουμε οτιδήποτε όμορφο γύρω μας να μας δείξει και να μας αποδείξει το πόσο συγκριτικά άσχημοι μ’ εκείνο είμαστε. Είμαστε συγκριτικά όντα ακόμα και όταν δεν συγκρινόμαστε μεταξύ μας. Ακόμα και την ομορφιά γύρω μας είμαστε πρόθυμοι ν’ ανταγωνιστούμε για να μην την αφήσουμε να μας κάνει να νιώθουμε συγκριτικά άσχημοι.

  • 138

    Κάθε φορά που συγκρινόμαστε με άλλους συγκρινόμαστε με τον καλύτερο εαυτό μας. Δεν υπάρχει πιο ψηλή κορυφή να κατακτήσουμε απ’ την ευτυχία μας. Όταν νιώθουμε καλά γι’ αυτό που είμαστε, όταν νιώθουμε κοντά στις δυνατότητές μας, κοντά σ’ αυτά που μπορούμε να καταφέρουμε, κοντά στον καλύτερο εαυτό μας, δεν έχουμε ανάγκη να συγκριθούμε με κανέναν επειδή ήδη είμαστε ήδη όσο ευτυχισμένοι θέλουμε.

  • 139

    Οι ψεύτικοι άνθρωποι νιώθουν λιγότερο επειδή φοβούνται την αλήθεια που έχουν τα συναισθήματά τους. Οι ψεύτικοι άνθρωποι είναι συχνά δυστυχισμένοι επειδή, φοβούμενοι την αλήθεια που έχουν τα συναισθήματά τους, έχουν χάσει την πρόσβαση στην ψυχή τους και την ευτυχία που ζει μέσα της. Τα συναισθήματά μας είναι οι αγγελιοφόροι της άλφα αλήθειας μας. Όταν μάθουμε τα ελαττώματά μας, τα οποία είναι το πιο επίπονο, άσχημο και στενάχωρο κομμάτι της αλήθειας για το ποιοι είμαστε, θα σταματήσουμε να φοβόμαστε την αλήθεια και έτσι δεν θα τρέμουμε ν’ αφήσουμε ό,τι πιο αυθόρμητο έχουμε μέσα μας να βγει έξω και να δείξει σ’ όλους τον πραγματικό εαυτό μας. Έχουμε πει τόσα ψέματα στον εαυτό μας που η αλήθεια είναι ιδιαίτερα επίπονη. Ο αληθινός άνθρωπος δεν φοβάται την αλήθεια που έχει ήδη φανερώσει, ενώ ο ψεύτικος την τρέμει επειδή ξέρει πολύ καλά τον πόνο που του προκαλεί το φανέρωμα της αλήθειας κάθε φορά που ο ίδιος πέφτει πάνω της και του αποδεικνύει το πόσο πολλά ψέματα έχει πει στον εαυτό του. Γι’ αυτό και ζει κρυμμένος πίσω απ’ τα ψέματά του, επειδή τα συναισθήματά του μόνο κακό μπορούν να του κάνουν, φανερώνοντας το πόσο ψεύτικος έχει γίνει. Τρέμει τόσο πολύ να μάθει την αλήθεια για το ποιος είναι επειδή μετά θ’ αναγκαστεί να πετάξει στα σκουπίδια την κορωνίδα της δημιουργικότητάς του: τα ψέματά του. Πώς να μη φοβόμαστε τόσο πολύ να νιώσουμε, πώς να μη φοβόμαστε τόσο πολύ την ψυχή μας όταν παλεύουμε με νύχια και με δόντια να μην τη μάθουμε για να μπορούμε έτσι να γινόμαστε ανά πάσα στιγμή όσο ψεύτικοι χρειάζεται, ώστε να μη χάσουμε το δικαίωμα να κερδίζουμε τις μάχες που η αλήθεια, οι πραγματικές δυνατότητές μας δηλαδή, δεν μπορεί να κερδίσει; Πιστέψαμε τόσο πολύ τα ψέματά μας, που σταματήσαμε να εμπιστευόμαστε την αλήθεια. Πώς να μην είμαστε δυστυχισμένοι όταν πιστεύουμε τα ψέματα –αυτό που μας δίνει άμεσες νίκες και αιώνια δυστυχία– πιο πολύ απ’ ό,τι πιστεύουμε την αλήθεια – αυτό που μας δίνει ευτυχία, η οποία μπορεί να μας πονέσει για λίγο αλλά κρατά για πάντα; Πώς να μην είμαστε δυστυχισμένοι όταν έχουμε εθιστεί τόσο πολύ στην άμεση άνεση και στη στιγμιαία ευκολία, που δεν είμαστε διατεθειμένοι ν’ αντέξουμε τον προσωρινό πόνο που προκαλεί το γκρέμισμα των ψεμάτων με τα οποία τόσο καιρό καλύπταμε την αλήθεια; Τι είναι ένας άνθρωπος χωρίς τα ψέματά του; Ευτυχισμένος.

  • 140

    Αν δεν ξέρεις ποιος να γίνεις, γίνε η αλήθεια που νιώθεις και όχι το ψέμα που σκέφτεσαι. Ας σταματήσουμε ν’ αφήνουμε τη δειλία μας να κλέβει τη φωνή απ’ τις κραυγές χαράς που βγάζει η ψυχή μας για να γιορτάσει την ομορφιά που η ίδια νιώθει. Πόσο χαρούμενη είναι μία κραυγή που μπορεί μόνο να ψιθυρίσει; Ας απελευθερωθούμε απ’ τον ψίθυρο που γίναμε για να μην ενοχλούμε τους ανθρώπους γύρω μας οι οποίοι κάθε μέρα επιλέγουν να ντύσουν τον εαυτό τους με τη σιωπή τους επειδή τρέμουν ν’ αφήσουν τις λέξεις τους να φανερώσουν την αλήθεια που νιώθουν και όχι το ψέμα που σκέφτονται. Ας πεταχτούμε μέσ’ απ’ τον φόβο να μην πούμε ή να μην κάνουμε κάτι που να είναι τόσο αληθινό που θα ενοχλήσει τα ψέματα τα οποία έχει φτιάξει για εμάς η δειλία μας να υπερασπιστούμε την αλήθεια απ’ την οποία είμαστε πραγματικά φτιαγμένοι. Ας σταματήσουμε να λέμε ψέματα στον εαυτό μας ότι δεν φταίμε εμείς που είμαστε δυστυχισμένοι, αλλά κάποιος άλλος, ακόμα και η ίδια η πραγματικότητα μες στην οποία ζούμε ή η τύχη. Εμείς φταίμε πιο πολύ απ’ οποιονδήποτε άλλο για τη δυστυχία μας, περισσότερο ακόμα και από εκείνους που μας μισούν. Ας σταματήσουμε να επιτρέπουμε στους δυστυχισμένους να γεμίζουν τη ζωή μας με την ασχήμια και τον πόνο που γεννούν οι ήττες στις μάχες με τα ελαττώματά τους. Ας σταματήσουμε να τους αφήνουμε να μας κάνουν όσο δυστυχισμένοι είναι εκείνοι. Ας πετάξουμε από πάνω μας την τόσο βολική αυτοσχέδια ασάφεια μες στην οποία τόσες φορές στη ζωή μας κρυφτήκαμε για ν’ αποφύγουμε να κοιτάξουμε στα μάτια την αλήθεια για το ποιοι είμαστε. Αντί γι’ αυτό, ας αφήσουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να γίνει τόσο αληθινός όσο τα συναισθήματά μας και όχι τόσο ικανός, πονηρός και επικερδής όσο οι σκέψεις μας. Αρέσει στη ζωή να μας αναγκάζει να διαλέγουμε ανάμεσα στο να είμαστε ευτυχισμένοι ή νικητές. Το κάνει επειδή ξέρει ότι η ευτυχία είναι η μεγαλύτερη νίκη στον κόσμο.

  • 141

    Η ομορφιά που ο καθένας παράγει ανήκει πιο πολύ στον κόσμο απ’ ό,τι ανήκει στον ίδιο. Χάνουμε για πάντα κάθε ομορφιά που παρά- γουμε και επιλέγουμε να μην τη μοιραστούμε με τους ανθρώπους γύρω μας. Επειδή τα συναισθήματά μας εί- ναι τα μοναδικά αγαθά που, όσο πιο πολλά δίνουμε στον κόσμο γύρω μας, τόσο πιο πολλά έχουμε μες στην ψυχή μας, ας σταματήσουμε να σπαταλάμε ομορφιά κρατώντας τη φυλακισμένη μέσα μας. Ο μόνος που χάνει κάθε φορά που μοιράζουμε την ομορφιά της ψυχής μας στους ανθρώ- πους γύρω μας είναι τα ελαττώματά μας επειδή σιχαίνονται οποιαδήποτε ομορφιά και ευτυχία. Τις σιχαίνονται επειδή ξέρουν ότι, αυτές βοηθώντας μας να πιστέψουμε πάλι στα όνειρά μας πιο πολύ απ’ ό,τι στους εφιάλτες μας, μας κά- νουν πιο αισιόδοξους και πιο δυνατούς. Όχι μόνο δεν μας κοστίζει τίποτα το να δίνουμε ευτυχία στον κόσμο γύρω μας, αλλά το ν’ αποφεύγουμε να το κάνουμε μας προξενεί κακό, επειδή κάθε χαρά μας που κηδεύουμε μέσα μας, αρνούμενοι να τη βγάλουμε στον κόσμο γύρω μας για να γίνει χαμόγελό του, σαπίζει εντός μας μετατρέποντας την ψυχή μας σε χωματερή λύπης. Ας σταματήσουμε να τσιγκουνευόμαστε την ομορφιά μας, ας σταματήσουμε να τρέχουμε να την κρύψουμε βαθιά μέσα μας για να μην τη βγάλουμε στον κόσμο γύρω μας και την αφήσουμε έτσι να γίνει το χαμόγελό του, η απόλαυσή του, τα πανηγύρια του, η λιακάδα και η ευτυχία του. Το πιο λυπηρό θέαμα στον κόσμο είναι μία ψυχή γεμάτη με θαμμένα χαμόγελα – χαμόγελα που δεν χαμογέλασαν ποτέ, γιορτές που δεν ξεκίνησαν ποτέ, όμορφες στιγμές που δεν τόλμησαν να γεννηθούν επειδή ο ιδιοκτήτης τους φοβήθηκε το κομμάτι της αλήθειας για το ποιος είναι το οποίο η ομορφιά του θα έδειχνε στον κόσμο γύρω του.

  • 142

    Οι άνθρωποι που αφήνουν άλλους να ορίσουν για λογαριασμό τους ποιο είναι το σωστό και το λάθος απλώς επιζούν, ενώ οι άνθρωποι που ζουν αφήνοντας τα πιστεύω τους να ορίσουν το σωστό και το λάθος νιώθουν τόσο περήφανοι για τον εαυτό τους, που δεν μπορούν να γίνουν τίποτε άλλο εκτός από ευτυχισμένοι.

  • 143

    Όσο επιλέγουμε να κάνουμε το εύκολο και όχι το σωστό, θ’ αποτυγχάνουμε και θα δυστυχούμε. Επιλέγοντας την άμεση και προσωρινή άνεση του εύκολου αντί για την αιώνια καλυτέρευση που μας προσφέρει το σωστό, μάθαμε στην ευτυχία και στην επιτυχία μας να κρύβονται για να μην μπορούμε να τις βρούμε! Ας σταματήσουμε επιτέλους ν’ αφήνουμε τα ελαττώματά μας –ντυμένα τεμπελιά, δειλία, αναποφασιστικότητα– να μας σπρώχνουν να κάνουμε το εύκολο και όχι το σωστό. Για πόσο πια ακόμα θα μας αρέσει να θαυμάζουμε τους πύργους στην άμμο που η άμεση και προσωρινή άνεση του εύκολου μας χαρίζει, αντί να κάνουμε πέρα τα ελαττώματά μας και να κάνουμε το σωστό σκάβοντας βαθιά μέσα μας για να φυτέψουμε τα ακλόνητα θεμέλια που θ’ αντέξουν για πάντα; Για πόσο καιρό ακόμα θα κρυβόμαστε στο ψέμα μας αντί να φανερωθούμε στην αλήθεια μας;

  • 144

    Αν η σωστή επιλογή ήταν η πιο εύκολη, τότε ο κόσμος θα ξεχείλιζε από ευτυχία και επιτυχία και κανένας δεν θα χρειαζόταν να προσπαθήσει για να γίνει καλύτερος επειδή θα ήμασταν ήδη όλοι τέλειοι. Αν η σωστή επιλογή ήταν η πιο εύκολη, τότε δεν θα υπήρχαν ο κακός, ο μέτριος και ο καλός επειδή θα ήμασταν όλοι τέλειοι.

  • 145

    Κανείς δεν είναι τόσο εργατικός στο να μας πείθει να μην προσπαθούμε όσο η τεμπελιά μας.

  • 146

    Κάναμε την τεμπελιά μας τον αγαπημένο μας τρόπο για να μην ανακαλύπτουμε την αλήθεια για το ποιοι είμαστε. Κάνοντας όσο πιο λίγα πράγματα μπορούμε ή κάνοντας διαρκώς τα ίδια, ελαχιστοποιούμε την πιθανότητα να κάνουμε κάτι διαφορετικό που θα μας φέρει αντιμέτωπους με τους τέσσερις μεγάλους θριάμβους των αδυναμιών μας: τα λάθη, τις ήττες, την ντροπή γι’ αυτό που είμαστε και τη δυστυχία που προκαλούν τα ελαττώματά μας.

  • 147

    Τεμπέλης είναι εκείνος που πιο πολύ υποφέρει όταν προσπαθεί παρά όταν χάνει. Νικητής είναι εκείνος που υποφέρει πιο πολύ όταν χάνει παρά όταν προσπαθεί. Η προσπάθεια είναι η χειρότερη ήττα του τεμπέλη. Θεωρώντας την ταλαιπω- ρία της προσπάθειας τεράστια ήττα, η πιο εύκολη επιλογή γίνεται ο μεγαλύτερος θρίαμβος του τεμπέλη, μία αβίαστη νίκη, μία άμεση επιβράβευση.

  • 148

    Η δειλία μας φτιάχνει ένα μηδέν για να κρυφτούμε και το θάρρος μας ένα άπειρο για ν’ απολαύσουμε. Το άπειρο ξέρει τι είναι ελευθερία και το μηδέν ξέρει τι θα μπορούσε να είναι η ελευθερία. Ας σταματήσουμε να φτιάχνουμε, κάθε στιγμή που ζούμε, το μηδέν, περιμένοντας το εντυπωσιακό και το τεράστιο να ορμήσει καταπάνω μας, και ας αρχίσουμε να φτιάχνουμε άπειρο απ’ τις αμέτρητες ελάχιστες ευκαιρίες που η ζωή δεν σταματά με τη βοήθεια του σώματός μας να μας χαρίζει. Το άπειρο είναι φτιαγμένο απ’ τις αμέτρητες ελάχιστες ευκαιρίες που πήρε το θάρρος μας, ενώ το μηδέν απ’ τη μία μεγάλη δικαιολογία που πάντα κατάφερνε να φτιάξει η δειλία μας. Συχνά επιλέγουμε να υφάνουμε μία ζωή από εκατομμύρια ελάχιστες δικαιολογίες για να μη ζήσουμε οι οποίες μεταμορφώνονται ελάχιστους θανάτους. Κάθε δικαιολογία που λέμε στον εαυτό μας για να μη ζήσουμε τη ζωή μας στο μέγιστο - πλείστο - απόγειο είναι μία θανατική καταδίκη που αναγγέλλουμε οι ίδιοι στον εαυτό μας. Ζούμε μόνο τις στιγμές της ζωής μας εκείνες που εί- μαστε διατεθειμένοι να παλέψουμε με ό,τι πιο άσχημο έχου- με μέσα μας, τη μετριότητα, την απάθεια, τους φόβους, τη δειλία μας. Ζούμε μόνο τις στιγμές της ζωής μας εκείνες που κάνουμε στην άκρη τα ελαττώματά μας, τα οποία δεν σταματούν να μας προτρέπουν να τρέξουμε να χωθούμε μες στο μηδέν για να μη γίνουμε ποτέ ο άνθρωπος που οι δυνατότητές μας μπορούν να μας κάνουν. Ζούμε μόνο τις στιγμές της ζωής μας εκείνες που δεν κρυβόμαστε απ’ τα προτερήματά μας για να μη μάθουμε πόσο μακριά μπορού- με να πάμε, πόσο ψηλά μπορούμε να πετάξουμε. Δίνουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας ν’ απολαύσει κάθε στιγμή της ζωής μας που του λέμε αλήθεια και πετάμε στα σκουπίδια κάθε στιγμή που του λέμε ψέματα. Ζούμε μόνο τις στιγμές της ζωής μας εκείνες που αφήνουμε την ψυχή μας να νιώσει τόσο έντονα, έστω και αν αυτό μας οδηγήσει στο να μάθουμε απ’ τα συναισθήματά μας ποιοι πραγματικά είμαστε. Τις υπόλοιπες στιγμές της ζωής μας τις υποτιμούμε, όσο και αν δεν το παραδεχόμαστε, και έτσι δεν τις ζούμε. Η ζωή μάς δίνει κάθε τέσσερα δευτερόλεπτα μία καινούρια ευκαιρία. Ας σταματήσουμε να την πετάμε στα σκουπίδια. Ας την αρπάξουμε και ας της δώσουμε τη δυνατότητα να μας εξηγήσει πώς μπορούμε να γίνουμε αυτοί που θέλουμε να είμαστε.

  • 149

    Η αυτογνωσία φτιάχνει το άπειρο από λύσεις και η έλλειψή της το μηδέν από φτηνές δικαιολογίες. Όταν ξέρουμε τον εαυτό μας, μπορούμε να κάνουμε τα πάντα, αλλά, όταν δεν τον ξέρουμε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Η ζωή δεν είναι το κρύψιμο μες στο μηδέν που δεν σταματά να μας φτιάχνει η ντροπή που νιώθουμε για την έλλειψη αυτογνωσίας μας, αλλά ένα πανέμορφο ταξίδι στο άπειρο που δεν σταματά να γεννά η περηφάνια γι’ αυτό που είμαστε. Ας αποκτήσουμε το δικαίωμα να ζήσουμε! Κάθε στιγμή που ζούμε κοιτώντας τα ελαττώματά μας στα μάτια αντί να σκύβουμε υποτακτικά το κεφάλι, κάθε στιγμή που πίνουμε τη ζωή μας μονορούφι αντί να την πιούμε διστακτικά γουλιά γουλιά, γιορτάζουμε την τύχη μας, αποκτούμε το δικαίωμα να ζούμε, αξίζουμε την κάθε ανάσα που μας δίνει το σώμα μας. Τις υπόλοιπες στιγμές ζούμε περιμένοντας να ζήσουμε. Εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε να φτιάξουμε την κάθε στιγμή από ζωή ή από θάνατο, από ένα αποφασιστικό βήμα προς τα μπρος ή ένα απογοητευμένο βήμα προς το πλάι. Η ζωή δεν είναι η τεράστια δικαιολογία του μηδέν, αλλά η ελάχιστη ευκαιρία του απείρου.

  • 150

    ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΙΩΝΙΟΥ Μας αρέσει να γινόμαστε το υποχρεωτικό παιδί του παράδοξου και ο εθελοντικός γονέας του αυτονόητου. Φτύνουμε στα μούτρα αυτό που αποθεώνουμε για να μην το αφήσουμε να μας υποτιμά. Μας αρέσει άλλοτε να φτύνουμε στα μούτρα και άλλοτε ν’ αποθεώνουμε το προσωρινό, το «τώρα». Κάθε στιγμή που αφήνουμε την ευκολία να φτιάχνει όπως θέλει τη ζωή μας, αποθεώνουμε το «τώρα», το προσωρινό, δίνοντάς του πιο μεγάλη αξία απ’ όση αξίζει, πιο μεγάλη αξία απ’ το αιώνιο. Πώς μπορούν μερικά λεπτά να έχουν πιο μεγάλη αξία από μία ολόκληρη ζωή; Απ’ τη μία, φτύνουμε στα μούτρα το προσωρινό, τις επόμενες στιγμές της ζωής μας, σπαταλώντας τες για να μην κάνουμε κάτι διαφορετικό, έντονο που θα μας φέρει σ’ επαφή με το λάθος και την ήττα που τα ελαττώματά μας φτιάχνουν. Απ’ την άλλη, κάνοντας το εύκολο και όχι το σωστό, αποθεώνουμε το προσωρινό εστιάζοντας αποκλειστικά στην προσωρινή χαρά που θα μας δώσουν μερικές στιγμές, αδιαφορώντας αν η επιλογή αυτή μας κάνει μίζερους για πολύ καιρό. Με το να γινόμαστε προσωρινά χαρούμενοι και μόνιμα δυστυχισμένοι έχουμε έναν μοναδικό τρόπο να κάνουμε λάθος, ενώ πείθουμε τον εαυτό μας ότι κάνουμε το σωστό. Είμαστε πολύ καλύτεροι στο να χτίζουμε γερά θεμέλια για τη λύπη μας παρά για τη χαρά μας.

  • 151

    Στον βωμό του προσωρινού θυσιάζουμε το αιώνιο. Όσο θυσιάζουμε το αιώνιο στον βωμό των προσωρινού, θα γινόμαστε προσωρινά χαρούμενοι και μόνιμα δυστυχισμένοι. Όσο επιλέγουμε απ’ όλες τις επιλογές που έχουμε την πιο εύκολη, τόσο βρίσκουμε ολοένα και πιο ευφάντα- στους τρόπους για να πείσουμε τον εαυτό μας, με τα διά- φορα περίτεχνα ψέματα που του λέμε, ότι η σωστή επιλογή είναι αυτή που μας κάνει ν’ αποφύγουμε την ταλαιπωρία της προσπάθειας, δηλαδή η πιο εύκολη, και έτσι θα συνε- χίζουμε να επιλέγουμε την προσωρινή άνεση αντί για την αιώνια γαλήνη.

  • 152

    Το σωστό είναι συνήθως το ανάποδο του εύκολου επειδή, αν η επιλογή του εύκολου οδηγούσε στην επιτυχία και στην ευτυχία, τότε οι πιο πολλοί άνθρωποι στον κόσμο θα ήταν υπερβολικά επιτυχημένοι και τρισευτυχισμένοι, ενώ η αποτυχία και η δυστυχία θα είχαν εξαλειφθεί απ’ το πρόσωπο της γης. Τίποτα δεν κάνουμε τυχαία, ακόμα και αυτά που φαίνεται ότι κάνουμε στην τύχη. Συχνά η διαφορά του νικητή και του χαμένου είναι ότι ο δεύτερος συνήθως επιλέγει, απ’ όλες τις επιλογές, την πιο εύκολη. Όσο επιλέγουμε να κάνουμε το εύκολο και όχι το σωστό, η δυστυχία και η αποτυχία μας θα είναι εξασφαλισμένες για πάντα. Όσο επιλέγουμε να κάνουμε το εύκολο και όχι το σωστό, η δυστυχία και η αποτυχία δεν θα εξαλειφθούν απ’ τη γη. Ο άνθρωπος κατάφερε εδώ και χιλιάδες χρόνια να νικήσει πολλές μάχες εκτός απ’ την πιο σημαντική: να εξαλείψει τη δυστυχία που παράγουν τα ελαττώματά του.

  • 153

    Θα γίνουμε θύματα της βλακείας μας πριν γίνουμε θύματα της ατυχίας μας. Πιο συχνά απ’ ό,τι θέλουμε να παραδεχτούμε αφήνουμε τα ελαττώματά μας ν’ αποφασίσουν αν θα είμαστε τυχεροί ή ανίκανοι.

  • 154

    Γίναμε μία κοινωνία των ακούσιων θεατών της αλήθειας οι οποίοι επιλέγουν σπάνια να συνειδητοποιήσουν αυτό που μαθαίνουν. Η ζωή συχνά μετατρέπεται σ’ ένα στάδιο γεμάτο ανθρώπους οι οποίοι κάθονται με την πλάτη γυρισμένη στην αλήθεια. Φτιάξαμε το υποσυνείδητο για να ξεφύγουμε απ’ την αλήθεια για το ποιοι είμαστε. Κάναμε το υποσυνείδητο την έξοδο κινδύνου απ’ την αλήθεια που δεν θέλουμε ποτέ να μάθουμε. Το υποσυνείδητο είναι η μία έξοδος κινδύνου η οποία ανοίγει πιο συχνά κάθε μέρα στον κόσμο από όλες τις υπόλοιπες μαζί. Γίναμε μία κοινωνία των ακούσιων θεατών της αλήθειας, οι οποίοι, για ν’ αποδράσουν απ’ την πραγματικότητα μες στην οποία ζουν, γύρισαν την πλάτη στην αλήθεια, πείθοντας με τα ψέματα που λένε στον εαυτό τους ότι την ξέρουν, αλλά δεν τη συνειδητοποιούν.

  • 155

    Ο δρόμος της απόδρασης απ’ την πραγματικότητα οδηγεί κατευθείαν στα ελαττώματά μας εκείνα που την έφτιαξαν. Ο μοναδικός τρόπος για ν’ αποδράσουμε απ’ την ασχήμια της πραγματικότητας μες στην οποία ζούμε είναι να κάνουμε επιτόπου αναστροφή και ν’ απενεργοποιήσουμε τα ελαττώματά μας εκείνα που τη φτιάχνουν ή τη μεγεθύνουν. Αποδρούμε από την φυλακή που οι ίδιοι φτιάχνουμε.

  • 156

    Τίποτα δεν νικάει τη δυστυχία πιο εύκολα από ένα χαμόγελο στο οποίο πιστεύουμε τόσο πολύ, που το αφήνουμε να μας δείξει σε ποιο σημείο της λύπης μας κρύψαμε κάθε λόγο που έχουμε για να είμαστε ευτυχισμένοι.

  • 157

    Ο χρόνος είναι η μορφή ενέργειας που, επειδή καταλαβαίνουμε λιγότερο απ’ οποιαδήποτε άλλη, καταλήγουμε να τη σπαταλάμε πιο πολύ απ’ όλες. Ποιος είπε ότι μόνο ξοδεύουμε χρόνο; Καταστρέ- φουμε χρόνο και παράγουμε χρόνο. Καταστρέφουμε χρό- νο κάθε στιγμή που πετάμε στα σκουπίδια αρνούμενοι να τη ζήσουμε, να την απολαύσουμε, να δημιουργή- σουμε, να ευτυχήσουμε. Καταστρέφουμε χρόνο κάθε στιγμή που πιέζουμε την ψυχή μας ν’ αγγίξει ό,τι πιο άσχημο έχει μέσα της για να το μεταφράσει σε απά- θεια, κακία και λύπη. Αντίθετα, παράγουμε χρόνο κάθε στιγμή της ζωής μας που δεν σπαταλάμε αφήνοντας την ψυχή μας ελεύθερη να μεταφράσει το πάθος και τον ενθουσιασμό της σε ομορφιά, δημιουργία και απόλαυ- ση. Παράγουμε χρόνο κάθε στιγμή που συνειδητοποιού- με αυτό που μάθαμε και πετάμε τον χρόνο στα σκουπίδια κάθε στιγμή που δεν το κάνουμε. Για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας απ’ το κομμάτι των γνώσεών μας που προσβάλλει τη μοναδικότητά μας, γίναμε εξαιρετικά κα- λοί στο να μαθαίνουμε και ακόμα χειρότεροι στο να μη συνειδητοποιούμε αυτό που μάθαμε. Παράγουμε χρό- νο κάθε στιγμή που παράγουμε ομορφιά και τον κατα- στρέφουμε κάθε στιγμή που παράγουμε ασχήμια. Οι άνθρωποι που παράγουν ομορφιά επιμηκύνουν τη ζωή τους, ενώ εκείνοι που παράγουν ασχήμια την κάνουν να φαίνεται πιο μικρή. Υπάρχει μεγαλύτερο κρίμα απ’ το να ζούμε στο έπακρο μία ζωή που, επειδή δεν έχουμε το θάρρος να τη ζήσουμε, την κάνουμε να φαίνεται μικρότερη απ’ ό,τι είναι; Η αλήθεια είναι η πιο όμορφη ομορφιά στον κόσμο, όσο άσχημη και αν φαίνεται ότι είναι. Η αλήθεια είναι η πιο όμορφη ομορφιά επειδή ξέρει καλύτερα απ’ οποιονδήποτε άλλο τον δρόμο που οδηγεί στην ευτυχία. Η αλήθεια και η ομορφιά φτιάχνουν χρόνο, ενώ το ψέμα και η ασχήμια τον καταστρέφουν. Επειδή η αλήθεια μας είναι η ομορφιά μας, η ζωή μας γίνεται διαρκώς η επιλογή ανάμεσα στην ομορφιά και στην αλήθεια ή στην ασχήμια και στο ψέμα. Παράγουμε χρόνο κάθε στιγμή που είτε γινόμαστε καλύτεροι σε ό,τι κάνουμε και μαθαίνουμε τον εαυτό μας καλύτερα είτε απολαμβάνουμε τη ζωή μας. Η αλήθεια και η ομορφιά ανοίγουν πόρτες, ενώ τα ψέματα και η ασχήμια τις κλείνουν. Παράγουμε χρόνο επειδή η θετική ενέργεια και η ομορφιά γεννούν στους ανθρώπους γύρω μας αλλά και σ’ εμάς τους ίδιους επιπλέον ενέργεια και ομορφιά, ανοίγοντας πόρτες που ήταν προηγουμένως κλειστές.

  • 158

    Τα μεγαλύτερα θαύματα γεννιούνται όταν η λογική και η ψυχή σταματούν να παλεύουν μεταξύ τους και γίνονται ένα. Το μοναδικό που πρέπει να κάνουμε για να εισπράξουμε την απίστευτη δύναμη που παράγεται όταν η λογική και η ψυχή σταματούν να παλεύουν μεταξύ τους και γίνονται ένα είναι να δώσουμε μία δυνατή σπρωξιά στα ελαττώματά μας, τα οποία ντυμένα περιορισμοί, ανασφάλειες, άγχος και φόβος προσπαθούν να μας μπλοκάρουν, και ν’ απελευθερώσουμε τα όνειρα, το θάρρος και την καλοσύνη μας. Το μοναδικό που θέλει ένα χαμόγελο να κάνει πριν σβήσει είναι να προλάβει να γεννήσει όσο περισσότερα χαμόγελα μπορεί στον κόσμο γύρω του. Το μοναδικό που θέλει το πάθος να κάνει είναι να παθιάσει, να ξεχειλίσει τις ψυχές γύρω του με όσο περισσότερη πανέμορφη ενέργεια μπορεί να δημιουργήσει.

  • 159

    Ο καθένας μας μπορεί να γίνει ένα θαυμαστό εργοστάσιο παραγωγής χρόνου, αρκεί να καταφέρει ν’ απενεργοποιήσει τα ελαττώματά του εκείνα που θέλουν να τον κάνουν να σταματήσει, ν’ απογοητευθεί, να πετάξει λευκή πετσέτα και να τα παρατήσει πριν προλάβει να κάνει τον κόσμο γύρω του πιο όμορφο απ’ ό,τι τα ίδια αντέχουν. Δεν καταναλώνουμε μόνο ενέργεια, αλλά την παρά- γουμε κιόλας. Ο καθένας μας έχει απίστευτες δυνατότητες να παραγάγει θετική και αρνητική ενέργεια για τον εαυτό του και τον κόσμο γύρω του. Έχουμε απίστευτες δυνατότητες να παράγουμε ενέργεια. Ο καθένας μας είναι ένα εργαστήρι παραγωγής τεράστιων ποσοτήτων ασχήμιας και ομορφιάς. Ο καθένας μας είναι ένα ιδιωτικό εργοστάσιο παραγωγής χρόνου και ενέργειας. Ο καθένας μας μπορεί να το κατα- φέρει, αρκεί να βρούμε τρόπο ν’ απενεργοποιήσουμε τα ελαττώματά μας εκείνα που δεν σταματούν να γεννούν τους φόβους, τη δειλία, την απαισιοδοξία μας για να μη μας αφή- σουν να χρησιμοποιήσουμε τις δυνατότητές μας στο μέγι- στο. Μέγιστο - πλείστο - απόγειο. Η πιο ψηλή κορυφή που μπορούμε να κατακτήσουμε στη ζωή μας είναι να μάθουμε τα ελαττώματά μας όσο καλά χρειάζεται για να τ’ απενεργοποιήσουμε πριν καταφέρουν να μας εμπο- δίσουν να γίνουμε ο άνθρωπος που τα προτερήματά μας μπορούν να μας κάνουν.

  • 160

    Η καλή ενέργεια γεννάει άπειρο και η κακή αμέτρητα μηδενικά. Παράγουμε χρόνο κάθε στιγμή που χρησιμοποιούμε στο μέγιστο τα προτερήματά μας, φτιάχνουμε χρόνο κάθε στιγμή που χρησιμοποιούμε τη φουλ έκδοση του εαυτού μας, την έκδοση με όλα τα προτερήματά μας και όχι ένα μικρό κομμάτι απ’ αυτά. Παράγουμε χρόνο κάθε στιγμή που ανεβάζουμε στροφές στην ψυχή και στο μυαλό μας ανεβάζοντας την ένταση στη ζωή μας. Παράγουμε χρόνο κάθε στιγμή που τολμάμε να κοιτάξουμε στα μάτια τα ελαττώματά μας και τολμάμε να τους πούμε «όχι». Παράγουμε χρόνο κάθε στιγμή που κοιτάμε στα μάτια ό,τι μας κάνει δειλούς και γινόμαστε όσο αισιόδοξοι χρειάζεται για να πιστέψουμε στα όνειρά μας. Παράγουμε χρόνο κάθε στιγμή που κοιτάμε στα μάτια ό,τι μας κάνει κακούς και γινόμαστε όσο καλοί χρειάζεται για να είμαστε ευτυχισμένοι. Παράγουμε χρόνο κάθε στιγμή που δεν φοβόμαστε τους χειρότερους φόβους μας και αφήνουμε την ψυχή μας να νιώσει τόσο ελεύθερη ώστε να μπορέσει να νικήσει όλους τους ανούσιους κανόνες με τους οποίους αφήνουμε την κανονικότητά μας να γεμίσει τη ζωή μας. Παράγουμε χρόνο κάθε στιγμή που γινόμαστε τόσο δυνατοί όσο χρειάζεται και δεν φοβόμαστε να βουτήξουμε μες στην ψυχή μας για ν’ ανακαλύψουμε όλα τα δώρα, τις ομορφιές, τις εκπλήξεις που έχει μέσα της. Παράγουμε χρόνο όταν σεβόμαστε κάθε στιγμή τόσο πολύ που μας αφήνει να βρούμε την ομορφιά μέσα της για να την κάνουμε μία γιορτή χαράς που ξεχειλίζει από χρώματα και όχι μία συναισθηματική, ανεμική παρέλαση χασμουρητών. Παράγουμε χρόνο κάθε στιγμή που συνειδητοποιούμε πόσο ευγνώμονες πρέπει να νιώθουμε για την τύχη να έχουμε ακόμα ανάσες μέσ’ απ’ τα πνευμόνια μας χωρίς να έχουμε να κάνουμε κάτι για να τις αξίζουμε. Παράγουμε χρόνο κάθε στιγμή που παραμερίζουμε την απληστία μας για να μας αφήσει να νιώσουμε πόση απόλαυση μπορούμε να βρούμε μες σ’ όλα αυτά που ήδη έχουμε και όχι πόσο πόνο μας προκαλούν όσα μας λείπουν. Παράγουμε χρόνο κάθε στιγμή που απενεργοποιούμε την ασχήμια μας για να μας αφήσει να δούμε πόση ομορφιά έχει ο κόσμος γύρω μας, και κάθε στιγμή που σταματάμε να ζούμε με τα μάτια μας καρφωμένα σε ό,τι άσχημο υπάρχει γύρω μας για να νιώσουμε συγκριτικά πιο όμορφοι. Τέλος, παράγουμε χρόνο κάθε στιγμή που σταματάμε να ψάχνουμε να βρούμε τον πιο αδύναμο άνθρωπο που ζει δίπλα μας για να πάμε να σταθούμε δίπλα του και να νιώσουμε συγκριτικά δυνατοί. Ας βρούμε τρόπο για να φτιάξουμε τη σχέση που έχουμε με τον χρόνο μας επειδή ο χρόνος είναι η μορφή ενέργειας που, επειδή καταλαβαίνουμε λιγότερο απ’ οποιαδήποτε άλλη, καταλήγουμε να τη σπαταλάμε πιο πολύ απ’ όλες.

  • 161

    Παράγουμε χρόνο κάθε στιγμή που την σεβόμαστε όσο χρειάζεται για να μην την σπαταλάμε. Η αδιαφορία καταστρέφει την απόλαυση και ο σεβασμός τη μεγιστοποιεί. Πόσα λεπτά έχει μία ώρα την οποία σπαταλήσαμε αρνούμενοι να τη ζήσουμε, ξεχειλίζοντάς την με χασμουρητά αντί για εμπειρίες, με τη δυστυχισμένη ασφάλεια της τυφλής επανάληψης αντί για το ρίσκο και το όφελος της πρωτοτυπίας, με προβλέψιμη βαρεμάρα αντί για την απόλαυση της έκπληξης; Ούτε ένα. Είτε τη ζήσαμε είτε όχι είναι το ίδιο.

  • 162

    Θα ζήσουμε και θ’ απολαύσουμε μόνο το κομμάτι της ζωής μας εκείνο που θα τολμήσουμε να ανακαλύψουμε. Η ζωή μας είναι τόσο μεγάλη όσο το κομμάτι που θ’ ανακαλύψουμε. Πώς γίνεται ν’ απολαύσουμε κάτι που δεν ξέρουμε; Πώς γίνεται ν’ απολαύσουμε κάτι όταν, επειδή δεν το ξέρουμε, νιώθουμε ότι η ζωή μας βυθίζεται στο από- λυτο σκοτάδι κάθε στιγμή που το αγγίζουμε; Η ζωή είναι πιο μεγάλη απ’ ό,τι νομίζουμε. Ας αγαπήσουμε τη ζωή μας για να μας αφήσει να την ανακαλύψουμε. Ας μην αφήνου- με τους φόβους μας να πετούν το μεγαλύτερο κομμάτι της στα σκουπίδια.

  • 163

    Σπαταλάμε χρόνο κάνοντας όσο πιο λίγα πράγματα γίνεται για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας απ’ το να κάνουμε κάτι που θ’ αποκαλύψει την αλήθεια για το αν είμαστε όσο καλοί χρειάζεται για να νικήσουμε και να γίνουμε ευτυχισμένοι ή όσο κακοί χρειάζεται για να χάσουμε και να νιώθουμε δυστυχισμένοι. Τίποτα δεν κάνουμε τυχαία, ακόμα και αυτά που φαίνεται ότι κάνουμε στην τύχη. Σπαταλάμε χρόνο για ν’ αποφύγουμε να κάνουμε κάτι έντονο, καινούριο, διαφορετικό που θα μας σπρώξει να κάνουμε λάθη και να πέσουμε έτσι πάνω στα ελαττώματά μας εκείνα που τα προκάλεσαν.

  • 164

    Η κάθε ώρα έχει όσα λεπτά η αγάπη μας για ζωή θέλει να έχει. Έχουμε στη διάθεσή μας όσο χρόνο μας δίνει η αγάπη μας για τη ζωή. Για τον άνθρωπο που αδιαφορεί για τον χρόνο του η ώρα έχει ένα λεπτό και γι’ αυτόν που θα κάνει τα πάντα για να την αξιοποιήσει έχει εκατό. Κλέβουμε ζωή απ’ τη ζωή μας επιλέγοντας να περνάμε ένα μεγάλο κομμάτι της χωρίς να το ζούμε, επειδή τρέμουμε να κάνουμε κάτι που θα μας πετάξει πάνω στα ελαττώματά μας, αποκαλύπτοντας το αν είμαστε όσο καλοί πρέπει για να νικήσουμε και να ευτυχήσουμε ή όσο κακοί χρειάζεται για να χάσουμε και να δυστυχήσουμε. Έτσι, ζούμε απλώς περιμένοντας να ζήσουμε, κάνοντας την κάθε μέρα που ζούμε να ξεκινάει με λιγότερες από είκοσι τέσσερις ώρες. Ποιος είπε ότι το κάθε λεπτό έχει μόνο εξήντα δευτερόλεπτα, η κάθε ώρα έχει μόνο εξήντα λεπτά, η κάθε ημέρα μόνο είκοσι τέσσερις ώρες; Η κάθε ώρα έχει όσα λεπτά η αγάπη μας για ζωή θέλει να έχει.

  • 165

    Ο χρόνος είναι σύμμαχός μας, όχι εχθρός μας. Όσο ανταγωνιζόμαστε τον χρόνο, θα χάνουμε απ’ αυτόν. Η σχέση με τον χρόνο είναι η πιο σημαντική υποχρεωτική σχέση που θα κάνουμε ποτέ στη ζωή μας. Θα κάνουμε σχέσεις με πολλούς ανθρώπους στη ζωή μας, καμία όμως δεν θα είναι πιο σημαντική απ’ τη σχέση μας με τον χρόνο. Όσο ζούμε, θέλουμε δεν θέλουμε, έχουμε υποχρεωτική σχέση με τον χρόνο μας. Ας τον σεβαστούμε. Ας του δώσουμε την αξία που του αξίζει. Ας σταματήσουμε να τον ανταγωνιζόμαστε. Ας σταματήσουμε να τον υποτιμούμε, νομίζοντας ότι έτσι τον εκδικούμαστε για όλο το άγχος και την αγωνία που μας γεμίζει το γεγονός ότι είναι αυτός που θ’ αποφασίσει το πότε θα τελειώσει η ζωή μας. Το μοναδικό που καταφέρνουμε ανταγωνιζόμενοι τον χρόνο είναι να νικάμε τον ίδιο τον εαυτό μας, κάνοντας τη ζωή μας να φαίνεται μικρότερη απ’ ό,τι είναι. Το μοναδικό που καταφέρνουμε σπαταλώντας τη ζωή μας είναι να της κλέβουμε χρόνο, κάνοντας τον εαυτό μας πιο φτωχό και τη ζωή μας μικρότερη. Ο χρόνος είναι σύμμαχος, όχι εχθρός μας. Θα μπορέσουμε να τον απολαύσουμε όταν σταματήσουμε να τον ανταγωνιζόμαστε. Ας σταματήσουμε να του αποδεικνύουμε την αποτυχία μας να βρούμε τρόπο να τον απολαύσουμε, κάνοντας ότι αδιαφορούμε γι’ αυτόν.

  • 166

    Ο ψεύτικος εαυτός μας σπαταλά τη ζωή μας και ο αληθινός εαυτός μας τη ζει. Πετάξαμε στα σκουπίδια και δεν ζήσαμε κάθε στιγμή της ζωής μας που είπαμε ψέματα στον εαυτό μας. Την εισπράξαμε απ’ το σώμα μας, αλλά δεν ανοίξαμε να δούμε τι περιέχει. Είτε τη ζήσαμε είτε όχι είναι το ίδιο. Δεν τη ζήσαμε επειδή, λέγοντας ψέματα στον εαυτό μας, τον προδώσαμε και γίναμε κάποιοι άλλοι. Κάθε φορά που λέμε ψέματα στον εαυτό μας, τον προδίδουμε προδίδοντας την αλήθεια για το ποιοι είμαστε. Το πιο καταστροφικό ψέμα που θα πούμε ποτέ στον εαυτό μας είναι ότι δεν κάνουμε κάτι κακό λέγοντάς του ψέματα. Μόνο ο αληθινός εαυτός μας έχει δικαίωμα να ζήσει τη ζωή μας. Τρέμουμε τόσο πολύ τον χρόνο, που είμαστε διατεθειμένοι ακόμα και να πετάξουμε ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μας στα σκουπίδια, αρνούμενοι να τη ζήσουμε για να μην έρθουμε σ’ επαφή μαζί του. Σπαταλάμε, δεν ζούμε κάθε στιγμή που δεν λέμε αλήθεια στον εαυτό μας επειδή, αφαιρώντας την αλήθεια μέσα από κάθε στιγμή, αφαιρούμε πραγματικότητα. Πόσο έχουμε απολαύσει κάτι που, πριν το ζήσουμε, εμείς οι ίδιοι του έχουμε αφαιρέσει την αλήθεια από μέσα του; Είμαστε τόσο αλλεργικοί στην αλήθεια, που κάνουμε την πραγματικότητα μες στην οποία ζούμε τόσο ψεύτικη ώστε καταλήγουμε να ζούμε μία ζωή που είναι τεχνητή, μία ζωή που δεν υπάρχει. Ψεύτικη ζωή, ψεύτικη ευτυχία.

  • 167

    Δεν σταματάμε να λέμε το πόσο ωραία θα ήταν να επιμηκύνουμε τη ζωή μας ζώντας περισσότερα χρόνια, ενώ κάνουμε τα πάντα για να τη μικρύνουμε, σπαταλώντας ένα τόσο μεγάλο κομμάτι της. Δεν ζούμε κάθε στιγμή που, επειδή δεν τη σεβόμαστε, δεν αναγνωρίζουμε την αξία της και καταλήγουμε να τη σπαταλάμε. Απλώς, την αφήνουμε να φτάσει στο τέλος της, χωρίς να μάθουμε ποτέ πόση απόλαυση, δημιουργία, ευτυχία θα μπορούσε να μας προσφέρει. Τρέμουμε τόσο πολύ τα ελαττώματά μας, που συχνά θα κάνουμε τα πάντα για ν’ αποφύγουμε να ζήσουμε, να νιώσουμε και να κάνουμε κάτι έντονο το οποίο θα μας ρίξει πάνω στο λάθος, στην ήττα, στην ντροπή γι’ αυτό που είμαστε και στη δυστυχία που τα ελαττώματά μας μπορούν να μας προκαλέσουν. Τι αξίζει μία ώρα, μία μέρα που, απ’ τη δειλία και τον φόβο μας να μάθουμε αν είμαστε όσο καλοί πρέπει για να πετύχουμε και να ευτυχήσουμε ή όσο κακοί πρέπει για ν’ αποτύχουμε και να δυστυχήσουμε, επιλέξαμε να την κάνουμε τόσο συνηθισμένη, τόσο ασήμαντη που δεν τη θυμόμαστε λίγο αφότου τελειώσει; Τη σπαταλήσαμε, την πετάξαμε στα σκουπίδια. Σπαταλάμε και πετάμε στα σκουπίδια το κάθε λεπτό, την κάθε ώρα, την κάθε ημέρα που δεν χρησιμοποιούμε είτε για να γίνουμε καλύτεροι σε ό,τι κάνουμε είτε για να μάθουμε τα ελαττώματά μας όσο καλά χρειάζεται, για να γίνουμε επιτυχημένοι και ευτυχισμένοι, ώστε ν’ απολαύσουμε τη ζωή που η καλυτέρευσή μας και η γνώση των ελαττωμάτων μας μας προσφέρουν.

  • 168

    Παράγουμε τον χρόνο που δεν σπαταλάμε. Ο χρόνος που δεν σπαταλιέται είναι χρόνος που παράχθηκε.

  • 169

    Η ομορφιά γεννιέται για να νικήσει τη δυστυχία που προκαλεί η ασχήμια. Η σπατάλη ομορφιάς είναι το πιο άχρηστο κατόρθω- μα. Ας χρησιμοποιήσουμε την ομορφιά της ψυχής μας για να κάνουμε τη ζωή μας και τη ζωή των ανθρώπων γύρω μας πιο όμορφη, και τη δύναμη του μυαλού μας για να βοηθήσουμε ό,τι άσχημο συναντάμε να εξηγήσει στον εαυτό του τι το κάνει άσχημο μέχρι που να μπο- ρέσει να βρει πού έκρυψε την ομορφιά του. Η ζωή μας είναι στρωμένη απ’ άκρη σ’ άκρη με χαρές και λύπες. Ας αγκαλιάσουμε τις χαρές μας, ας τις αφήσουμε ελεύθερες να ξεχυθούν μέσα μας για να ζωγραφίσουν την ψυχή μας με την αστείρευτη αισιοδοξία, την ομορφιά, το πάθος τους και ας εξηγήσουμε τις λύπες μας, βρίσκοντας πιο ελάττωμά μας είναι αυτό που τις γέννησε ή της μεγέθυνε.

  • 170

    Η ζωή είναι η γιορτή της ομορφιάς και ακόμα πιο πολύ η γιορτή της ασχήμιας εκείνης η οποία δεν γεννήθηκε ποτέ επειδή καταφέραμε να την εξηγήσουμε. Κάθε φορά που καταφέρνουμε να εξηγήσουμε στον εαυτό μας τι μας κάνει να νιώθουμε άσχημοι, μία γιορτή ομορφιάς ξεκινάει. EREGO. Ο καθένας μας μπορεί να γίνει η επανάσταση του καλού. Ο καθένας μας είναι η επανάσταση της ομορφιάς ενάντια στην παγκόσμια ασχήμια. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, με όσα μέσα έχουμε στη διάθεσή μας, να παλεύουμε για ν’ αναστρέψουμε την αρνητικότητα, να κάνουμε τη λύπη ευτυχία, να φωτίσουμε όποιο σκοτάδι μας κλέβει το φως μέχρι που να το πείσουμε να μη θέλει πια να κρύβεται μες στη μαυρίλα του.

  • 171

    Ενώ δεν θα δώσουμε ποτέ το τιμόνι του αυτοκινήτου που οδηγούμε σε κάποιον άλλο άνθρωπο, συχνά επιλέγουμε να δίνουμε το τιμόνι της ψυχής μας σε κάποιον που το μοναδικό που θέλει είναι να μας οδηγήσει στη δυστυχία. Είμαστε οι μεγιστάνες του λογικού και οι ζητιάνοι του παράδοξου. Συχνά γινόμαστε πιο λογικοί απ’ όσο πρέπει και γι’ αυτό και μία στο τόσο πέφτουμε στα πόδια και ικετεύουμε το παράδοξο να μας εξηγήσει όχι μόνο τι συμβαίνει γύρω μας, αλλά και τι συμβαίνει μέσα μας. Πιστεύουμε στο παράδοξο πιο πολύ απ’ ό,τι παραδεχόμαστε για να μην προσβάλουμε τη λογική μας. Πόσο λογικοί είμαστε όταν, ύστερα από μία ήττα, απογοητευμένοι απ’ τις απαντήσεις που μας δίνει η λογική μας, ζητάμε απ’ το παράδοξο να μας εξηγήσει όχι μόνο γιατί χάσαμε αλλά και ποιοι είμαστε; Ας σεβαστούμε πιο πολύ την ευτυχία μας. Ας σταματήσουμε να τη θεωρούμε δεδομένη και ας την προστατεύσουμε. Κανείς άλλος δεν θα το κάνει. Η ζωή δεν χαρίζει ευτυχία και, όταν το κάνει, συνήθως τη μοιράζει σ’ εκείνους που την αξίζουν επειδή είναι διατεθειμένοι να παλέψουν όσο χρειάζεται για να την προστατεύσουν. Δεν υπάρχει ζωή χωρίς αγώνα. Όσο πιο ευκολομανείς γινόμαστε, όσο πιο βαθιά χωνόμαστε στην καρέκλα του θεατή, τόσο αφήσουμε τη ζωή μας να μας υπενθυμίζει ότι δεν υπάρχει δωρεάν επιτυχία, και σίγουρα όχι η μεγαλύτερη επιτυχία απ’ όλες: η ευτυχία. Αν η επιτυχία και η ευτυχία ήταν δωρεάν, τότε όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο θα ήταν εξαιρετικά πετυχημένοι και τρισευτυχισμένοι. Η πραγματικότητα αποδεικνύει το αντίθετο. Ας παλέψουμε, ας υπερασπιστούμε την ευτυχία μας. Ας σταματήσουμε να κάνουμε το εύκολο και ας αρχίσουμε να κάνουμε το σωστό.

  • 172

    Όταν φτιάξουμε μία ζωή που θα την ερωτευτούμε, η δυστυχία που μας δημιουργεί οτιδήποτε αρνητικό θα γίνει μισή και η χαρά που μας δημιουργεί οτιδήποτε θετικό θα γίνει διπλάσια. Ας αγαπήσουμε ακόμα πιο πολύ ό,τι μας κάνει ευτυχισμένους, εξηγώντας ό,τι μας κάνει δυστυχισμένους, μέχρι που να του αφαιρέσουμε την εξουσία που έχει πάνω μας και έτσι να το αποβάλουμε απ’ τη ζωή μας. Ας αγκαλιάσουμε ακόμα πιο σφιχτά ό,τι μας δίνει ευτυχία και ας διώξουμε μακριά μας ό,τι μας δίνει δυστυχία, εξηγώντας το στον εαυτό μας.

  • 173

    Η αγάπη κάνει τη ζωή εύκολη η αδιαφορία δύσκολη και το μίσος αφόρητη. Όταν αγαπάμε αυτό που κάνουμε, η προσπάθεια που πρέπει να καταβάλουμε για να το πετύχουμε χάνει τη δυσκολία της, γίνεται πιο απλή, εύκολη και οποιαδήποτε αρνητικότητα προκαλεί γίνεται λιγότερο επίπονη. Κάθε στιγμή η ευτυχία μας διαμορφώνεται απ’ το κόστος που πρέπει να πληρώσουμε για να εισπράξουμε όχι μόνο το φυσικό αλλά και το συναισθηματικό όφελος για οτιδήποτε λέμε και κάνουμε στη διάρκειά της. Η ζωή συχνά γίνεται η αόρατη σχέση ανάμεσα στο κόστος και στο όφελος σε οτιδήποτε λέμε και κάνουμε η οποία μεταμορφώνεται σε μία πάλη δυστυχίας όταν το κόστος είναι μεγαλύτερο απ’ το όφελος, και γίνεται χορός απόλαυσης όταν συμβαίνει το αντίστροφο. Όταν αγαπάμε αυτό που κάνουμε, η ζωή μας γίνεται πιο βατή, πιο αισιόδοξη και το μέλλον μας πιο ελκυστικό.Το συναισθηματικό και φυσικό όφελος –τα θετικά δηλαδή που εισπράττουμε κάνοντάς το– είναι δυσανάλογα μεγαλύτερα απ’ το κόστος, την αρνητικότητα και τη δυσφορία της προσπάθειας που καταβάλλουμε. Ο τρόπος για να ελαχιστοποιήσουμε τη δυσφορία και τον πόνο μιας δραστηριότητας μας είναι να κάνουμε κάτι που απολαμβάνουμε. Το κατά πόσο απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή που ζούμε διαμορφώνεται απ’ τα συναισθηματικά οφέλη, όπως είναι η χαρά, η απόλαυση, η περηφάνια και η αυτοπεποίθηση, που παίρνουμε απ’ ό,τι κάνουμε στη διάρκειά της, σε σχέση με το συναισθηματικό κόστος, όπως είναι η δυσφορία, οι κόποι και ο πόνος που μας προκαλούν τα εμπόδια, η δυσκολία, η αρνητικότητα, τα προβλήματα και η λύπη που πρέπει να ξεπεράσουμε για να το καταφέρουμε. Γι’ αυτό και, αντί να κάνουμε στα τυφλά ό,τι μας σπρώχνουν άλλοι να κάνουμε, ακόμα και αν είναι κοινωνικά σωστό και αποδεκτό, ας δώσουμε στα πιστεύω μας και στην αλήθεια γι’ αυτό που πραγματικά είμαστε την ευκαιρία να φτιάξουν μία ζωή που να είναι τόσο όμορφη που θα την ερωτευτούμε. Φυσικά, πρέπει να ζήσουμε μες στους κανόνες και στους νόμους της κοινωνίας, αλλά μην αφήσουμε αυτό που θεωρείται συμβατικό και κανονικό να μας ψαλιδίσει τα φτερά, να μας κλέψει τα όνειρα. Όλα γίνονται πιο εύκολα όταν το όφελος που εισπράττουμε απ’ ό,τι κάνουμε είναι μεγαλύτερο απ’ το κόστος που πρέπει να καταβάλουμε για να το φέρουμε εις πέρας. Όταν αγαπάμε αυτό που κάνουμε, τα θετικά που παίρνουμε πραγματοποιώντας το είναι τόσο μεγαλύτερα απ’ οτιδήποτε αρνητικό περιλαμβάνει η προσπάθεια που καταβάλλουμε, που καταλήγουμε να νιώθουμε τόσο αισιόδοξοι, περήφανοι για αυτό που είμαστε και χαρούμενοι, ώστε οτιδήποτε αρνητικό αντιμετωπίζουμε χάνει τη δύναμή του και γίνεται πιο διαχειρίσιμο. Οτιδήποτε κάνουμε περιλαμβάνει ομορφιά και ασχήμια, χαρά και λύπη, την απογείωση της πιθανής νίκης και την αναγκαστική προσγείωση της πιθανής αποτυχίας. Τίποτα δεν θα μας δοθεί δωρεάν, εκτός από εκείνα που δεν θέλουμε έτσι κι αλλιώς να τα έχουμε. Πρέπει να δώσουμε ιδρώτα, ασφάλεια και αλήθεια για να κατακτήσουμε την επιτυχία, ιδιαίτερα τη μεγαλύτερη επιτυχία απ’ όλες, την ευτυχία. Γι αυτό σχεδόν για όλα αυτά που θέλουμε ν’ αποκτήσουμε στη ζωή μας πρέπει να δώσουμε ιδρώτα, ασφάλεια και αλήθεια, δηλαδή να καταβάλουμε την προσπάθεια, να πάρουμε ρίσκα και να πούμε την αλήθεια στον εαυτό μας για το ποια ελαττώματά μας πρέπει ν’ απενεργοποιήσουμε, για να μην τ’ αφήσουμε να μας σπρώξουν στην αποτυχία, και ποια προτερήματά μας πρέπει να χρησιμοποιήσουμε, για να φτάσουμε στην επιτυχία. Δεν υπάρχουν δωρεάν νίκες, εκτός απ’ τις ψεύτικες. Η ζωή δεν μοιράζει δωρεάν νίκες και δεν μοιράζει δωρεάν σίγουρα τη μεγαλύτερη νίκη απ’ όλες, την ευτυχία. Οι ήττες είναι πάμφθηνες και οι νίκες πανάκριβες. Επειδή η βλακεία είναι δωρεάν και η σοφία πανάκριβη, το να χάσουμε είναι εξαιρετικά εύκολο – απλώς αφήνουμε τα ελαττώματά μας να μας νικήσουν, ενώ το να νικήσουμε είναι δύσκολο επειδή πρέπει πρώτα εμείς να νικήσουμε τα ελαττώματά μας για να μπορέσουμε να νικήσουμε τον αντίπαλό μας. Όσο περισσότερο αγαπάμε αυτό που κάνουμε, τόσο πιο εύκολο είναι να γίνουμε καλοί σ’ αυτό επειδή δεν μας δυσανασχετεί ιδιαίτερα το κόστος της απόκτησής του. Όσο περισσότερο αγαπάμε αυτό που κάνουμε, τόσο λιγότερο νιώθουμε ότι είναι δύσκολη και επίπονη η επίτευξή του, επειδή το όφελος, η απόλαυση που παίρνουμε απ’ αυτό, είναι πολύ μεγαλύτερο από το κόστος του κόπου και της δυσφορίας που απαιτείται για να το πετύχουμε.

  • 174

    Ευτυχισμένοι είναι εκείνοι που έχουν φτιάξει μία ζωή που την αγαπούν τόσο πολύ που την κάνουν να φαίνεται εύκολη, και ας μην είναι. Δυστυχισμένοι είναι εκείνοι που μισούν τόσο πολύ τη ζωή τους που όλα τους φαίνονται δύσκολα, και ας μην είναι. Όταν φτιάξουμε μία ζωή που θα την ερωτευτούμε, η απενεργοποίηση οτιδήποτε αρνητικού μας συμβαίνει θα γίνει όσο βατή χρειάζεται για να φτιάξουμε μία εύκολη ζωή, όσο δύσκολη και αν φαίνεται ότι είναι σε άλλους. Δεν υπάρχει ζωή που να μη γεμίζει μία στο τόσο με προβλήματα, αρνητικότητα, δυσκολίες. Μόνο οι νεκροί δεν πονούν. Μόνο ο νεκρός δεν αντιμετωπίζει κανένα πρόβλημα και καμία αρνητικότητα επειδή έχει το μεγαλύτερο πρόβλημα απ’ όλα: έχει χάσει το δικαίωμα να μπορεί ν’ απολαύσει όλη την ομορφιά, τη χαρά, την αγάπη και τις αμέτρητες ευκαιρίες απόλαυσης που του δίνει η ζωή. Όσο το όφελος, το θετικό που παίρνουμε απ’ οτιδήποτε κάνουμε, υπερισχύει σε σύγκριση με το κόστος, το αρνητικό που πρέπει να ξεπεράσουμε για να το καταφέρουμε, η ζωή μας θα φαίνεται εύκολη, και ας μην είναι. Ας σταματήσουμε να θεωρούμε ότι η άλφα ασχήμια της ζωής μας, όποια μορφή και αν έχει – προβλήματα, πόνος, δυστυχία και αρνητικότητα– είναι άλλη μία καταιγίδα που απλώς πρέπει να την αποφύγουμε ή να περιμένουμε να τελειώσει. Η ασχήμια είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας, τόσο αναπόσπαστο όσο και η ομορφιά. Ας σταματήσουμε, λοιπόν, να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε την ασχήμια για να μη νιώθουμε υποχρεωμένοι να βρούμε και να πολεμήσουμε τα ελαττώματά μας που τη φτιάχνουν ή τη μεγεθύνουν.

  • 175

    Η ζωή είναι μία τεράστια παρέλαση ομορφιάς η οποία συχνά διακόπτεται από σύντομες επιδείξεις ασχήμιας. Είναι η ασχήμια την οποία, αν δεν την αντιμετωπί- σουμε άμεσα, γιγαντώνεται μέχρι που να πνίξει οτιδήποτε όμορφο μπορούμε να φτιάξουμε ή να ζήσουμε. Ας επιλέ- ξουμε: Είτε θα ζήσουμε απενεργοποιώντας την ασχήμια και απελευθερώνοντας έτσι τον εαυτό μας απ’ οτιδήποτε αρνη- τικό μας συμβαίνει είτε θα γίνουμε οι φυλακισμένοι της. Είτε εξηγούμε στον εαυτό μας ποια ελαττώματά μας γεννούν και μεγεθύνουν την ασχήμια –ή αν την έχουν ήδη δημιουργή- σει άλλοι άνθρωποι γύρω μας– είτε την αφήνουμε να μας κάνει όσο δυστυχισμένους θέλει. Είτε νικάμε την ασχήμια είτε μας νικάει εκείνη. Τίποτα δεν αντέχει να ζήσει ανάμε- σα στη νίκη και στην ήττα εκτός απ’ τις ανέντιμες ισοπαλίες που επινοούν τα ψέματά μας για να κρύψουν τις ήττες μας. Η ζωή είναι συναρμολογημένη από εποχές ομορφιάς, που ξεχειλίζουν από ευκαιρίες απόλαυσης, δημιουργικότητας και ευτυχίας, οι οποίες διακόπτονται –συχνά απότομα– από εποχές ασχήμιας, εποχές γεμάτες δυσκολίες, προβλήματα και αρνητικότητα. Όταν μάθουμε τον εαυτό μας –ιδιαίτερα τα ελαττώ- ματά μας– όσο καλά χρειάζεται για να τ’ απενεργοποιή- σουμε, θα μπορέσουμε να νικήσουμε όποια αρνητικότητα συναντάμε στο περιβάλλον μας ή γεννάμε εμείς οι ίδιοι. Έτσι, θα καταφέρουμε να της αφαιρέσουμε τη δύναμη να κάνει τη ζωή μας όσο άσχημη εκείνη θέλει. Ας μάθουμε τα ελαττώματά μας. Ας μάθουμε τι μας κάνει αδύναμους, για να μην το αφήσουμε να γίνει ο καλύτερος σύμμαχος του κάθε αρνητικού, του κάθε προβλήματος και της κάθε δυ- σκολίας που αντιμετωπίζουμε, ώστε να μην το βοηθήσουν να μας νικήσει και να μας κάνει τόσο δυστυχισμένους όσο είναι αυτό. Έτσι, δεν θα το αφήσουμε να μας κλέψει το χα- μόγελο απ’ το στόμα μας και τη λιακάδα απ’ τη ζωή μας πετώντας μας με δύναμη πάνω σε οτιδήποτε θέλει να μας κάνει δυστυχισμένους.

  • 176

    Η αισιοδοξία θα νικήσει τη μάχη που η απαισιοδοξία θα χάσει πριν καν η ίδια ξεκινήσει Ο άνθρωπος που νιώθει καλά με τον εαυτό του ζει μία ζωή που ο ίδιος έχει κάνει τόσο όμορφη που έχει τόσο πολλή αυτοπεποίθηση, σιγουριά και αισιοδοξία μέσα του που νιώθει ότι μπορεί να κάνει τα πάντα. Αντίθετα, ο άνθρωπος που γεμίζει τη ζωή του με ασχήμια, αφαιρεί δύναμη, σβήνει αυτοπεποίθηση απ’ τον εαυτό του, καταλήγοντας έτσι να νιώθει φυλακισμένος των ελαττωμάτων του, νιώθοντας ακινητοποιημένος, νιώθοντας ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Η αισιοδοξία θα κερδίσει τη μάχη την οποία η απαισιοδοξία έχει χάσει πριν καν ξεκινήσει.

  • 177

    Ας κάνουμε αναστροφή και ας σταματήσουμε να ζούμε ως φυγάδες της αλήθειας για το ποιοι είμαστε. Ας αγκαλιάσουμε όποια κομμάτια της μας κάνουν καλύτερους και πιο ευτυχισμένους, και ας αλλάξουμε όποια κομμάτια της μας κάνουν χειρότερους και πιο δυστυχισμένους. Ας απολαύσουμε ό,τι δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε και ας αλλάξουμε ό,τι δεν μπορούμε ν’ απολαύσουμε. Ας γιορτάσουμε την ομορφιά μας και ας απενεργοποιήσουμε την ασχήμια μας. Ας εξηγήσουμε την ασχήμια στη ζωή μας μέχρι που, βρίσκοντας ποια ελαττώματά μας τη δημιουρ- γούν, θα μπορέσουμε ν’ τα απενεργοποιήσουμε και έτσι να την κάνουμε να μην είναι πια άσχημη. Ας εξηγήσουμε την ασχήμια μας στον εαυτό μας ώσπου να μη νιώθει πια άσχημος και ας απλώσουμε την ομορφιά μας όσο πιο πλα- τιά μπορούμε μέσα μας και στον κόσμο γύρω μας, μέχρι να νιώσουμε ακόμα πιο όμορφοι, ακόμα πιο ευτυχισμένοι. Ας αδειάσουμε τη ζωή μας από ημίμετρα, φόβους, δισταγ- μούς, αστερίσκους, «ίσως», «πιθανώς», οποιοδήποτε εί- δος ευφάνταστης αναβλητικότητας χρησιμοποιούμε για να σκοτώσουμε το φανέρωμα της αλήθειας για το ποιοι πραγ- ματικά είμαστε πριν βγει έξω και θαμπώσει την κάλπικη λάμψη της δημόσιας εικόνας μας. Ας ψάξουμε να βρούμε την ψυχή μας –την αλήθεια για το ποιοι είμαστε– μες σ’ οτιδήποτε κάνουμε. Τότε θα μπορέσουμε να φτιάξουμε μία ζωή η οποία θα είναι τόσο συναισθηματικά έντιμη που θα την ερωτευτούμε.

  • 178

    Φοράμε ψηλά τακούνια στην αξία μας πριν τη βγάλουμε βόλτα στους ανθρώπους γύρω μας για να προλάβουμε να τους εντυπωσιάσουμε, πριν καταλάβουν τι αξίζουμε πραγματικά. Μας ενοχλεί που η πραγματικότητα μες στην οποία ζούμε έρχεται μία στο τόσο και μας παίρνει τα τακούνια που έχουμε βάλει στην αξία μας για να την κάνουμε να φαίνεται πιο ψηλή. Αντί ν’ αλλάξουμε όποιο κομμάτι του χαρακτήρα μας δεν μας αρέσει, το υποστηρίζουμε, μερικές φορές το αποθεώνουμε κιόλας, επειδή το τρέμουμε για όλα τα κακά που μπορεί να μας κάνει. Θα γίνουμε καλοί άνθρωποι όταν σταματήσουμε να εξουσιαζόμαστε απ’ την κακία μας. Την αφήνουμε να μας κάνει ό,τι θέλει, χωρίς όμως ν’ αναλογιζόμαστε το τεράστιο, κρυφό κόστος της, που είναι το πιο πολύτιμο επίκτητο αγαθό μας: η ευτυχία μας. Ας κάνουμε αναστροφή. Αντί να βρίσκουμε ολοένα και πιο ευφάνταστους τρόπους για να συνηθίσουμε να ζούμε με την άλφα ασχήμια μας, ας προσπαθήσουμε να μάθουμε, όσο καλύτερα γίνεται, τα ελαττώματά μας εκείνα που την παράγουν για να τ' απενεργοποιήσουμε και να μην τ’ αφήσουμε να μας γεμίζουν με δυστυχία.

  • 179

    Πολλοί από εμάς προσποιούμαστε ότι είμαστε θεοί χωρίς καν να ξέρουμε πώς να γίνουμε άνθρωποι. Θέλουμε να γίνουμε θεοί πριν γίνουμε άνθρωποι. Θέλουμε να προλάβουμε να γίνουμε θεοί για να μην αναγκαστούμε να γίνουμε άνθρωποι. Το κάνουμε για ν’ αποφύγουμε να πέσουμε πάνω στα ελαττώματά μας. Θέλουμε να προλάβουμε να χρησιμοποιήσουμε τη δύναμή μας –τα προτερήματά μας– για να γίνουμε τόσο δυνατοί που να γίνουμε θεοί πριν μας αρπάξουν στα χέρια τους τα ελαττώματά μας τα οποία θέλουν να μας κάνουν ευάλωτους και τρωτούς. Η απάντηση που δίνουν τα προτερήματά μας στην ερώτηση που δεν τολμούν να κάνουν τα ελαττώματά μας είναι ότι ίσως να είναι πιο δύσκολο να είσαι άνθρωπος από ό,τι Θεός.

  • 180

    Το «γιατί» είναι η πιο ενοχλητική λέξη στον κόσμο επειδή μπορεί να γίνει η πιο χρήσιμη. Το «γιατί» είναι η λέξη που θα μας βοηθήσει περισ- σότερο απ’ οποιαδήποτε άλλη στο να βρούμε τι είναι αυτό που παράγει την άλφα ασχήμια μας, ιδιαίτερα τη δυστυχία μας. Υπάρχει λόγος για οτιδήποτε μας συμβαίνει, αρκεί ν’ αντέχουμε να μάθουμε την αλήθεια που θέλει να φανερώ- σει. Τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία, ακόμα και αυτά που φαί- νονται ότι συμβαίνουν στην τύχη. Όλοι μας ξέρουμε πώς ν’ αντιμετωπίσουμε οτιδήποτε θετικό και εύκολο συμβαίνει στη ζωή μας. Το πώς αντιμετωπίζουμε το αρνητικό καθορί- ζει το πόσο όμορφη και ευτυχισμένη θα γίνει η ζωή μας. Η ζωή μας ξεχειλίζει από άλφα ομορφιά και άλφα ασχήμια. Ας γιορτάσουμε τις ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μας και ας εξηγήσουμε τις δυστυχισμένες αρπάζοντας ένα «γιατί» στο χέρι και κάνοντας τις ερωτήσεις εκείνες που θα μας αποκαλύψουν ποια ελαττώματά μας τις παράγουν, και, αν άλλοι είναι εκείνοι που τις γεννούν, ποια ελαττώματά μας τις μεγεθύνουν. Το αρνητικό πεθαίνει όταν το φανερώσουμε εξηγώντας το, ενώ γιγαντώνεται όταν το κρύβουμε είτε κάνο- ντας ότι δεν το βλέπουμε είτε αρνούμενοι να το εξηγήσουμε στον εαυτό μας. Ευτυχία είναι η απενεργοποίηση οτιδήπο- τε θέλει να μας κάνει δυστυχισμένους. Ας σταματήσουμε να κρύβουμε το αρνητικό και ας το φανερώσουμε. Ιδιαίτερα όλα αυτά που τα ελαττώματά μας θέλουν να κρατάμε κρυμμένα.

  • 181

    Εξυμνούμε αυτό που δεν θέλουμε να γίνουμε. Όσο και να το θαυμάζουμε, συχνά αντιπαθούμε αυτό που εξυμνούμε επειδή μας υπενθυμίζει το πόσο συγκριτικά χειρότεροι απ’ αυτό είμαστε. Εξυμνούμε κάτι πετώντας το όσο πιο ψηλά χρειάζεται για να μη νιώθουμε άσχημα που δεν μπορούμε να το φτάσουμε. Κάναμε την εξύμνηση τη στιγμιαία αθώωση της ανικανότητάς μας. Κάναμε την εξύμνηση τη στιγμιαία αθώωση της τεμπελιάς και της δειλίας μας να πράττουμε αυτό που χρειάζεται για να γίνουμε καλύτεροι. Όσο πείθουμε τον εαυτό μας ότι κάτι είναι τόσο καλύτερο από εμάς, το κάνουμε τόσο άφθαστο που δεν νιώθουμε άσχημα επιλέγοντας να μην προσπαθούμε να γίνουμε όσο καλοί χρειάζεται για να το φτάσουμε. Όσο το εξυμνούμε, αθωώνουμε τον εαυτό μας, απελευθερώνοντάς τον απ’ την υποχρέωση να πρέπει να προσπαθούμε να γίνουμε τόσο καλοί όσο εκείνο. Αυτό που εξυψώνουμε πιο συχνά απ’ οτιδήποτε άλλο, πετώντας το όσο πιο ψηλά γίνεται, είναι η αλήθεια. Εξυμνώντας την αλήθεια, γινόμαστε όσο ψεύτικοι μας βολεύει να είμαστε.

  • 182

    Η ζωή μας λατρεύει τη δυαδικότητα που μισούμε εμείς επειδή μισεί την ασφάλεια που λατρεύουμε. Δεν υπάρχει ασφάλεια που να μην ψαλιδίζει τα φτε- ρά όποιου θέλει να πετάξει. Δεν υπάρχει ασφάλεια που να μη φυλακίζει εκείνον που προστατεύει. Η ευτυχία μισεί την ασφάλεια επειδή ξέρει ότι, για να γίνουμε ασφαλείς, συχνά πρέπει ν’ απαρνηθούμε το κομμάτι της ελευθερίας μας που μας δίνει ευτυχία. Υπάρχουν πολύ λιγότεροι ευτυχισμένοι σκλάβοι απ’ ό,τι δυστυχισμένοι ελεύθεροι στον κόσμο.

  • 183

    Ας φτιάξουμε μία ζωή που να έχει αμέτρητους αντιπάλους και κανέναν εχθρό. Ας φτιάξουμε μία ζωή γεμάτη αντιπάλους επειδή, όσο πιο πολλά πράγματα κάνουμε, τόσο πιο πολλές μάχες θα δώσουμε και έτσι πιο πολλούς αντιπάλους θ’ αντιμετωπίσουμε. Απ’ την άλλη, ας φτιάξουμε μία ζωή που να μην έχει κανέναν εχθρό επειδή δεν χρειαζόμαστε άλλους εχθρούς, αφού διαρκώς αντιμετωπίζουμε τον πιο αιμοσταγή εχθρό στον κόσμο – τα ελαττώματά μας, που μεταχειρίζονται τα πάντα για να μας νικήσουν και να μας κάνουν να νιώθουμε όσο πιο αποτυχημένοι και δυστυχισμένοι γίνεται. Ο καλύτερος τρόπος για να σταματήσουμε να νιώθουμε αποτυχημένοι και δυστυχισμένοι είναι να γίνουμε όσο καλοί χρειάζεται για να νικήσουμε και να είμαστε ευτυχισμένοι.

  • 184

    Ας ζήσουμε μοιράζοντας την ομορφιά της ψυχής μας στους ανθρώπους γύρω μας και εξηγώντας την ασχήμια της μέχρι που να μη νιώθει πια τόσο λυπημένη που να νιώθει την ανάγκη να τους επιτεθεί για να τους κάνει να πονέσουν όσο εκείνη. Ας ξεκινήσουμε ή ας συνεχίσουμε ένα ντόμινο ομορφιάς που κάποιος άλλος ξεκίνησε με το να μοιράσουμε την ευτυχία που έχουμε μέσα μας στον επόμενο άνθρωπο που θα συναναστραφούμε. Έτσι θα κάνουμε το ένα τετραγωνικό γης που μας ανήκει πιο όμορφο, πιο ευτυχισμένο. Θα πάρουμε απ’ τον κόσμο γύρω μας όποιο συναίσθημα του δώσουμε. Αυτή είναι η ύψιστη, πιο ευγενική, γενναιόδωρη ενέργεια που μπορούμε να κάνουμε στη ζωή μας. Είναι η πιο ψηλή κορυφή που μπορούμε να κατακτήσουμε. Γινόμαστε ακριβώς το αντίθετο απ’ αυτό που αποτύχαμε να γίνουμε. Τα άκρα είναι πιο κοντά μεταξύ τους απ’ ό,τι με το κέντρο, έστω και αν είναι ανάμεσά τους. Γλιτώνοντας τον κόσμο μες στον οποίο ζούμε γύρω μας απ’ την ασχήμια μας, τον κάνουμε πιο όμορφο. Ας σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω απ’ τη δικαιολογία ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για την ασχήμια και τη δυστυχία ολόκληρου του πλανήτη. Ας κάνουμε όμως ό,τι μπορούμε για ν’ αλλάξουμε το ένα τετράγωνο γης που μας ανήκει. Είναι απίστευτο το πόσο περισσότερο απ’ ό,τι νομίζουμε επηρεάζουμε τον κόσμο γύρω μας θετικά ή αρνητικά. Το χαμόγελο και το δάκρυ μπορούν να φτιάξουν κάθε στιγμή μία ολόκληρη ζωή απ’ την αρχή. Ζωγραφίζουμε τον κόσμο γύρω μας με τα συναισθήματα που έχουμε στην ψυχή μας. Κάθε στιγμή που αφαιρούμε ασχήμια μέσ’ απ’ τον κόσμο μες στον οποίο ζούμε, του προσθέτουμε ομορφιά. Έτσι θα προσφέρουμε και εμείς κάτι στον κόσμο τον οποίο ζούμε για να τιμήσουμε τη συμμετρία για όλα αυτά που συνεχίζει να μας δίνει εκείνος. Κάνουμε τον κόσμο μες στον οποίο ζούμε γύρω μας πιο όμορφο κάθε φορά που τον σώζουμε απ' την ασχήμια μας.

  • 185

    Θα ζήσω μία ζωή που στο τέλος της κάθε μέρας δεν θα υπάρχει ούτε ένα χαμόγελο μες στην ψυχή μου γιατί θα τα έχω χαμογελάσει όλα, δεν θα υπάρχει ούτε μία γιορτή μέσα της γιατί θα τις έχω γιορτάσει όλες, ούτε μία καλοσύνη γιατί θα τις έχω μοιραστεί όλες με τους ανθρώπους γύρω μου, ούτε μία ελπίδα γιατί θα τις έχω κάνει όλες πράξεις. Θα ζήσω μία ζωή που στο τέλος της κάθε μέρας δεν θα υπάρχει μέσα της ούτε μία κακία, ούτε μία αδικία, ούτε μία ταπείνωση, ούτε μία ειρωνεία, ούτε μία λεκτική ή φυσική γροθιά, όχι γιατί δεν γέννησα αμέτρητες κακίες, αδικίες, συναισθηματικές καταιγίδες, ταπεινώσεις, ειρωνείες, βρισιές και γροθιές στη διάρκειά της, αλλά επειδή, εξηγώντας τες στον εαυτό μου, κατάφερα να τις απενεργοποιήσω προτού γίνουν οι εκδικητικοί ευαγγελιστές της ασχήμιας μου.

  • 186

    Φοβάται εκείνος που δεν μπορεί ν’ αγαπήσει. Όσο αγαπώ κάποιον, δεν φοβάμαι κανέναν. Θα ζήσω χωρίς να φοβάμαι τίποτα, όχι επειδή είμαι θαρραλέος αλλά επειδή, αφήνοντας την ψυχή μου ελεύθερη ν’ αγαπήσει τα πάντα, δεν θα νιώθει την ανάγκη να μισήσει τίποτα. Θα φτιάξω μία ζωή υφασμένη από τα «ναι» που φτιάχνει η ομορφιά που είμαι και όχι απ’ τα «όχι» που φτιά- χνει η ασχήμια που μπορώ να γίνω. Θα ζήσω κάνοντας πέρα τις σαγηνευτικές προσφορές των ψεμάτων μου, τολ- μώντας να γίνω τόσο αληθινός που να μπορώ να νικήσω όχι μόνο τις πιο ικανές αυταπάτες που ο ίδιος γεννάω, αλλά και την πιο έξυπνη ψευτιά του κόσμου γύρω μου. Θα ζήσω πολεμώντας στο πλευρό οποιουδήποτε με κάνει όμορ- φο και αληθινό υπερασπίζοντάς το ενάντια σ’ ό,τι θέλει να με κάνει άσχημο και ψεύτικο. Θα ζήσω αφήνοντας, όσο πιο συχνά γίνεται, την ψυχή μου ελεύθερη να ξεχειλίσει από τόση ομορφιά που να κάνει μες σε δευτερόλεπτα ό,τι υπάρχει γύρω μου λιγότερο λυπημένο. Κάθε στιγμή που κερδίζει η ομορφιά, γεννιέται η ευτυχία και, κάθε στιγμή που κερδίζει η ασχήμια, η ευτυχία πεθαίνει. Θα ζήσω ερωτευμένος με όσο περισσότερες στιγμές της ζωής μου μπορώ, βλέποντας τα πιο έντονα συναισθήματα της ψυχής μου να καταφέρνουν να ξεφεύγουν απ’ όποιο ελάττωμά μου κυνηγάει να τα πιάσει, να γίνονται ομορφιά και η ομορφιά αμέσως μετά να γίνεται έρωτας. CALILO. Θα φτιάξω μία ζωή που θα ερωτευτώ. Σπάνια η ομορφιά δεν γεννάει τα πιο ευτυχισμένα συναισθήματα επειδή σπάνια η ομορφιά δεν έχει περισσότερη αλήθεια μέσα της απ’ οτιδήποτε άλλο γύρω της.

  • 187

    Η αυτογνωσία είναι η μητέρα της ευτυχίας. Η αυτογνωσία γεννάει αυτοπεποίθηση, η οποία γεννάει δύναμη, για να προχωρήσουμε προς τα μπρος, και αντοχή στον πόνο για να μην πάμε προς τα πίσω. Αυτή η συμπεριφορά, με τη σειρά της, θα γεμίσει τη ζωή μας με τους πέντε θριάμβους της δύναμης: την αλήθεια, σωστές αποφάσεις, νίκες, περηφάνια γι’ αυτό που είμαστε και ευτυχία.

  • 188

    Η ευτυχία θα πάει εκεί που έχει ήδη πάει η αλήθεια. Θα ζήσω και θα νιώσω όσο πιο έντονα μπορώ επειδή μόνο έτσι θα καταφέρω να βρω στις λέξεις και στις πράξεις μου την αλήθεια για το ποιος είμαι και μαζί της την ευτυχία. Μόνο έτσι θα καταφέρω να νιώσω όσο δυνατός χρειάζεται για ν’ απελευθερωθώ απ’ το κομ- μάτι του χαρακτήρα μου που θέλει να με κάνει όσο μέτριο, φοβισμένο, απαισιόδοξο και δειλό χρειάζεται για να νιώθω δυστυχισμένος. Γιατί να ζω απλώς δοκιμάζοντας μια δυο μπουκίτσες ζωής, αφήνοντάς τες ίσα ίσα ν’ αγγίξουν τον ου- ρανίσκο μου και αμέσως μετά να τις φτύνω; Θέλω να πιω μονορούφι την κάθε στιγμή που ζω, να την καταπιώ και να την αφήσω να με διαπεράσει απ’ άκρη σ’ άκρη μέχρι που να γειωθεί στο πιο ευαίσθητο, στο πιο καλοπροαίρετο σημείο της ψυχής μου, για να με κάνει να το νιώσω τόσο έντονα ώστε να το πείσω να γίνει για πάντα κομμάτι τού ποιος εί- μαι. Θέλω να ζήσω μία ζωή που διαρκώς προσκαλώ κάθε όμορφη στιγμή που βρίσκω μπροστά μου να μπει μέσα μου για να γειωθεί για πάντα μες στην ψυχή μου και να γίνει μό- νιμο κομμάτι τού ποιος είμαι, κομμάτι της αλήθειας μου. Δεν θ’ απογοητεύομαι κάθε φορά που η πραγματικό- τητα, ντυμένη ατυχία, ήττα, δυσκολία, αρνητικότητα ή πρό- βλημα, μου πετάει δυνατά στα μούτρα τα ελαττώματά μου για να με κάνει να ντραπώ για το ποιος είμαι. Θα τα κοιτάξω κατάματα και δεν θα παλέψω μαζί τους για να τα εκδικηθώ για όλο τον πόνο με τον οποίο μ’ έχουν γεμίσει, αλλά θα τ’ αγκαλιάσω τόσο σφιχτά μέχρι που θα καταφέρω να τα μάθω όσο πιο καλά μπορώ. Θέλω να τα μάθω τόσο καλά ώστε να καταφέρω να τ’ απενεργοποιήσω, να καταφέρω να τα κάνω να χάσουν την εξουσία που έχουν πάνω μου και να μ’ αφήσουν να ζήσω ελεύθερος, μακριά απ’ τη σκιά που με σκλαβώνει. Δεν θα μπορέσω ποτέ ν’ αναπαραγάγω ή να ζήσω τις στιγμές εκείνες που παραδόθηκα χωρίς μάχη στην αρνητικότητα. Θα ζήσω μία ζωή που, όσο πιο συχνά μπορώ, θα πηγαίνω εκεί που έχουν ήδη πάει η ψυχή μου και η αλήθεια της.

  • 189

    Ας κάνουμε τη ζωή μας άλφα όμορφη. Κάθε στιγμή που ζούμε έχουμε την επιλογή να κάνουμε τη ζωή μας άλφα όμορφη γεμίζοντας μ’ οποιαδήποτε μορφή ομορφιάς: την αλήθεια, ευτυχία, καλοσύνη, αισιοδοξία, θετικότητα και ειρήνη ή άλφα άσχημη γεμίζοντάς την με ψευτιά, δυστυχία, κακία, απαισιοδοξία, αρνητικότητα και επιθετικότητα. Ας μετατρέψουμε τη χωματερή σε καταπράσινο λι- βάδι. Υπάρχει πιο πολλή ασχήμια στον κόσμο απ’ ό,τι χρειαζόμαστε και σίγουρα υπάρχει πιο πολλή λύπη στον κόσμο απ’ ό,τι χρειαζόμαστε. Αν είναι κάτι που χρει- αζόμαστε είναι περισσότερη ομορφιά. Η ζωή είναι πιο δυ- αδική απ’ ό,τι θα θέλαμε επειδή είναι πιο αληθινή από εμάς. Η ζωή λατρεύει τη δυαδικότητα που μισούμε εμείς επειδή μισεί την ασάφεια που λατρεύουμε. Εθιστήκαμε τόσο πολύ στην ευκολία, που γίναμε όσο ψεύτες χρει- άζεται για να νιώθουμε δυστυχισμένοι. Ο εθισμός μας στην ευκολία σκότωσε την ευτυχία μας. Κάθε στιγμή που ζούμε, είτε κάνουμε τη ζωή μας πιο όμορφη είτε πιο άσχημη. Η ομορφιά και η ασχήμια είναι η διχάλα στο δρόμο στην οποία πρέπει ν’ αποφασίσουμε ποιοι είμαστε, πόσο πιστεύουμε στα πιστεύω μας ή στη βολή μας. Ας σταματή- σουμε να θεωρούμε ότι η ομορφιά, η λύπη και η χαρά μας είναι προϊόν άλλων ανθρώπων, του περιβάλλοντος μες στο οποίο ζούμε ή της τύχης. Στον πιο μεγάλο βαθμό είναι δικά μας. Είναι προϊόντα της νίκης ή ήττας στη μάχη που ανά πάσα στιγμή δίνουμε με τα ελαττώματά μας. Κάθε φορά που χάνουμε απ’ τα ελαττώματά μας παράγουμε άλφα ασχήμια και, κάθε φορά, που τα νικάμε παράγουμε άλφα ομορφιά.

  • 190

    Ας κάνουμε τη ζωή μας τόσο όμορφη που να την ερωτευτούμε. Όποιος περιμένει να ζήσει καταστρέφει χρόνο, και όποιος ζει, τον παράγει. Ομορφιά είναι η απενεργοποίηση της ασχήμιας. Όταν απενεργοποιήσουμε την ασχήμια μας, θα μπορέσουμε να κάνουμε τη ζωή μας τόσο όμορφη που θα καταλήξουμε να την ερωτευτούμε. Το πρώτο βήμα για να κάνουμε τη ζωή μας όμορφη είναι να πετάξουμε όσο πιο μακριά μας γίνεται την ασχήμια μας, εξηγώντας την στον εαυτό μας. Η αγάπη γεννιέται όταν γνωρίσουμε έναν άνθρωπο που να μας αγαπάει αρκετά ώστε να θέλει να μας βοηθήσει ν’ απενεργοποιήσουμε την ασχήμια μας και έτσι να νιώσουμε όσο όμορφοι και περήφανοι για τον εαυτό μας χρειάζεται για να γίνουμε ευτυχισμένοι. Ζούμε θάβοντας την αλήθεια μας κάτω απ’ τα ψέματά μας και την ομορφιά μας κάτω απ’ την ασχήμια μας. Γιατί να περιμένουμε όλη μας τη ζωή για να γνωρίσουμε τον άνθρωπο που θα ερωτευτούμε; Τι θα κάνουμε μέχρι τότε με όλη την απίστευτη ομορφιά, ενέργεια που έχουμε μες στην ψυχή μας; Γιατί να σπαταλάμε την ομορφιά που έχουμε μέσα μας, γιατί να μην τη χρησιμοποιήσουμε για να κάνουμε την ασχήμια του κόσμου γύρω μας να νιώθει λιγότερο άσχημη; Το μοναδικό που κερδίζουμε αρνούμενοι να κάνουμε την ομορφιά που νιώθουμε μέσα μας ομορφιά του κόσμου γύρω μας είναι η ασχήμια μας. Δεν χρειάζεται να είμαστε οι πιο λαμπεροί καλλιτέχνες για να δημιουργούμε ομορφιά. Όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο, ακόμα και οι λιγότερο δημιουργικοί, είναι εργοστάσια παραγωγής ομορφιάς και ασχήμιας. Ας εξηγήσουμε στον εαυτό μας την ασχήμια μας, μέχρι ν’ απενεργοποιήσουμε τα ελαττώματά μας που την παράγουν, και ας αφήσουμε την ομορφιά της ψυχής μας να κάνει τους ανθρώπους γύρω μας να νιώθουν όσο όμορφοι χρειάζεται για να γίνουν ευτυχισμένοι. Όποιος περιμένει να ζήσει καταστρέφει χρόνο και όποιος ζει τον παράγει. Γιατί να περιμένουμε μήνες, χρόνια για να γνωρίσουμε κάποιον που θα ερωτευτούμε; Γιατί να μην κάνουμε σήμερα ό,τι μπορούμε, να δώσουμε όλη την ψυχή μας για να βρούμε τον τρόπο να κάνουμε τη ζωή μας τόσο όμορφη για να την ερωτευτούμε; Και αν είμαστε τυχεροί να βρούμε έναν άνθρωπο για να ερωτευτούμε, ακόμα καλύτερα. Ακόμα πιο πολύς έρωτας θα γεννηθεί. Γιατί να σπαταλάμε μέχρι τότε το πάθος, την ψυχή μας, τον έρωτά μας περιμένοντας; Όποιος ζει περιμένοντας το συναρπαστικό για να χαρεί την ομορφιά της ζωής του γεννάει ασχήμια σπαταλώντας την ψυχή του. Ας σταματήσουμε να φοβόμαστε να βρούμε την ομορφιά σε οτιδήποτε κάνουμε για ν' αποφύγουμε να συνειδητοποιήσουμε το πόσο άσχημοι είμαστε.

  • 191

    Θα ζήσω κάνοντας τα πάντα για να γίνω τόσο έντιμος όσο η ψυχή μου επειδή, κάθε φορά που άντεξα να γίνω τόσο αληθινός όσο η αλήθεια μου, τόσο συναισθηματικά ατόφιος όσο η ψυχή μου, τόσο αγνός όσο τα πιστεύω μου, συνειδητοποίησα τι σημαίνει να ερωτευθείς τόσο πολύ τη ζωή σου, και να νιώθεις τόσο περήφανος γι’ αυτό που είσαι ώστε να μη θες να γίνεις κάποιος άλλος, όσο δυνατός, ελκυστικός ή νικητής και αν γίνεις. Θα ζήσω κάνοντας τα πάντα για ν’ αξίζω την ψυχή μου επειδή θ’ αρνηθώ να προδώσω τα πιστεύω μου απ’ τα οποία είναι η ίδια φτιαγμένη μόνο και μόνο για ν’ αποκτήσω τα σαγηνευτικά κέρδη που δεν σταματά να μου υπόσχεται η λογική μου. Ποτέ δεν ένιωσα πιο όμορφα στη ζωή μου απ’ ό,τι τις στιγμές που αισθάνθηκα ότι άξιζα τα πιστεύω μου επειδή αρνήθηκα να τα προδώσω για ν’ αποκτήσω την εύκολη νίκη που μου υποσχόταν η πιο νικητήρια αλλά ανέντιμη σκέψη που είχα τη στιγμή εκείνη μες στο κεφάλι μου. Θα πιστέψω τόσο πολύ στα πιστεύω μου και θα γίνω τόσο έντιμος με τον εαυτό μου ώστε να μην μπορώ να είμαι τίποτε άλλο εκτός από ευτυχισμένος. Όταν καταφέρω να γίνω τόσο έντιμος όσο η ψυχή μου, θα νιώθω τόσο όμορφος όσο η ομορφιά της.

  • 192

    Τα μαύρα σύννεφα έχουν το ίδιο δικαίωμα να βρίσκονται στον ουρανό όσο και το γαλάζιο. Η αρνητικότητα θα καταλάβει όσο μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μας μπορεί εφόσον της το επιτρέ- ψουμε. Όσο αρνούμαστε να μάθουμε ποια ελαττώματά μας τη γεννούν ή τη μεγεθύνουν, θα της δίνουμε το δικαίωμα να καταλάβει όλο και πιο μεγάλο κομμάτι της ζωής μας εφόσον το θέλει. Ας μη σκύβουμε το κεφάλι σ’ ό,τι αρνητικό μας συμ- βαίνει και ας κάνουμε τα πάντα για να μη μας κλέβει χρόνο, να μη μας κλέβει ώρες, μέρες, μήνες ολόκληρους απ’ τη ζωή μας. Ας μην την αφήσουμε να μας στενοχωρεί χωρίς να αντιδρούμε και ας ψάξουμε μες στην αυτογνωσία μας για να βρούμε ποια ελαττώματά μας έχουν γίνει οι σύμμαχοί της και μας πολεμούν. Δεν θα βρούμε ποτέ ξανά ούτε θα μπορέσουμε ποτέ ν’ αναπαραγάγουμε ή να ζήσουμε τις στιγμές εκείνες που παραδοθήκαμε χωρίς μάχη στην αρνητικότητα.

  • 193

    Υπάρχει τόση δυστυχία στον κόσμο επειδή είναι τόσο πιο εύκολο να χάσουμε μία μάχη απ’ το να την κερδίσουμε, που καταλήγουμε να χάνουμε πολύ πιο συχνά τη μάχη με τα ελαττώματά μας παρά να την κερδίζουμε, γεμίζοντας έτσι τον κόσμο με τον πόνο και τη δυστυχία που μας προκαλεί η ήττα αυτή, αντί για την απόλαυση και την ευτυχία που θα προκαλούσε η νίκη απέναντι τους.

  • 194

    Η ζωή δεν έρχεται με βιβλίο «οδηγίες χρήσεως». Θα πρέπει να το γράψουμε μόνοι μας, ένα λάθος τη φορά. Απ’ τα λάθη μας μαθαίνουμε πώς να λειτουργούμε τον εαυτό μας, και απ’ ό,τι σωστό κάνουμε μαθαίνουμε το πώς να νικάμε.

  • 195

    Η πιο κοινή, ανεκτίμητη σοφία στον κόσμο είναι ότι επειδή, το αντίθετο του λάθους είναι το σωστό, εφόσον όλοι μας ξέρουμε πώς να κάνουμε λάθος, όλοι μας ξέρουμε και πώς να κάνουμε το σωστό. Ας σταματήσουμε λοιπόν να γεμίζουμε τον εαυτό μας με ασαφείς, κάλπικες δικαιολογίες ότι δεν ξέρουμε πως να βρούμε ποιο είναι το σωστό. Ξέρουμε, απλώς το σκεπά- ζουμε με τα ψέματά μας για να μη νιώθουμε άσχημα για την ανικανότητα μας και τη δειλία μας να παλέψουμε ενάντια στα ελαττώματά μας για να τα νικήσουμε και να μην τ’ αφή- σουμε έτσι να μας σπρώξουν να κάνουμε λάθος. Όσο και να μη θέλουμε να το καταλάβουμε για να μη νιώθουμε άσχημα για όλα τα λάθη που κάνουμε, συχνά το σωστό ζει κρυμμένο πίσω από τα ελαττώματα μας εκείνα που μας σπρώχνουν να κάνουμε λάθος.

  • 196

    Ακόμα και κάποιος που δεν μπορεί να φτιάξει τίποτα μπορεί να φτιάξει ένα χαμόγελο. Δεν είμαστε όλοι δημιουργοί αριστουργημάτων, όλοι μας όμως έχουμε αμέτρητα ελάχιστα θαύματα ομορφιάς να βγάλουμε από μέσα μας. Το χαμόγελο είναι ένα ελάχιστο θαύμα το οποίο ακόμα και ο λιγότερο ταλαντούχος άνθρωπος στον κό- σμο μπορεί να φτιάξει. Ακόμα και ο λιγότερο δημιουργικός άνθρωπος στον κόσμο έχει αρκετή αλήθεια μες στην ψυχή του για να μπορέσει να τη μετατρέψει στα ελάχιστα θαύματα ομορφιάς με τα οποία μπορεί να γεμίσει τον εαυτό του και το περιβάλλον γύρω του.

  • 197

    Αλλάζουμε τον κόσμο κάθε στιγμή που παράγουμε ευτυχία νικώντας ό,τι θέλει να μας κάνει δυστυχισμένους. Ίσως όλοι να μην έχουμε τη δυνατότητα να γίνου- με δημιουργοί αριστουργημάτων, όλοι μας όμως μπορού- με να γίνουμε οι δημιουργοί άλφα ομορφιάς, οι δημιουργοί του πιο σημαντικού ελάχιστου θαύματος στον κόσμο: ενός αληθινού χαμόγελου. Οποιοσδήποτε άνθρωπος μπορεί να παράγει ένα αληθινό χαμόγελο είναι δημιουργός θαυμάτων. Ας γίνουμε οι δημιουργοί του αληθινού χαμόγελου. Ακόμα και ο πιο ασήμαντος άνθρωπος στον κόσμο μπορεί να δη- μιουργήσει ομορφιά και ευτυχία για τον εαυτό του και για τους ανθρώπους γύρω του. Είμαστε όλοι δημιουργοί ομορ- φιάς ή ασχήμιας. Έχουμε τη δύναμη να επηρεάζουμε τον κόσμο μέσα μας και τον κόσμο γύρω μας πιο πολύ απ’ ό,τι νομίζουμε. Και ας μην γίνουμε ποτέ οι άνθρωποι που θ’ αλ- λάξουν μαζικά τον κόσμο, και ας μην είμαστε παραγωγοί αριστουργημάτων τέχνης ή επιστήμης. Όλοι μας μπορού- με ν’ αλλάξουμε τον κόσμο, απλώς νικώντας την ασχή- μια μας και μοιράζοντας την ομορφιά της ψυχής μας στους ανθρώπους γύρω μας για να τους κάνουμε να νιώσουν όσο όμορφοι είναι.

  • 198

    Η άλφα ομορφιά μας δεν είναι φτιαγμένη απ’ τις νίκες ενάντια στους διάφορους αντιπάλους γύρω μας, αλλά απ’ τις νίκες μας ενάντια στον μοναδικό εχθρό μας: τα ελαττώματά μας που παράγουν την ασχήμια μας. Όσο καταναλώνουμε τεράστιες ποσότητες ενέργειας για να κάνουμε το ψέμα μας ακόμα πιο ψεύτικο ανακαινίζο- ντας διαρκώς τη δημόσια εικόνα μας, και ελάχιστες για να ψάξουμε μες στην ιδιωτική αλήθεια μας για ν’ ανακαλύψου- με το πόσο αληθινοί είμαστε, θα γινόμαστε όσο κάλπικοι χρειάζεται για να νιώθουμε δυστυχισμένοι. Το ψέμα ξέρει όλους τους πιο σύντομους δρόμους που οδηγούν στη δυστυχία ενώ η αλήθεια ξέρει τον μοναδικό δρόμο που οδηγεί στη ευτυχία. Υπάρχει ένας δρόμος για την ευ- τυχία – η αλήθεια – και αμέτρητοι δρόμοι που οδηγούν στη δυστυχία, ένας για κάθε ψέμα που λέμε στον εαυ- τό μας. Ανταγωνιζόμαστε ό,τι μας κάνει αληθινά όμορ- φους, χρησιμοποιούμε πολύ ό,τι μας κάνει να φαινόμα- στε όμορφοι και αποθεώνουμε ό,τι μας κάνει άσχημους επειδή το τρέμουμε. Ανταγωνιζόμαστε την καλοσύνη, τη συμπόνια, την ανθρωπιά μας, όποιο χαρακτηριστικό μας δηλαδή μας προσφέρει πραγματική ομορφιά. Είμαστε τόσο πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουμε κατά κόρον όλα τα κάλπι- κα τεχνάσματα, οτιδήποτε δηλαδή μας δίνει μία προσωρινή και φαινομενική ομορφιά, έστω και αν καταλήγουμε έτσι να γινόμαστε πιο ψεύτικοι. Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι το πόσο αποθεώνουμε την κακία και την επιθετικότητα, δη- λαδή ό,τι μας κάνει πραγματικά άσχημους, όσο και πόνο, δυστυχία να προκαλεί σ’ εμάς και στον κόσμο γύρω μας. Είμαστε οι πρωταθλητές της άδειας νίκης. Γεμίζουμε τη ζωή μας με άδειες νίκες. Γεμίζουμε τη ζωή μας με άδειες νίκες που δεν έχουν ομορφιά γιατί δεν έχουν αλήθεια. Γεμί- ζουμε τη ζωή μας με άδειες νίκες, νίκες στο τέλος των οποί- ων χάνουμε πιο πολλά απ’ ό,τι κερδίζουμε γιατί καταλήγου- με να κάνουμε έναν κόσμο πιο άσχημο από πριν. Η άλφα ομορφιά μας είναι φτιαγμένη απ’ τις νίκες μας ενάντια στα ελαττώματα μας που παράγουν την ασχήμια μας και όχι απ’ τις νίκες μας ενάντια στους διάφορους αντι- πάλους γύρω μας.

  • 199

    Η κάθε στιγμή της ζωής μας είναι ένας άδειος συναισθηματικά χώρος, ένας λευκός καμβάς ο οποίος περιμένει να τον γεμίσουμε με τα συναισθήματά μας. Κάθε στιγμή, με κάθε λέξη και με κάθε πράξη μας, είτε ομορφαίνουμε κάνουμε καλύτερο και πιο χρήσιμο τον κόσμο γύρω μας, είτε τον ασχημαίνουμε, κάνοντάς τον χειρότερο και πιο δυστυχισμένο. Το περιβάλλον μες στο οποίο ζούμε, από μία απλή συζήτηση δύο ατόμων μέχρι ένα γήπεδο γεμάτο χιλιάδες ανθρώπους, είναι ένας άδειος συναισθηματικά χώρος που περιμένει να τον γεμίσουμε με τα συναισθήματά μας. Αν θέλουμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο ολόκληρο, ας ξεκινήσουμε ν’ αλλάξουμε το ένα τετραγωνι- κό γης πάνω στο οποίο πατάμε. Επηρεάζουμε τον κόσμο γύρω μας περισσότερο απ’ ό,τι νομίζουμε. Ας γίνουμε ευ- τυχισμένοι και ο κόσμος γύρω μας θα γίνει ευτυχισμένος. Ας σταματήσουμε να είμαστε δυστυχισμένοι και ο κόσμος γύρω μας θα γίνει λιγότερο δυστυχισμένος. Ας νιώσουμε όμορφα γι’ αυτό που είμαστε και ο κόσμος γύρω μας θα νιώσει καλύτερα γι’ αυτό που είναι. Η ψυχή μας ζωγραφίζει τον κόσμο μες στον οποίο ζούμε ακόμα και αν δεν φαίνε- ται ότι κάνει το παραμικρό. Κάθε στιγμή ο κόσμος μες στον οποίο ζούμε ζωγραφίζεται ή μουντζουρώνεται απ’ τα συναι- σθήματα που ρίχνουν πάνω του σαν χρώματα οι άνθρωποι που ζουν σ’ αυτόν. Γιατί να ζούμε αφήνοντας την ασχήμια να κερδίσει; Γιατί να ζούμε αφήνοντας τους κακούς, τους συναισθηματικά άσχημους ανθρώπους να μας νικήσουν, αφήνοντας τους να γεμίζουν τον κόσμο μες στον οποίο όλοι ζούμε με την ασχήμια τους, με τη λύπη τους, με τον πόνο τους; Είναι απίστευτη η δύναμη του καθενός μας ν’ αλλά- ξει θετικά, αν θέλει, τον κόσμο γύρω του. Ένα χαμόγελο, μία θετική ενέργεια, μερικές αληθινά όμορφες λέξεις μπο- ρούν ν’ αλλάξουν μες σε δευτερόλεπτα τη διάθεση των αν- θρώπων δίπλα μας. Είμαστε όλοι συνδεδεμένοι, όσο και να σπρώχνουμε συναισθηματικά ο ένας τον άλλο για ν’ αποδείξουμε το πόσο ανεξάρτητοι και αυτοδύναμοι είμαστε. Επειδή ο πόνος είναι ο σκοτεινός βασιλιάς των συναισθημάτων, ενώ η απόλαυση είναι ένα απλό, χαρούμε- νο παιδάκι, αν θέλουμε να ζούμε στην ευτυχία του κόσμου γύρω μας και όχι στη δυστυχία του, ας ξεκινήσουμε ή ας ενισχύσουμε ένα που ήδη υπάρχει, ένα ντόμινο άλφα ομορ- φιάς με το να μοιράσουμε την ευτυχία που έχουμε μέσα μας στον επόμενο. Αντί να κρυβόμαστε μες στην ομίχλη της ασάφειας που εμείς οι ίδιοι φτιάχνουμε για να μη συνειδη- τοποιούμε ποια ελαττώματά μας γεννούν ή συμβάλλουν σ’ ένα ντόμινο άλφα ασχήμιας, ας ζητήσουμε απ’ τα προτε- ρήματά μας να παράγουν όσο περισσότερη καλοσύνη, αν- θρωπιά, δημιουργικότητα μπορούν για να μας φτιάξουν την ομορφιά την οποία θα μοιράσουμε τον κόσμο γύρω μας.

  • 200

    Δεν υπάρχει δωρεάν ευτυχία. Για να πάρουμε ευτυχία, πρέπει να δώσουμε αυτά που είναι δύσκολο ν’ αποκτήσουμε και ακόμα πιο δύσκολο ν’ αποχωριστούμε: τον ιδρώτα, την αίσθηση ασφάλειας και την αλήθεια μας. Ας σταματήσουμε να περιμένουμε την ευτυχία να πέσει με φόρα καταπάνω μας. Μάλλον δεν θα συμβεί. Εμείς είμαστε που πρώτοι θα τρέξουμε με όση δύναμη και ενέργεια έχουμε μέσα μας για να πέσουμε πάνω της. Πρέ- πει να δώσουμε ιδρώτα, ασφάλεια και αλήθεια για να πάρουμε ευτυχία. Η ευτυχία είναι το τελευταίο πράγμα στον κόσμο που προσφέρεται δωρεάν. Αν η ευτυχία ήταν δωρεάν, αν ήταν εύκολο ν’ αποκτηθεί, τότε όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο θα ήταν τρισευτυχισμένοι και η δυστυχία θα είχε εξαλειφθεί απ’ το πρόσωπο της γης. Όχι μόνο δεν είναι δωρεάν η ευτυχία, αλλά είναι ακριβώς το αντίθετο: η πιο ψηλή κορυφή της ζωής μας για να την κατα- κτήσουμε, η πιο σημαντική νίκη που πρέπει να κερδίσουμε. Γι’ αυτό και η ευτυχία μας μας ζητά να την αφήσουμε να ζει μες στις λέξεις και στις πράξεις μας εκείνες τις οποίες φτιάχνουμε απ’ την αλήθεια που φανερώνουν ο αυθορμητισμός, ο ενθουσιασμός και το πάθος μας και όχι το ψέμα με το οποίο η μετριοπάθεια και η αυτοσυγκράτησή μας ξέρουν τόσο καλά πώς να κρύβουν όποιο κομμάτι της εντιμότητάς μας δεν τους αρέσει. Η ευτυχία μας μας ζητά να τη φτιάξουμε απ’ την εντιμότητα να υπερασπιστούμε τα πιστεύω μας και όχι απ’ τον φόβο να τα προδώσουμε. Μας ζητά να τη φτιάξουμε απ’ το θάρρος να δείξουμε και ν’ αποδείξουμε το ποιοι πραγματικά είμαστε και όχι απ’ τον φόβο που μας κάνει να κρυβόμαστε διαρκώς για να συντηρήσουμε τα ψέματα απ’ τα οποία είναι φτιαγμένος ο γοητευτικός αλλά κάλπικος άνθρωπος που συχνά επιλέγουμε να γίνουμε. Μας ζητά να τη φτιάξουμε απ’ το πάθος ν’ αγκαλιάσουμε όσο πιο σφιχτά μπορούμε τα συναισθήματά μας και όχι απ’ την ανάγκη να φτιάξουμε τις πιο ψυχρές σκέψεις για να τα σκοτώσουμε. Η ευτυχία μας μας ζητά τα να τη φτιάξουμε απ’ τις λέξεις μας και τις πράξεις εκείνες οι οποίες είναι φτιαγμένες από πιο πολλά αποφασιστικά βήματα προς τα μπρος και όχι από νευρικά, χαμένα και απεγνωσμένα βήματα στο πλάι. Μας ζητά να τη φτιάξουμε απ’ τη γενναιόδωρη μη προβλεψιμότητα της ψυχής μας και όχι απ’ τη φοβισμένη κανονικότητα του μυαλού μας, από αθωότητα που δεν αντέχει να δημιουργεί τον παραμικρό πόνο στον κόσμο γύρω της και όχι από υστερόβουλους υπολογισμούς με τους οποίους ισοπεδώνει κανείς όποιον βρει μπροστά του, αρκεί να νομίζει ότι έχει δίκιο. Και, τέλος, η ευτυχία μας μας ζητά να τη φτιάξουμε από συναισθήματα τα οποία επιλέγουν να είναι ανθρώπινα, και ας μην είναι πάντα θαρραλέα, και όχι από σκέψεις οι οποίες αποδεικνύονται δειλές, όσο ευφυείς και αν είναι.

  • 201

    Η καλοσύνη οδηγεί στην ευτυχία και η κακία οδηγεί στη δυστυχία. Έχετε δει ποτέ κανέναν δυστυχισμένο άνθρωπο να μοιράζει ευτυχία στον κόσμο γύρω του; Έχετε δει ποτέ κα- νέναν ευτυχισμένο να μοιράζει δυστυχία; Ζωγραφίζουμε τον κόσμο γύρω μας με όποια συναισθήματα έχουμε ανά πάσα στιγμή μέσα μας. Είμαστε οι ασταμάτητοι εξαγωγείς των συναισθημάτων μας. Δυστυχισμένος είναι εκείνος ο οποίος, έχοντας μόλις χάσει τη μάχη με τα ελαττώματά του, εξάγει στον κόσμο γύρω του την ήττα αυτή υπό τη μορφή άλφα ασχήμιας, κακίας, υποκρισίας, επιθετικότητας, ειρωνείας, ταπείνωσης. Αντίθετα, ευτυχισμένος είναι εκείνος ο οποίος, έχοντας μόλις κερδίσει τη μάχη με τα ελαττώματά του και εξάγει στον κόσμο γύρω του τη νίκη αυτή υπό τη μορφή άλφα ομορφιάς, καλοσύνης, γενναιοδωρίας, συμπόνιας.

  • 202

    Τα συναισθήματά μας φτιάχνουν τον κόσμο μες στον οποίο θα ζήσουμε. Κάνουμε τον κόσμο γύρω μας αυτό που νιώθουμε. Η ψυχή μας παρά είναι άγριο άλογο για να μπορέσουμε να την τιθασεύσουμε και να μπορέσουμε να συγκρατήσουμε τα συναισθήματά μας απ’ το να ορμήσουν στον κόσμο γύρω μας για να τον κάνουν να νιώσει αυτό που νιώθει η ψυχή μας. Ο δυστυχισμένος θέλει να κάνει τον κόσμο γύρω του δυστυχισμένο μήπως και έτσι καταφέρει να νιώσει συγκρι- τικά καλύτερα για το πόσο δυστυχισμένος είναι. Αντίθετα, ο ευτυχισμένος θέλει να τον κάνει ευτυχισμένο επειδή, νιώθει τόσο καλά με τον εαυτό του, που δεν τον ενοχλεί να κάνει τους ανθρώπους γύρω του χαρούμενους επειδή νιώθει ότι έχει ήδη πετύχει αυτό που ο ίδιος ήθελε.

  • 203

    Αν συνειδητοποιούσαμε το πόσο δυστυχισμένους μας κάνει η κακία μας, θα γινόμασταν όσο καλοί χρειάζεται για να γίνουμε ευτυχισμένοι. Σπάνια επιλέγουμε να γινόμαστε κακοί, απλώς κα- ταλήγουμε πιο συχνά απ’ ό,τι θα θέλαμε στην κακία μας επειδή δεν ξέρουμε πως ν’ απενεργοποιήσουμε τα ελατ- τώματά μας που την παράγουν. Γινόμαστε κακοί όταν, ανήμποροι ν’ απενεργοποιήσουμε τα ελαττώματά μας, τ’ αφήνουμε να μας πείσουν ότι θα μπορέσουμε να βρούμε την ευτυχία στις ασήμαντες, άδειες νίκες που μας προσφέρουν. Πόση ευτυχία παίρνει κάποιος που αφήνει ελεύθερα τα ελαττώματά του να μεταμορφωθούν σε κακία και να βγουν στον κόσμο γύρω του και να προκα- λέσουν πόνο, δυστυχία, ταπεινότητα; Μηδέν. Το μοναδικό που παίρνει είναι μερικές στιγμές προσωρινής χαράς που παράγει το αίσθημα ότι κατάφερε να επιβληθεί για λίγο, να νικήσει κάποιον πριν βυθιστεί σ’ ένα ακόμα πιο βαθύ σκοτά- δι, συνειδητοποιώντας για άλλη μία φορά το πόσο απέτυχε να μεταφράσει τη νίκη αυτή σε πραγματική ευτυχία. Μετά απ’ την προσωρινή και επιφανειακή χαρά που του δίνει κάθε άχρηστη νίκη την οποία του προσφέρει η κακία του, ο κακός άνθρωπος μένει πιο δυστυχισμένος από πριν επειδή συνειδητοποιεί ότι για άλλη μία φορά η νίκη δεν του έδωσε πραγματική ευτυχία, παρά μόνο μία στιγμιαία χαρά.

  • 204

    Γιατί να είμαστε λιοντάρια που ζουν σαν κατσαρίδες; Αποτυχαίνουμε επειδή οι απαιτήσεις της νίκης είναι τεράστιες ενώ οι απαιτήσεις της αποτυχίας μηδενικές. Είμαστε δυστυχισμένοι επειδή οι απαιτήσεις της ευτυχίας είναι τεράστιες ενώ της δυστυχίας μηδαμινές. Αν μπορούμε μία στο τόσο να γίνουμε λιοντάρια, γιατί επιλέγουμε να ζούμε μεγάλα διαστήματα της ζωής μας σαν κατσαρίδες; Αν ξέρουμε τι να κάνουμε για να γίνουμε ευτυχισμένοι, γιατί δεν το κάνουμε πιο συχνά; Γιατί να είμαστε λιοντάρια που επιλέγουν να ζουν το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής τους σαν κατσαρίδες; Ζούμε πετώντας τα προτερήματά μας στα σκουπίδια για να μη νιώθουμε αναγκασμένοι να δουλέψουμε σκληρά, να δώσουμε ιδρώτα, ασφάλεια και αλήθεια για να γίνουμε οι άνθρωποι που μπορούν να μας κάνουν. Κινδυνεύουμε. Κινδυνεύουμε απ’ τη μετριότητά μας. Ζούμε χαρίζοντας τις ελπίδες μας στους φόβους μας. Ζούμε χαρίζοντας τα προτερήματά μας στα ελαττώματά μας. Τα χαρίζουμε στον φόβο που έχουμε να κάνουμε κάτι έντο- νο που θα μας φέρει σ’ επαφή με το λάθος, την ήττα και τα ελαττώματά μας εκείνα που την προξένησαν. Εξυμνούμε ό,τι θέλουμε ν’ αποφύγουμε να χρησιμοποιήσουμε και συ- χνά χρησιμοποιούμε ό,τι δεν σεβόμαστε ιδιαίτερα. Εξυμνούμε το φως επειδή ξέρουμε το πόσο πιο βολι- κό είναι να περνάμε ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μας κρυμ- μένοι στο σκοτάδι. Αν μπορούμε μία στο τόσο να γίνουμε ευτυχισμένοι, δημιουργικοί, καλοί άνθρωποι, γιατί να μην είμαστε πιο συχνά; Αν μπορούμε μία στο τόσο να γίνου- με τόσο αληθινοί όσο η αλήθεια μας, τόσο δυνατοί όσο η δύναμή μας, γιατί δεν το κάνουμε πιο συχνά; Γιατί είμαστε τόσο πρόθυμοι να παραδοθούμε στο απαίσιο γκρίζο, στη σιχαμένη χειροποίητη ομίχλη της απάθειάς μας, της δειλίας, της μετριότητάς μας, περιμένοντας τη ζωή μας να έρθει και να μας δείξει πόσο καλοί, πόσο ανθρώπινοι, πόσο δυνατοί θα μπορούσαμε να ήμαστε; Αν ξέρουμε πώς να νιώσουμε έντονα, γιατί επιλέγουμε να περνάμε τεράστια κομμάτια της ζωής μας βυθισμένοι μες στην απάθεια και στην καλύτερη φίλη της, τη βαρεμάρα; Αν μπορούμε μία στο τόσο να εί- μαστε όσο καλοί άνθρωποι χρειάζεται για να νιώσουμε ευτυχισμένοι, γιατί επιλέγουμε να γινόμαστε όσο κακοί χρειάζεται για να νιώθουμε δυστυχισμένοι; Αν ξέρουμε πόσο ευτυχισμένοι γινόμαστε όταν ζούμε στο μέγιστο, γιατί επιλέγουμε να περνάμε το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μας κρυμμένοι στο ελάχιστο; Αφού το έχουμε καταφέρει, γιατί δεν το κάνουμε πιο συχνά; Εμπιστευόμαστε το γνωστό, φοβόμαστε το άγνωστο και τρέμουμε ό,τι έχουμε επίτηδες αφήσει άγνωστο. Η αυ- τογνωσία είναι η παγκόσμια μητέρα της επιτυχίας και της ευτυχίας. Αν ξέραμε τα ελαττώματά μας τόσο καλά όσο χρειάζεται για να τ’ απενεργοποιήσουμε, δεν θα τα φοβόμασταν. Δεν θα φοβόμασταν να κάνουμε κάτι καινούριο, κάτι έντονο, κάτι ακραίο το οποίο θα μας πέ- ταγε πάνω στο λάθος και στην ήττα που τα ίδια παρά- γουν, δηλαδή στην αλήθεια για το ποιοι είμαστε, μεγά- λο κομμάτι της οποίας είναι τα ελαττώματά μας. Αντί γι’ αυτό, περνάμε ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μας κρυμμένοι μες στα ψέματα που χρησιμοποιούμε για να πείσουμε τον εαυτό μας ότι έχουμε διπλάσια προτερήματα και μισά ελατ- τώματα. Όταν μάθουμε τα ελαττώματά μας, θα μπορέσουμε να νικήσουμε τη «μία στο τόσο» ταμπέλα που έχουμε βάλει μπροστά απ’ το μυαλό μας, θα μπορέσουμε να μοιάσουμε πιο πολύ στον καλύτερο εαυτό μας παρά στον χειρότερο. Ας σταματήσουμε λοιπόν να καλύπτουμε τα ελαττώματά μας με τα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας και ας τα μάθουμε. Ας ζήσουμε φανερώνοντας, όσο πιο συχνά μπορούμε, τα ψέματα τα οποία εδώ και χρόνια λέμε στον εαυτό μας, μέχρι που να ξεμπροστιάσουμε τα ελαττώματά μας απ’ τα οποία τα έχουμε φτιάξει. Όταν μάθουμε τα ελαττώμα- τά μας, δεν θα τα φοβόμαστε ποτέ πια και θ’ απελευθερώ- σουμε τον εαυτό μας όσο χρειάζεται για να μπορέσουμε να ζήσουμε τη ζωή μας στο μέγιστο. Είμαστε λιοντάρια που επιλέγουν να περνούν μεγάλα διαστήματα της ζωής τους ζώντας σαν κατσαρίδες επειδή οι απαιτήσεις του θριάμβου είναι τεράστιες ενώ οι απαιτήσεις της αποτυχίας μηδενικές.

  • 205

    Επειδή η ευτυχία έχει συχνά πιο πολλή αλήθεια μέσα της απ’ ό,τι αντέχουμε, επιλέγουμε, χωρίς να επιλέξουμε, να ζούμε δυστυχισμένοι. Ποιος θέλει ν’ ακούσει τη σκληρή και αδάμαστη αλή- θεια, αν μπορεί να βολευτεί με λίγα υπάκουα και καλόβολα ψεματάκια; Μόνο εκείνοι που θέλουν να είναι ευτυχισμένοι. Η ευτυχία μας ζει πιο κοντά μας απ’ ό,τι νομίζουμε και πολ- λές φορές πιο κοντά μας απ’ ό,τι αντέχουμε.

  • 206

    Τα ψέματά μας είναι αποδείξεις της αποτυχίας μας να βρούμε την ευτυχία στην αλήθεια για το ποιοι είμαστε. Όταν, χρησιμοποιώντας τα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας, δεν καταφέρνουμε να τον πείσουμε ότι ακόμα και όταν μεταφράζουμε την κακία μας σε λεκτική ή φυσική γρο- θιά, δεν καταφέρνουμε να γίνουμε ευτυχισμένοι, επιστρα- τεύουμε τα χημικά ψέματα για να ξεγελάσουμε την αλήθεια απ’ την οποία είναι φτιαγμένη η πραγματικότητα. Τα χημικά ψέματα – οποιαδήποτε χημική ουσία ρίχνουμε μες στο σώμα μας – είναι λαμπερές, αδιάσειστες αποδείξεις αποτυχίας να βρούμε την ευτυχία στην πραγματική ζωή μας.

  • 207

    Είτε γινόμαστε η αλήθεια μας, είτε γινόμαστε οι δικαιολογίες μας. Είτε παραδινόμαστε στο μηδέν, είτε γινόμαστε το άπειρο. Είτε ζούμε τη ζωή μας, είτε κάνουμε πρόβα για νεκροί. Είτε δίνουμε όλη την ψυχή μας για ν’ απολαύσουμε, να δημιουργήσουμε και να ευτυχήσουμε, είτε παραδινόμα- στε σ’ ό,τι θέλει να μας κάνει λυπημένους. Είτε γινόμαστε το φως μας, είτε γινόμαστε η δειλία μας.

  • 208

    Κάθε στιγμή που ζούμε χτιζόμαστε απ’ την ομορφιά και γκρεμιζόμαστε απ’ την ασχήμια. Κάθε στιγμή που ζούμε συνεχίζουμε να χτιζόμαστε απ’ όλες τις ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μας που ακόμα και σήμερα κάνουν τη ζωή μας πιο όμορφη. Κάθε στιγμή που ζούμε γκρεμιζόμαστε απ’ όλες τις δυστυχισμένες στιγ- μές της στη διάρκεια των οποίων γίναμε όσο άσχημοι όσο τα ελαττώματά μας, οι οποίες, επειδή μένουν ανεξήγητες, ακόμα και σήμερα δεν σταματούν να παράγουν δυστυχία, λύπη, πόνο και ασχήμια για λογαριασμό μας. Ας γίνουμε οι άνθρωποι οι οποίοι έχουν τόση ομορφιά μέσα τους που έγιναν πομποί ευτυχίας, συναισθηματικοί φάροι θετικότητας για τον κόσμο γύρω τους. Ας κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μη γίνουμε εκείνοι που, χάνοντας τη μάχη με την ασχήμια της ψυχής τους, κατέληξαν να είναι οι σάπιοι διαφημιστές δυστυχίας, οι απογοητευμένοι διανομείς πόνου και τρομα- κτικοί έμποροι σκότους.

  • 209

    Ας σεβαστούμε την ευτυχία μας αρκετά για να σταματήσουμε να τη χαρίζουμε στα προβλήματά μας. Εκείνοι που ζουν πετώντας χαμόγελα στο σκοτάδι προδίδουν την αισιοδοξία τους όσο χρειάζεται για να χάσουν την πρόσβαση στο φως τους. Ας σταματήσουμε να ζούμε πετώντας χαμόγελα στο σκοτάδι. Ας σταματήσουμε να χαρίζουμε τη ζωή μας στην ασχήμια. Οι άνθρωποι που ζουν χαρίζοντας την ευτυχία τους στα προβλήματά τους νιώθουν όσο δειλοί χρειάζεται για ν’ αξίζουν να είναι δυστυχισμένοι. Ας σταματήσουμε να αφήνουμε τα προβλήματά μας να μας απαγάγουν μέσ’ απ’ την ευτυχία μας και να κλέβουν ζωή απ’ τη ζωή μας, Ας σταματήσουμε να παραδίδουμε λεπτά, ώρες και μέρες ολό- κληρες στη δυστυχία που γεννούν τα ελαττώματά μας. Στα ελαττώματά μας εκείνα τα οποία, ντυμένα απαισιοδοξία και ηττοπάθεια, οπλίζουν με άγχος και αγωνία τις λέξεις και τις πράξεις μας, καταφέρνοντας να σκοτώσουν όποια απόλαυ- ση, δημιουργικότητα και ευτυχία με τις οποίες προσπαθού- με να γεμίσουμε τη ζωή μας. Δεν θα έχουμε ποτέ την ευ- καιρία να ζήσουμε ξανά τον χρόνο που σπαταλήσαμε αφήνοντας τα ελαττώματά μας να μας ακινητοποιούν, να μας παγώνουν, γεμίζοντάς μας με άγχος, αγωνία εκνευρισμό και ένα συναίσθημα ανικανότητας. Ας μη στεναχωριόμαστε για τις ήττες που μας προ- καλούν τα διάφορα προβλήματα, οποιαδήποτε αρνητικό- τητα αντιμετωπίζουμε, επειδή, όταν περάσουν, θα έχουμε ξεχάσει το πρόβλημα αλλά θα έχουμε πετάξει για πάντα στα σκουπίδια τον χρόνο που χάσαμε μοιρολογώντας το. Ας αντισταθούμε στην αρνητικότητα. Ας σταματήσου- με να χάνουμε χρόνο και ευτυχία μοιρολογώντας για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και ας ψάξουμε να βρούμε ποια ελαττώματά μας τα προκάλεσαν ή τα μεγάλωσαν. Η απαισιοδοξία δεν λύνει προβλήματα, αντί- θετα τα μεγεθύνει κάνοντάς μας να νιώθουμε τόσο losers και αδύναμοι που να μην μπορούμε να τα επιλύσουμε. Ας το πιστέψουμε, οι δύσκολες στιγμές της ζωής μας θα μας αποδείξουν ότι πιστεύουμε στα πιστεύω μας περισσότερο απ’ ό,τι στα ελαττώματά μας που φοβόμαστε! Τα πιστεύω μας φτιάχνουν τον άνθρωπο που θα θέλα- με να ήμαστε. Ας τα πιστέψουμε.

  • 210

    Από μέσα πέφτουν τα κάστρα. Κανείς δεν μπορεί να μας νικήσει αν δεν είμαστε τόσο αδύναμοι όσο χρειάζεται για να χάσουμε. Κανείς δεν θα καταφέρει να μας κάνει να λυπηθούμε αν δεν είμαστε τόσο αδύναμοι όσο χρειάζεται για να δυστυχήσουμε. Η βαρύτητα νικάει μόνο ό,τι δεν μπορεί να τη νι- κήσει. Γκρεμίζεται ό,τι δεν αντέχει να στέκεται πια όρ- θιο. Τα κάστρα πέφτουν όταν είναι όσο αδύναμα χρειά- ζεται για να μην αντέχουν να στέκονται πια όρθια.

  • 211

    Όσο πιο πολύ αγαπάμε, τόσο λιγότερο φοβόμαστε. Όταν δεν φοβόμαστε ν’ αγαπήσουμε, δεν φοβόμαστε τίποτα. Η αγάπη λατρεύει εκείνους που έχουν το θάρρος να τα βάλουν με το μίσος τους. Επειδή η αγάπη είναι η επιβράβευση του θάρρους, το μίσος είναι η επιβράβευση της δειλίας. Η ευτυχία αποφάσισε χιλιάδες χρόνια πριν να είναι το βραβείο της συναισθηματικής εντιμότητας. Από τότε δεν πρόδωσε κανέναν. Θα προσπαθήσω να γίνω τόσο έντιμος συναισθηματικά που να μην μπορώ να είμαι τίποτε άλλο εκτός από ευτυχισμένος.

  • 212

    Στο τέλος κάθε μέρας η αλήθεια για το ποιοι είμαστε μας φέρνει να πληρώσουμε τον λογαριασμό για όλες τις λέξεις που είπαμε και όλες τις πράξεις που κάναμε στη διάρκειά της. Όταν τον πληρώνουμε, βλέπουμε όνειρα και, όταν τον αφήνουμε απλήρωτο, βλέπουμε εφιάλτες. Γι’ αυτό και πέταξα στα σκουπίδια κάθε μέρα της ζωής μου της οποίας η τελευταία στιγμή βρήκε το σώμα μου να ξεχειλίζει από ολοκαίνουριες αγκαλιές τις οποίες δεν βρή- κα ποτέ τη συναισθηματική γενναιοδωρία να δώσω στους ανθρώπους γύρω μου και τις κράτησα φυλακισμένες μέσα μου για να γίνουν οι ερωτήσεις που θα με ρωτούσε την επό- μενη ημέρα η ανθρωπιά μου. Πέταξα στα σκουπίδια κάθε ημέρα της ζωής μου της οποίας η τελευταία στιγμή αποκά- λυψε μες στην ψυχή μου όποιο κομμάτι της ομορφιάς της για το οποίο δεν βρήκα αρκετή καλοσύνη ώστε να νικήσω τον εγωισμό και την απληστία μου για να μ’ αφήσουν να το μοιραστώ με τον κόσμο γύρω μου.

  • 213

    Οι ψεύτες έχουν ό,τι χρειάζονται για να είναι δυστυχισμένοι επειδή, φοβούμενοι την αλήθεια, καταλήγουν να φοβούνται την ψυχή τους που την παράγει. Έτσι, επιλέγουν να ζουν όσο πιο μακριά της χρειάζε- ται για να μην μπορούν να βρουν την ευτυχία τους που ζει μέσα της. Η αυτογνωσία είναι η παγκόσμια μητέρα της ευτυχίας. Οι άνθρωποι που είναι ευτυχισμένοι είναι εκείνοι που, επειδή είπαν την αλήθεια στον εαυτό τους, ξέρουν τα ελαττώματά τους όσο καλά χρειάζεται για να τ’ απενεργοποι- ήσουν και έτσι να μην τ’ αφήσουν να τους μπλοκάρουν τον δρόμο προς την ευτυχία. Τίποτα δεν θέλουν περισσότε- ρο τα ελαττώματά μας απ’ το να είμαστε δυστυχισμένοι επειδή έτσι μας κρατούν όσο αδύναμους χρειάζεται για να μας νικούν. Η αυτογνωσία είναι η παγκόσμια μητέρα της ευτυχίας επειδή εμπιστευόμαστε αυτό που ξέρου- με και τρέμουμε αυτό που αγνοούμε. Είτε μαθαίνουμε τα ελαττώματά μας καλύτερα είτε ξεχνάμε την ευτυχία μας. Ο μεγαλύτερος, ο άλφα φόβος μας είναι το άγνωστο που οι ίδιοι φτιάχνουμε απ’ ό,τι επιλέγουμε να μη μάθουμε. Είναι ο φόβος που γεννάει όλους τους υπόλοιπους φόβους και η πηγή της πιο απροσδιόριστης λύπης μας. Φοβόμαστε το άγνωστο κάθε φορά που ντύνεται σκοτάδι στο περιβάλλον μας ή το μέλλον μπροστά μας, και ορμάει καταπάνω μας για να μας δείξει πόσο πιο δυνατό και αποφασισμένο από εμάς είναι. Το άγνωστο που τρέμουμε όμως περισσότερο απ’ όλα είναι το κομμάτι του εαυτού μας που έχουμε αφήσει επίτηδες άγνωστο. Φοβόμαστε ό,τι δεν ξέρουμε, γι’ αυτό και από παιδιά δεν σταματάμε να μαθαίνουμε για να μπο- ρέσουμε να νικήσουμε τους φόβους μας, τους φόβους που γεννάει οτιδήποτε γύρω μας ξεφεύγει απ’ τις γνώσεις μας, οτιδήποτε είναι άγνωστο. Όσο όμως λιγότερο ξέρουμε κάτι, τόσο το φοβόμαστε περισσότερο. Εμπιστευόμαστε αυτό που ξέρουμε, φοβόμαστε αυτό που έχουμε αφήσει άγνωστο και τρέμουμε αυτό που έχουμε αφήσει επίτηδες άγνωστο. Όσο λιγότερο ξέρουμε τα ελαττώματά μας, τόσο περισσότερο τα φο- βόμαστε και τόσο λιγότερη εμπιστοσύνη έχουμε στον εαυτό μας για ν’ αντιμετωπίσουμε οποιοδήποτε πρό- βλημα δημιουργούν ή μεγεθύνουν. Όσο επιλέγουμε να κρατάμε τα ελαττώματά μας άγνωστα, ζούμε αποκλεισμέ- νοι μες σ’ ένα φρούριο αγκαλιά με τους φόβους που μας προκαλεί το άγνωστο, αποκλεισμένοι ακόμα και απ’ τα ίδια τα όνειρά μας και τις δυνατότητές μας. Ζούμε στο φρούριο που έχουμε φτιάξει απ’ τις γνώσεις μας, απ’ ό,τι έχουμε μέ- χρι σήμερα μάθει, βλέποντας τον άνθρωπο που μπορούμε να γίνουμε να έχει αγκαλιάσει τα όνειρά μας και να ζουν μαζί ελεύθεροι και πιο ευτυχισμένοι από εμάς έξω απ’ αυτό. Ευτυχώς, είμαστε καλύτεροι απ’ ό,τι νομίζουμε στο να νικάμε τους λόγους που θέλουν να μας κάνουν δυστυ- χισμένους. Έχουμε στη διάθεσή μας απίστευτα διανοητικά και συναισθηματικά όπλα και συμμάχους για να νικήσουμε τα ελαττώματά μας και να μπορέσουμε έτσι να νικήσουμε τη δυστυχία που μας προκαλούν ή μεγεθύνουν. Για να το πε- τύχουμε αυτό, θα πρέπει να μη φοβηθούμε να τα μάθουμε, όσο καλά χρειάζεται, ώστε να μπορέσουμε να τ’ απενερ- γοποιήσουμε πριν μας οδηγήσουν στις λάθος αποφάσεις και στις ήττες οι οποίες θα μας γεμίσουν με λύπη, πόνο, απογοήτευση και χαμηλή αυτοεκτίμηση. Μέγιστον πλείστον απόγειο. Αν ξέραμε τα ελαττώ- ματά μας καλύτερα, θα μπορούσαμε ν’ απολαύσουμε πε- ρισσότερο τη ζωή μας επειδή δεν θα φοβόμασταν ότι, δεί- χνοντας αυτό που πραγματικά είμαστε με το να νιώσουμε ή να κάνουμε κάτι τόσο έντονο όσο η αλήθεια απ’ την οποία είμαστε φτιαγμένοι, θα προκαλέσουμε μία ήττα η οποία θα μας έριχνε πάνω στα ελαττώματά μας εκείνα που τη γέννη- σαν. Αν ξέραμε τα ελαττώματά μας καλύτερα, ίσως να μη φοβόμασταν τόσο να πλησιάσουμε τον εαυτό μας, να πάμε κοντά στην αλήθεια του, νιώθοντας περισσό- τερο και σκεπτόμενοι λιγότερο. Η δύναμη της ψυχής μας θα γίνει δύναμή μας μόνο όταν πιστέψουμε σ’ αυ- τήν. Όσο πιο πολύ πιστεύουμε στην ψυχή μας, τόσο πιο δυνατοί γινόμαστε. Η ευτυχία θα πάει εκεί που είναι ήδη η αλήθεια.

  • 214

    Για να προστατέψουμε τον εαυτό μας απ’ ό,τι δεν πρέπει να ξέρουμε, ζούμε μαθαίνοντας πολλά και ξεχνώντας ακόμα περισσότερα. Ζούμε επιστρατεύοντας διαρκώς τα ψέματά μας για να μας προστατέψουν απ’ την αλήθεια μας. Κάθε μέρα που μεγαλώνουμε, η ζωή μας γεμίζει με πιο πολύ άγνωστο, όσο και αν ξεγελάμε τον εαυτό μας ότι ξέρουμε περισσότερα επειδή μαθαίνουμε τόσο πολλά. Αντί να γί- νουμε η αλήθεια τού ποιοι είμαστε, γινόμαστε το ψέμα που μας βολεύει ανά πάσα στιγμή να γίνουμε. Όσο με- γαλώνουμε, για να προστατέψουμε τον εαυτό μας απ’ την αλήθεια τού ποιοι είμαστε, γινόμαστε καλύτεροι στο να σβή- νουμε απ’ ό,τι στο να γράφουμε, στο να ξεχνάμε απ’ ό,τι στο να μαθαίνουμε, στο να γκρεμίζουμε απ’ ό,τι στο να χτίζουμε, στο να φοβόμαστε απ’ ό,τι στο να ελπίζουμε. Όσο μεγα- λώνουμε, γινόμαστε καλύτεροι στο να μην αφήνουμε την πραγματικότητα να μας υπενθυμίζει ποιοι θα μπορούσαμε να γίνουμε, και στο ν’ αποφεύγουμε να κάνουμε κάτι που θα μας δείξει και θ’ αποδείξει τις δυνατότητές μας εκείνες που κρύβουμε πίσω απ’ τις αυταπάτες μας. Όχι μόνο δεν προσπαθούμε να μάθουμε το άγνωστο γύρω μας για να το κάνουμε γνώση, αλλά το φτιάχνουμε εμείς οι ίδιοι. Για να προστατέψουμε τον εαυτό μας απ’ ό,τι δεν θέλου- με να συνειδητοποιήσουμε, επιλέγουμε να ξεχνάμε πιο πολλά απ’ ό,τι μαθαίνουμε. Όσο μεγαλώνουμε, τόσο καλύτεροι γινόμαστε στο να ξεχνάμε απ’ ό,τι στο να μα- θαίνουμε, επειδή γινόμαστε καλύτεροι στο να προστα- τεύουμε τον εαυτό μας απ’ οτιδήποτε απειλεί τα ψέματα που του έχουμε πει. Επιλέγουμε να ξεχνάμε ό,τι απειλεί τα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας, παρά να μαθαίνουμε ό,τι είναι διατεθειμένο να υποστηρίξει την αλήθεια μας.

  • 215

    Ζούμε παραδίδοντας την ευτυχία μας στο άγνωστο. Για να προστατέψουμε τις αυταπάτες μας απ’ την αλήθεια και τον εγωισμό μας απ’ το επόμενο ραντεβού με την ήττα, γινόμαστε συνεχώς καλύτεροι στο να κατασκευάζουμε το άγνωστο, ξεχνώντας αυτό που ξέρουμε ή μη συνειδητοποιώντας αυτό που μαθαίνουμε, αντί να το γκρεμίσουμε μαθαίνοντάς το. Το σκοτάδι συχνά γίνεται τόσο πιο βολικό απ’ το φως! Πουθενά δεν πάμε χωρίς να πάρουμε μαζί μας τα χειροποίητα σκοτάδια μας. Είναι τα σκοτάδια που φτιάχνουμε για να καταφέρουμε να κρυφτούμε απ’ όλα αυτά που θέλει να φανερώσει το φως! Φτιάχνουμε χει- ροποίητα σκοτάδια απ’ ό,τι δεν θέλουμε να ξέρουμε, απ’ ό,τι ξέρουμε αλλά δεν θέλουμε να συνειδητοποιούμε και απ’ ό,τι ξεχνάμε επίτηδες. Ξεχνώντας ό,τι ξέρουμε ή μη συνειδητοποιώντας ό,τι μαθαίνουμε, αχρηστεύουμε ένα κομμάτι απ’ τις γνώσεις μας και καταφέρνουμε να μετατρέψουμε μες σε δευτερόλεπτα ό,τι γνωρίζουμε σε άγνωστο, αθωώνοντας έτσι τον εαυτό μας για την πιθανή αποτυχία στη μάχη που έχουμε μπροστά μας ή προσφέροντάς του μία δικαιολογία για να μην προ- σπαθήσουμε ν’ αγωνιστούμε καν.

  • 216

    Θα κάνουμε το σωστό όταν σταματήσουμε να φοβόμαστε να κάνουμε λάθος. Θα μπορέσουμε να ζήσουμε τη ζωή μας στο μέ- γιστο όταν σταματήσουμε να φοβόμαστε να κάνουμε λάθος, όταν έχουμε μάθει, όσο καλά χρειάζεται, τα ελατ- τώματά μας εκείνα που θέλουν να το γεννήσουν ώστε να μπορέσουμε να τ’ απενεργοποιήσουμε. Θα πάρουμε τη σωστή απόφαση όταν απενεργοποιήσουμε τα ελαττώ- ματά μας εκείνα που θέλουν να πάρουμε τη λάθος.

  • 217

    Όσο επιλέγω να λέω ψέματα στον εαυτό μου κατηγορώντας τους πάντες εκτός από εμένα για το ποιος προκαλεί τη δυστυχία μου αντί να του πω την αλήθεια, δηλαδή ότι τα ελαττώματά μου παράγουν ή μεγεθύνουν ένα μεγάλο κομμάτι της, θα συνεχίζω να είμαι όσο ψεύτικος χρειάζεται για να νιώθω δυστυχισμένος. Η ευτυχία θα πάει εκεί που ήδη έχει πάει η αλή- θεια. Θα πω επιτέλους την αλήθεια στον εαυτό μου για το ποιος ευθύνεται για τη δυστυχία μου; Ο κόσμος γύρω μου ευθύνεται λιγότερο απ’ ό,τι εγώ για το πόσο δυστυχισμένος ή ευτυχισμένος είμαι. Το πιο βαρύ φορτίο στον κόσμο για τον καθένα μας είναι οι πέντε θρίαμβοι των αδυ- ναμιών μας: τα ψέματα, τα λάθη, οι ήττες, η ντροπή γι’ αυτό που είμαστε και η δυστυχία που παράγουν για λογαριασμό μας τα ελαττώματά μας. Δεν θα γίνω η δια- φημιστική πινακίδα των ελαττωμάτων μου και σίγουρα δεν θα γίνω ο αμήχανος εκφωνητής της λύπης μου. Αντίθετα, θα γίνω ο πρεσβευτής όποιου συναισθήματος μέσα μου πι- στεύει στην ευτυχία που δίνει η ελευθερία της ψυχής πιο πολύ απ’ ό,τι πιστεύει στη βολική ζωή που προσφέρει το νάρκωμα της απάθειας. Θα γίνω ο πρεσβευτής όποιου συ- ναισθήματος μέσα μου πιστεύει στην ευτυχία που γεννάει η εντιμότητα της ιδιωτικής αλήθειας μου πιο πολύ απ’ ό,τι πιστεύει στα άδεια χρυσά τρόπαια με τα οποία με τιμούν οι νίκες που μου προσφέρει η δημόσια εικόνα μου. Χτύπα τις καμπάνες σου, ψυχή μου! Χτύπα τες όσο πιο δυνατά μπορείς! Χτύπα τες τόσο δυνατά που να μην μπορώ ν’ ακούω τον πιο ανατριχιαστικό ήχο στον κόσμο, τον ήχο που κάνουν τα χειροποίητα σκοτάδια μας όταν – ντυμένα κακία, πόνος και αρνητικότητα– ξεχειλίζουν μέσ’ απ’ τα στόματα των μίζερων ανθρώπων για να γίνουν ένα μόνιμο εκθεσιακό κομμάτι της παγκόσμιας ασχήμιας. Είναι οι άνθρωποι οι οποίοι, επειδή δεν αντέχουν να νιώθουν οποιαδήποτε χαρά γύρω τους δεν ωφελεί τους ίδιους, μετα- τρέπουν τις καλοφτιαγμένες απαντήσεις που δεν σταματά να τους δίνει η βασανισμένη απ’ τους ίδιους ευτυχία τους στις επόμενες πρόχειρες ερωτήσεις που θα κάνουν οι ίδιοι στη λύπη τους! Χτύπα τις καμπάνες σου, ψυχή μου, όσο πιο δυνατά μπορείς για να ξυπνήσει και το τελευταίο ελάτ- τωμά μου απ’ το οποίο είμαι φτιαγμένος και να πεταχτεί έξω απ’ την κρυψώνα του. Θέλω τόσο πολύ να το δω για να συνειδητοποιήσω πόσο μεγάλο κομμάτι της ασχήμιας μου συνεχίζω να κρύβω μέσα μου. Νιώθω ότι η λύπη μου είναι συναρμολογημένη κάθε στιγμή της ζωής μου που αρνούμαι να βρω το θάρ- ρος να εξηγήσω στον εαυτό μου, όχι μόνο τι είναι αυτό που θέλει να με κάνει να νιώθω δυστυχισμένος, αλλά και για ποιο λόγο διστάζω τόσο πολύ να βρω τι με κά- νει να νιώθω ευτυχισμένος. Θα σταματήσω να προστα- τεύω την ασχήμια μου απ’ την ομορφιά του κόσμου γύρω μου μόνο και μόνο για να μη συνειδητοποιώ πόσα δώρα κάνω στη δυστυχία μου κάθε φορά που χάνω τη μάχη με τα ελαττώματά μου! Δεν θα γίνω ο άνθρωπος που θα στα- ματήσω να μοιράζω χαρά στους ανθρώπους γύρω μου για να μη βλέπω τα χαμόγελά τους να μου υπενθυμίζουν το πόσο χαρούμενος θα μπορούσα να ήμουν. Θα σταματή- σω να ζω κάνοντας στη δυστυχία μου δώρα που δεν τα αξίζει και θα ζητήσω απ’ το χαμόγελο των ανθρώπων γύρω μου να μου μάθει απ’ την αρχή σε ποιο σημείο της απαισιοδοξίας μου έκρυψα το δικό μου.

  • 218

    Η δυστυχία είναι τόσο δημοφιλής επειδή σπάνια επιλέγουμε να υπερασπιστούμε την ευτυχία μας. Είναι τόσο εύκολο να νικηθεί η ευτυχία. Ακόμα και ο πιο ανίκανος άνθρωπος μπορεί να νικήσει την ευτυχία του και να γίνει δυστυχισμένος. Υπάρχει τόση αποτυχία και δυστυχία στον κόσμο επειδή η πιο εύκο- λη νίκη είναι να νικήσουμε την ευτυχία μας. Η δεύτερη πιο εύκολη είναι να νικήσουμε την επιτυχία μας. Όλοι μπορούν να είναι δυστυχισμένοι, αλλά μόνο εκείνοι που είναι διατεθειμένοι να δουλέψουν σκληρά, να δώ- σουν ιδρώτα, το αίσθημα ασφάλειας και αλήθεια μπο- ρούν να γίνουν ευτυχισμένοι. Η δυστυχία είναι τόσο δημοφιλής επειδή δεν απαιτεί τίποτε από εμάς, είναι πάντα πρόθυμη να γίνει δική μας. Η ευτυχία είναι ταυ- τόχρονα το πιο πολύτιμο επίκτητο αγαθό και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο για να το νικήσουμε. Όσο πιο loser εί- ναι κάποιος, τόσο πιο εύκολα μπορεί να νικήσει την ευτυχία του. Η ήττα και η δυστυχία είναι το πιο εύκολο, βολικό και προσιτό αποτέλεσμα επειδή απαιτεί να δώσουμε τον λιγότερο ιδρώτα, το λιγότερο ρίσκο και τη λιγότε- ρη αλήθεια για να την αποκτήσουμε. Το μοναδικό που πρέπει να κάνουμε για να εξασφαλίσουμε την ήττα και τη δυστυχία είναι ν’ αφήσουμε τα ελαττώματά μας να μας κάνουν τόσο κακούς όσο χρειάζεται για να κάνου- με τα λάθη που θα τις γεννήσουν. Αντίθετα, το να συ- ντηρούμε τον καλύτερο εαυτό μας είναι πολύ δύσκολο επειδή απαιτεί μεγάλη και συνεχή προσπάθεια για να είμαστε όσο καλοί και αληθινοί πρέπει για να νικάμε τα ελαττώματά μας πριν νικήσουμε τους αντιπάλους μας. Η ευτυχία μας ζητά τόσο πολλά που σπάνια είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε όλα αυτά που πρέπει για να νιώσουμε ευτυχισμένοι!

  • 219

    Κάναμε την αμάθεια την αγαπημένη δικαιολογία για να μη ζήσουμε. Κάναμε την αμάθεια την αγαπημένη μας δικαιο- λογία για να μην προσπαθούμε. Όσο δεν ξέρουμε, δεν νιώθουμε αναγκασμένοι να προσπαθήσουμε. Πόσο βολικό, αν δεν ήταν εντελώς ψεύτικο! Ζούμε αποφεύγο- ντας να μάθουμε αυτά που πρέπει για να γίνουμε καλύτε- ροι, ώστε να μη χρειάζεται να υποστηρίξουμε τις αυξημένες υποχρεώσεις αυτής της βελτίωσης. Έτσι, γινόμαστε χειρό- τεροι μέχρι που να νιώσουμε όσο κακοί χρειάζεται για να γίνουμε δυστυχισμένοι. Θεωρούμε ότι, μαθαίνοντας κάτι, θα νιώσουμε αναγκασμένοι να μετατρέψουμε τα προτερή- ματά μας σε νίκη, κινδυνεύοντας έτσι να χάσουμε και να νιώσουμε τον πόνο μιας πιθανής ήττας λόγω της επαφής με εκείνα τα ελαττώματά μας που την προξένησαν. Απ’ την άλλη, αποφεύγοντας να μάθουμε, ξεχνώντας κάτι που ήδη ξέρουμε ή μη συνειδητοποιώντας αυτό που μαθαίνουμε, μειώνουμε την πιθανότητα να κάνουμε κάτι που ίσως μας οδηγήσει στην ήττα.

  • 220

    Σπάνια επιλέγουμε να ζούμε τη ζωή μας στο μέγιστο για να μην αναγκαστούμε να διαπιστώσουμε αν είμαστε αρκετά καλοί για να κερδίσουμε, αλλά κυρίως να κρύψουμε το πόσο κακοί είμαστε στο να χάνουμε. Όσο δεν ξέρουμε τα ελαττώματά μας, θα τα φοβό- μαστε και σπάνια θα επιλέγουμε να ζούμε τη ζωή μας στο μέγιστο πλείστο απόγειο, για να μην κάνουμε κάτι που θα μας ρίξει βίαια πάνω στο λάθος και στην ήττα που με τόσο ευχαρίστηση παράγουν για λογαριασμό μας. Ποιος τολμά να ισχυριστεί ότι ξέρει πόσο δυνατή είναι η ψυχή του; Πόσω μάλλον ότι έχει το θάρρος να το συνειδητοποιήσει! Το να ξε- χάσουμε αυτά που ξέρουμε είναι εύκολο, το να μάθου- με αυτά που δεν ξέρουμε μπορεί να είναι δύσκολο και το να συνειδητοποιήσουμε όλα αυτά που μάθαμε είναι σχεδόν ακατόρθωτο. Ας ζήσουμε ανακαλύπτοντας μέσα σε όσο περισσότερες στιγμές ζούμε το μεγαλύτερο κομμάτι της χαράς, της δημιουργίας και της αγάπης που η ίδια η ζωή μας έχει κρύψει μέσα της, ξέροντας ότι, επειδή από εδώ και μπρος θα δώσουμε πιο πολλές μάχες, ίσως θα γεμίσουμε την ψυχή μας με πιο πολλές ήττες. Από τις ήττες μας θα μάθουμε πώς να νικάμε. Μία ήττα έχει μέσα της όλη τη σοφία που χρειαζόμαστε για να γίνουμε νικητές, απο- φεύγοντας να χάσουμε για τον ίδιο λόγο ξανά. Ας χρη- σιμοποιήσουμε τη γνώση που θα μας δώσουν οι ήττες μας για να γίνουμε όσο καλοί χρειάζεται ώστε να μην αφήσουμε τα ελαττώματά μας να μας σπρώξουν να χάσουμε με τον ίδιο τρόπο ξανά. Καλύτερα να ζήσουμε μία ζωή φτιαγμέ- νη από πολλές πανέμορφες νίκες και ματωμένες ήττες παρά μία ζωή φτιαγμένη από χιλιάδες δειλές, χειροποί- ητες ισοπαλίες σε αγώνες που, για να μην κινδυνέψου- με να χάσουμε, αποφασίσαμε να μην αγωνιστούμε.

  • 221

    Αν δεν μας αρέσει ένα κομμάτι αλήθειας για το ποιοι είμαστε, ας σταματήσουμε να το σκεπάζουμε με τα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας και ας ξεκινήσουμε αμέσως να το αλλάζουμε. Θα γίνουμε όσο αληθινοί χρειάζεται για να πε- τύχουμε και να ευτυχήσουμε όταν σταματήσουμε να μισούμε την αλήθεια για το ποιοι είμαστε. Ας σταματή- σουμε να κρύβουμε όποιο κομμάτι του εαυτού μας δεν μας αρέσει και ας το φανερώσουμε για να βρούμε τι πρέπει να κρατήσουμε και τι πρέπει ν’ αλλάξουμε. Πώς μπορούμε ν’ αλλάξουμε προς το καλύτερο αν δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε; Πώς μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι αν δεν ξέ- ρουμε τι πρέπει να κρατήσουμε και τι πρέπει να αλλάξου- με; Όσο κρυβόμαστε απ’ την αλήθεια για το ποιοι είμαστε, δεν θα φτάσουμε ποτέ στην ευτυχία μας. Ας σταματήσουμε ν’ αφαιρούμε όσο πιο πολύ θάρρος μπορούμε μέσ’ απ’ τις ελπίδες μας για να μην τις αφήνουμε, υπενθυμίζοντάς μας ποιοι έχουμε τη δυνατότητα να γίνουμε, να μας αναγκάζουν να συνειδητοποιήσουμε ποιοι δεν θα καταφέρουμε ποτέ να γίνουμε. Όσο μεγαλώνουμε, τόσο καλύτεροι γινόμαστε στο να κλέβουμε απ’ τον ίδιο τον εαυτό μας ευκαιρίες να ζήσουμε τη ζωή μας στο μέγιστο, χωρίς καν να συ- νειδητοποιούν οι άνθρωποι γύρω μας, ακόμα και εκεί- νοι που μας αγαπούν, το πόσο κακό του κάνουμε. Ας σταματήσουμε να κλέβουμε αλήθεια μέσ’ απ’ το μυαλό μας για να μην κινδυνεύσουμε ποτέ να μάθουμε απ’ τις δυνατότητές μας τι είμαστε ικανοί να κάνουμε. Ας στα- ματήσουμε να κλέβουμε τις πιο θαρραλέες ελπίδες απ’ την ψυχή μας για να μην αφήσουμε την αισιοδοξία μας να μας κάνει τόσο αισιόδοξους όσο είμαστε όταν ονειρευόμαστε. Σε πόσο πιο ωραίο κόσμο θα ζούσαμε αν αντέχαμε να γίνουμε στην πραγματικότητα έστω και κατά το ήμισυ τόσο αισιό- δοξοι όσο είμαστε όταν ονειρευόμαστε! Ας σταματήσουμε να γινόμαστε τη νύχτα λιοντάρια, που όμως ξυπνούν κατσαρίδες το πρωί. Κάναμε τον θάνατο της αλήθειας τη δικαιολογία για να μη ζήσουμε. Ζούμε προφυλάσσο- ντας ασταμάτητα τον εαυτό μας απ’ την αλήθεια για το ποιοι είμαστε επιλέγοντας να μην κάνουμε κάτι έντονο ή διαφορετικό, το οποίο θ’ αυξήσει τις πιθανότητες να κάνουμε το λάθος που θα μας πετάξει πάνω στα ελατ- τώματά μας που το γέννησαν τα οποία είναι μεγάλο κομμάτι της αλήθειας αυτής.

  • 222

    Κανείς δεν γίνεται ευτυχισμένος κατά λάθος. Ευτυχισμένος είναι εκείνος που δεν πιστεύει στη δυστυχία του. Το πόσο πιστεύουμε στην ευτυχία μας καθορίζει το πόσο ευτυχισμένοι θα γίνουμε. Όσο είμαστε οι κατά λάθος εξερευνητές της αλήθειας, μόνο κατά λάθος θα γινό- μαστε ευτυχισμένοι. Όσο γινόμαστε ευτυχισμένοι μόνο και μόνο επειδή δεν αντέχουμε τον πόνο της δυστυχί- ας, το μοναδικό που θα καταφέρουμε είναι να ξεγελάμε για λίγο τη λύπη μας. Γιατί ν’ αξίζουμε την ευτυχία μας όταν πιστεύουμε σ’ αυτήν τόσο λίγο; Γινόμαστε όσο αλη- θινοί χρειάζεται για να γίνουμε ευτυχισμένοι μόνο και μόνο επειδή δεν αντέχουμε να τα βγάλουμε πέρα με τη δυστυχία που μας προκαλούν τα ψέματά μας. Συχνά λέμε την αλή- θεια μόνο όταν δεν αντέχουμε πια την τεράστια λύπη που παράγουν τα ψέματά μας.

  • 223

    Γίνε μετριοπαθής για να επιβιώσεις και ακραίος για να απολαύσεις. Ο μετριοπαθής επιβιώνει και ο ακραίος απολαμ- βάνει. Ο άνθρωπος που προδίδει τη μοναδικότητά του απλώς επιβιώνει στη ζωή του και εκείνος που την υπε- ρασπίζεται την απολαμβάνει. Συχνά αναγκαζόμαστε ν’ αποφασίζουμε αν θα επιλέξουμε την προστασία αλλά και τη βαρεμάρα που γεννάει η απόλυτη ασφάλεια που μας προ- σφέρει το κέντρο του χαρακτήρα μας ή αν θα επιλέξουμε το ρίσκο και την απόλαυση που μας προσφέρουν τα άκρα του. Αν επιλέξουμε να ζούμε στο κέντρο του χαρακτήρα μας, ας αποδεχτούμε, χωρίς να διαμαρτυρόμαστε, ότι η απόλαυση σιχαίνεται την ασφάλεια επειδή η ασφάλεια δίνει με το ένα χέρι τη σιγουριά της λογικής, ενώ με το άλλο αφαιρεί την απαιτούμενη αλήθεια της ψυχής που χρειάζεται η ευτυχία για να ευδοκιμήσει. Ας σταματήσουμε να κρυβόμαστε στο κέντρο του χαρακτήρα μας, στη μετριότητά μας, για ν’ απο- φύγουμε να κάνουμε κάτι καινούριο, έντονο, ακραίο, που ίσως μας φέρει σ’ επαφή με το λάθος, την ήττα, την ντροπή για το ποιοι είμαστε και τη δυστυχία που γεννούν ή μεγεθύ- νουν τα ελαττώματά μας. Στις άκρες του χαρακτήρα μας ζει η ψυχή μας, τα συναισθήματά μας και η αλήθεια μας, ενώ στο κέντρο του ζει οποιοδήποτε μείγμα ψυχής και λογικής, οποιοδήποτε μείγμα αλήθειας και ψέματος χρειαζόμαστε ανά πάσα στιγμή για να επιζήσουμε. Η ουδετερότητα, η ελαστικότητα και το ψέμα που φτιάχνει η λογική μας ευδο- κιμούν στο κέντρο του χαρακτήρα μας, ενώ στις άκρες του μόνο το ατόφιο, το απόλυτο και το αδιαπραγμάτευτο αντέ- χουν να επιβιώσουν στις τεράστιες ποσότητες αλήθειας που ζουν εκεί.

  • 224

    Είτε φτιάχνουμε ευτυχία από αλήθειες είτε δυστυχία από ψέματα. Ευτυχισμένος είναι εκείνος που αντέχει να ζήσει χωρίς τη βοήθεια των ψεμάτων του. Μόνο ο αληθινός, ο αυθεντικός άνθρωπος αξίζει την ψυχή του. Αξίζουμε την ψυχή μας μόνο όταν της λέμε την αλήθεια. Τις υπόλοι- πες στιγμές την κοροϊδεύουμε και την κρύβουμε για να μη φανερώσει όλα αυτά που η δημόσια εικόνα μας, με τη βο- ήθεια των στρατιωτών της, των ψεμάτων μας, προσπαθεί να κρύψει. Κάθε φορά που λέμε ψέματα στην ψυχή μας, κοροϊδεύουμε την ευτυχία μας. Το πόση αλήθεια είμαστε δι- ατεθειμένοι να πούμε στον εαυτό μας είναι η απόδειξη του πόσο αξίζουμε την ψυχή μας.

  • 225

    Οι αληθινοί άνθρωποι αξίζουν την ομορφιά της ψυχής τους και οι ψεύτικοι την ασχήμια της λύπης τους. Τα συναισθήματά μας μπορούν να γίνουν οι πρε- σβευτές της ομορφιάς μας επειδή δεν ξέρουν πώς να δεί- ξουν τίποτε άλλο εκτός απ’ την αλήθεια για το ποιοι είμαστε. Γι’ αυτό συχνά τρέμουμε τόσο πολύ την αλήθεια που είναι έτοιμα να φανερώσουν, ώστε επιλέγουμε να μη νιώθουμε, παραμένοντας εντελώς απαθείς. Τα συναισθήματά μας εί- ναι η απόδειξη του πόσο αληθινοί, πόσο έντιμοι με τον εαυ- τό μας είμαστε διατεθειμένοι να γίνουμε. Είναι η απόδειξη του πόσο πολύ πιστεύουμε στην ψυχή μας επειδή, για να μπορέσουμε να την πιστέψουμε, θα πρέπει πρώτα να πι- στέψουμε τυφλά, χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό, την αλή- θεια της, την αλήθεια αυτού που είμαστε.

  • 226

    Ο καθένας μας είναι ένα ακατάπαυστο εργοστάσιο παραγωγής ομορφιάς ή ασχήμιας. Κάθε στιγμή που ζούμε είτε ομορφαίνουμε, είτε ασχημαίνουμε τον κόσμο γύρω μας με τις πράξεις και τις λέξεις μας. Είτε το θέλουμε είτε όχι, είμαστε κομμάτι ενός παγκόσμιου ντόμινο άλφα ομορφιάς ή άλφα ασχή- μιας. Ας γίνουμε τουλάχιστον οι άνθρωποι που θα κάνουν τα πάντα για να ομορφύνουν τον κόσμο μες στον οποίο ζουν. Ας παράγουμε ομορφιά. Τι κερδίζουμε παράγοντας ασχή- μια; Όσο συγκριτικά όντα και να είμαστε, ας σταματήσου- με να χτίζουμε πανέμορφα σπίτια στο κέντρο του σκουπι- δότοπου που οι ίδιοι φτιάξαμε. Δεν θα ομορφαίνουμε τον κόσμο σκεπάζοντας την ασχήμια που νιώθουμε μέσα μας, αλλά εξηγώντας την στον εαυτό μας μέχρι που να την κάνουμε να μη νιώθει πια άσχημη. Όλοι μπορούμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο, έστω και αν δεν μπορούμε να παρά- γουμε αριστουργήματα. Το πιο ψηλό ιδανικό, το μεγαλύτερο επίτευγμα του ανθρώπου είναι να μάθει τα ελαττώματά του όσο καλά χρειάζεται για να μπορέσει να τ’ απενεργοποιήσει πριν γίνουν η ασχήμια και η δυστυχία του κόσμου γύρω του.

  • 227

    Κάθε στιγμή που ζούμε, είτε λέμε αλήθεια στον εαυτό μας και γινόμαστε όσο αληθινοί χρειάζεται για να νιώθουμε ευτυχισμένοι, είτε του λέμε ψέματα και γινόμαστε όσο ψεύτικοι χρειάζεται για να νιώθουμε δυστυχισμένοι.

  • 228

    Είμαστε μία κοινωνία η οποία, επειδή παράγει περισσότερο ψέμα απ’ ό,τι μπορεί να καταναλώσει, ζει πιο κοντά στο επόμενο δάκρυ απ’ ό,τι στο επόμενο χαμόγελο. Είμαστε τόσο καλοί στο να κρύβουμε τα πιο πο- λύτιμα, τα πιο ασυνήθιστα και ενδιαφέροντα κομμάτια του χαρακτήρα μας, ενώ δεν σταματάμε να δείχνουμε τα πιο χρεοκοπημένα συναισθηματικά, τα πιο βαρετά και συνηθισμένα. Σπάνια δείχνουμε τους πιο πολύτιμους θησαυρούς μας επειδή, ύστερα από τόσα χρόνια προπόνη- σης, νιώθουμε πολύ πιο άνετα να δείχνουμε τα ψέματά μας παρά την αλήθεια μας. Το κόστος τού να μη θέλουμε με την παρουσία μας να κάνουμε κάτι που θα προκαλέσει αρνητι- κή αντίδραση στους ανθρώπους γύρω μας είναι ότι συνή- θως τους δείχνουμε το πιο βαρετό, λιγότερο απολαυστικό, λιγότερο πρωτότυπο, ψεύτικο κομμάτι του χαρακτήρα μας, κρατώντας το μοναδικό, ενδιαφέρον και αληθινό βαθιά μέσα μας. Όσο καλύτεροι γινόμαστε στο να δείχνουμε τα ψέ- ματά μας στους άλλους, τόσο καλύτεροι γινόμαστε στο να κρύβουμε απ’ τον εαυτό μας την ευτυχία μας. Δεί- χνουμε μόνο τα κομμάτια του αυτά που νομίζουμε ότι είναι εύκολο να πουληθούν, τα πιο επιφανειακά, τα πιο άμεσα γοητευτικά και κρύβουμε μέσα μας τα πιο συνταρακτικά, τα οποία, επειδή παραείναι αληθινά, είναι περισσότερο ωμά, δύσπεπτα, λιγότερο γυαλισμένα, λιγότερο συγκαταβατικά και είναι πολύ δύσκολο να πουληθούν. Ποιος θέλει ν’ ακού- σει τη σκληρή και αδάμαστη αλήθεια, αν μπορεί να βολευτεί με λίγα υπάκουα και καλόβολα ψεματάκια; Μόνο εκείνοι που θέλουν να είναι ευτυχισμένοι.

  • 229

    Η αγάπη γεννιέται για να νικήσει την ασχήμια. Τι κερδίζουμε υπολειτουργώντας την ψυχή μας; Τι κερδίζουμε σπαταλώντας τις τεράστιες δυνατότητές της; Τι κερδίζουμε χρησιμοποιώντας μόνο ένα μικρό κομμάτι ψυ- χής σε οτιδήποτε κάνουμε; Ας δώσουμε όλη την ψυχή μας σ’ αυτό που κάνουμε. Όχι μόνο μία στο τόσο, αλλά κάθε φορά! Ας τιμήσουμε την ψυχή μας χρησιμοποιώντας την όσο πιο πολύ μπορούμε. Τίποτα δεν κάνουμε στην τύχη, ακόμα και αυτά που φαίνεται ότι κάνουμε τυχαία. Επιλέγουμε να νιώ- θουμε τόσο λίγο, να χρησιμοποιούμε ένα μικρό κομμάτι της ψυχής μας επειδή τρέμουμε τα συναισθήματά μας, καθότι ξέρουμε ότι πάντα κουβαλούν μέσα τους ένα με- γάλο κομμάτι της άλφα αλήθειας μας – της αλήθειας για το ποιοι είμαστε. Γι’ αυτό και λέμε τόσο πολλά ψέματα, ει- δικά στον εαυτό μας. Η αλήθεια για το ποιοι είμαστε είναι το πρώτο πράγμα που λέμε ότι σεβόμαστε και το τε- λευταίο που θέλουμε να μάθουμε. Ας κάνουμε αναστρο- φή, ας σταματήσουμε να ζούμε ως φυγάδες της αλήθειας για το ποιοι είμαστε γιορτάζοντας όποια κομμάτια της μας κάνουν καλύτερους και πιο ευτυχισμένους και αλλάζοντας όποια κομμάτια της μας κάνουν χειρότερους και πιο δυστυ- χισμένους, μέχρι να φτιάξουμε μία ζωή που να είναι πιο όμορφη επειδή την κάναμε να είναι λιγότερο άσχημη.

  • 230

    Όσο πιο πολύ τρέχουμε να ξεφύγουμε απ’ τον άνθρωπο που είμαστε, τόσο πιο πολύ σκοντάφτουμε πάνω του. Όσα ψέματα και αν πούμε στον εαυτό μας, σπάνια μπορούμε να ξεφύγουμε απ’ τις λέξεις και τις πράξεις μας. Κανείς δεν ξεφεύγει απ’ την αλήθεια αυτού που ο ίδιος είναι. Ιδιαίτερα οι καλύτεροι ψεύτες. Οι καλύτεροι ψεύτες είναι οι τελευταίοι άνθρωποι στον κόσμο που μπορούν να ξεφύγουν απ’ την αλήθεια.

  • 231

    Λύπη είναι η αλήθεια που ποτέ δεν είπαμε στον εαυτό μας. Η λύπη μας είναι όλα αυτά που χρωστάμε να πούμε στην αλήθεια. Όσο πιο πολλά ψέματα λέμε στον εαυτό μας, τόσο πιο πολύ χρωστάμε να του πούμε την αλή- θεια.

  • 232

    Μη γίνεις ποτέ όσο ψεύτικος χρειάζεται για να νιώθεις δυστυχισμένος. Ίσως η πιο λαμπερή αυτοκαταστροφική δυνατό- τητά μας είναι, κυνηγώντας την επιτυχία, να γινόμαστε όσο ψεύτικοι χρειάζεται για να νιώθουμε δυστυχισμέ- νοι. Απ’ τις πιο σκοτεινές λάμψεις, τις αβυσσαλέες κορυφές που μπορεί να κατακτήσουμε είναι το να βρίσκουμε πάντα καινούριους τρόπους για να φαινόμαστε ολοένα και πιο επιτυχημένοι, όσο δυστυχισμένοι και αν νιώθουμε. Αρέσει στη ζωή να γίνεται η απίστευτα δύσκολη επιλογή ανά- μεσα σε οποιαδήποτε νίκη και στη μεγαλύτερη νίκη απ’ όλες – την ευτυχία.

  • 233

    Η ζωή του δυστυχισμένου ανθρώπου είναι μία διαρκής απόδραση απ’ την αλήθεια εκείνη την οποία κάνει τα πάντα για να μη μάθει. Οι δυστυχισμένοι άνθρωποι ζουν μονίμως δραπε- τεύοντας απ’ την αλήθεια, ενώ οι ευτυχισμένοι ζουν στην αγκαλιά της. Το πόσο ανάγκη έχουμε ν’ αποδράσουμε απ’ την αλήθεια του ποιοι είμαστε ορίζει το πόσο ευτυχισμένοι είμαστε. Απ’ τα πολλά ψέματα που λέμε στον εαυτό μας, καταλήξαμε να ζούμε εφευρίσκοντας κελιά αναβαθμισμένης δυστυχίας. Δραπετεύοντας απ’ την πραγματικότητα, δρα- πετεύοντας δηλαδή απ’ την αλήθεια για το ποιοι είμαστε, πέφτουμε πάνω στα ψέματα που έχουμε πει στον εαυτό μας κάτω απ’ τα οποία προσπαθούμε να την κρύψουμε. Έτσι, πέφτουμε πάνω στα ελαττώματά μας εκείνα που μας έσπρωξαν να πούμε τα ψέματα αυτά.

  • 234

    Η ζωή δεν είναι πρόβα, είναι η μία και μοναδική παρά- σταση. Η ζωή δεν είναι μία απόδραση απ’ την προηγού- μενη ή μια πρόβα για την επόμενη, ας τη ζήσουμε λοι- πόν επειδή κάθε ανάσα που μας δίνει το σώμα μας εί- ναι μία και μοναδική ευκαιρία που δεν θα πάρουμε ποτέ ξανά, όσο ευφυείς, ικανοί, δυνατοί και επιτυχημένοι κι αν είμαστε. Όσες πρόβες και αν κάνουμε για να γίνουμε καλύτεροι, η κάθε στιγμή της ζωής μας δεν είναι πρόβα για την επόμενη αλλά η μία και μοναδική ευκαιρία που έχουμε για να τη ζήσουμε. Ποιος άλλος μας δίνει δεκαπέντε δώρα, ένα κάθε τέσσερα δευτερόλεπτα στη διάρκεια κάθε λεπτού της ζωής μας – ειδικά αν δεν του το ζητάμε καν; Ακόμα πιο πολύ αν δεν τα αξίζουμε καν. Είμαστε τόσο αγνώμονες και ασυμμετρικοί! Ποιος παίρνει από κάποιον δεκαπέντε δώρα κάθε λεπτό της ζωής του χωρίς να νιώθει την πα- ραμικρή υποχρέωση να του πει ευχαριστώ;

  • 235

    Σοφός είναι αυτός που συνειδητοποιεί την αξία της κάθε ανάσας του, και ας μη συνειδητοποιεί τίποτε άλλο. Κάθε ανάσα μας είναι μία ευκαιρία για να ν’ απο- λαύσουμε, να δημιουργήσουμε και να ευτυχήσουμε. Η απόλαυση, η δημιουργία και η ευτυχία είναι η τριλογία του MAX MOST APOGEE. Και εμείς τι κάνουμε; Αδιαφορούμε και πετάμε τις πιο πολλές απ’ αυτές στα σκουπίδια αρνού- μενοι να τις ζήσουμε πραγματικά επειδή θεωρούμε ότι στο μέλλον θα έρθουν και άλλες καλύτερες, πιο ενδιαφέρουσες, πιο πολύτιμες ευκαιρίες. Τι κερδίζουμε ζώντας με την πλά- τη γυρισμένη στην ομορφιά της ζωής μας –στους λόγους που έχουμε για να είμαστε ευτυχισμένοι–, απολαμβάνοντας έτσι μόνο ελάχιστα λεπτά από κάθε ώρα που μας χαρίζει το σώμα μας και πετώντας στα σκουπίδια τα πιο πολλά; Κάθε ανάσα που μας δίνει το σώμα μας είναι μία ελάχιστη αλλά ανεκτίμητη νίκη που συνήθως δεν έχουμε κάνει πολλά για να την αξίζουμε. Πόσο καλοί είμαστε στο να μπερδεύουμε το μέγεθος με την αξία! Η κάθε ανάσα μας είναι ένα ελάχιστο θαύμα τυλιγμένο γύρω από μία τε- ράστια ευκαιρία για να γεμίσουμε τη ζωή μας και τον κόσμο γύρω μας με όσο πιο πολλή απόλαυση, δημι- ουργία και ευτυχία μπορούμε.

  • 236

    Το κρυφό κόστος της απληστίας είναι ότι, περιμένοντας το εντυπωσιακό, χάνουμε την ευκαιρία ν’ απολαύσουμε το συνηθισμένο. Είμαστε τόσο πρόθυμοι να γίνουμε πιο άπλη- στοι από ό,τι έξυπνοι. Απ’ τις πιο δυσδιάκριτες μορφές αυτοτραυματισμού είναι να σπαταλάμε το συνηθισμένο ενώ περιμένουμε να έρθει το εντυπωσιακό. Το σώμα μας μας χαρίζει δεκαπέντε ανάσες, δεκαπέντε δώρα κάθε λεπτό απ’ τα οποία τα πιο πολλά δεν τα ανοίγουμε καν, υποτιμώ- ντας τα, αδιαφορώντας γι’ αυτά, επειδή περιμένουμε να έρ- θουν κάποια που να είναι πιο εντυπωσιακά. Περιμένοντας το πολύ, δεν απολαμβάνουμε το λίγο. Το σώμα μας μας δίνει κάθε τέσσερα δευτερόλεπτα μία ανάσα τυλιγμένη μες σε μία μοναδική ευκαιρία για να τη μετατρέψουμε σε από- λαυση, δημιουργία και ευτυχία. Το σώμα μας θ’ αποδειχθεί ο μεγαλύτερος ευεργέτης μας στη διάρκεια της ζωής μας. Κάθε τέσσερα δευτερόλεπτα γινόμαστε το δώρο που μας κάνει το σώμα μας, και όχι το αντίστροφο. Το σώμα μας ζει εμάς και όχι το αντίστροφο. Αν θέλετε να συνειδητοποι- ήσετε την αξία της επόμενης ανάσας σας, σταματήστε ν’ αναπνέετε μέχρι που να συνειδητοποιήσετε ποιος είναι το αφεντικό, ποιος χρειάζεται τον άλλο περισσό- τερο, το σώμα σας ή εσείς.

  • 237

    Κάθε τέσσερα δευτερόλεπτα το σώμα μας φτιάχνει μες στα πνευμόνια μας το πιο απίστευτο αλλά συνηθισμένο θαύμα στον κόσμο, το πιο τεράστιο–ελάχιστο δώρο που μπορεί να μας δώσει κάποιος: την ίδια τη ζωή μας τυλιγμένη μες σε μία ανάσα. Μία ανάσα είναι ολόκληρη η ζωή μας τυλιγμένη σε λίγο αέρα. Κάθε τέσσερα δευτερόλεπτα η ανάσα γί- νεται η πιο μικρή αλλά ανεκτίμητη ζωή. Η ανάσα είναι μία ακόμα αναβολή του τελευταίου μηδέν – του θανάτου – μία ακόμα θαυμάσια ευκαιρία για να κάνουμε πέρα το μηδέν που εμείς οι ίδιοι αφήνουμε τη δειλία μας να φτιάχνει απο- φεύγοντας ν’ απολαύσουμε, να δημιουργήσουμε και να ευ- τυχήσουμε. Η κάθε ανάσα μας είναι μία καινούρια ελάχιστη ζωή, μία ζωή που δεν έχουμε δει ξανά, όσο και αν μοιάζει με όποια έχουμε ζήσει στο παρελθόν. Κάθε τέσσερα δευτερό- λεπτα το σώμα μας μας χαρίζει ένα ακόμα καινούριο δώρο για να γεμίσουμε τη δική μας ζωή και τη ζωή των ανθρώπων γύρω μας με όσο περισσότερη ανθρωπιά, καλοσύνη, ομορ- φιά και δημιουργία μπορούμε! Όσο περισσότερη, ακούτε; Όσο το σώμα μας συνεχίζει να μας δίνει δώρα τυλιγμένα μέσα σε ευκαιρίες τις οποίες έχει χώσει μες σε ανάσες, ας κάνουμε και εμείς κάτι γι’ αυτό, ας του ανταποδώσουμε τη γενναιοδωρία αυτή παράγοντας όσο πιο πολλή ομορφιά μπορούμε για τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας. Ίσως ο πιο συχνός αόρατος αυτοτραυματισμός μας είναι η άρ- νησή μας ν’ ανοίξουμε τα δώρα που μας δίνει το σώμα μας μες σε κάθε ανάσα του για να μη ζήσουμε μία εμπειρία που, κάνοντας κάτι διαφορετικό, κάτι έντονο, θα μας δείξει και θ’ αποδείξει την αλήθεια για το ποιοι είμαστε. Είναι απίστευτο πόσες αόρατες ήττες, ήττες που εμείς οι ίδιοι προκαλού- με στον εαυτό μας, υποφέρουμε κάθε μέρα για κάθε ορατή ήττα που μας προκαλούν άλλοι! Γιατί να ζούμε αρνούμενοι να πάρουμε απ’ τη ζωή μας όλα αυτά τα δώρα που θέλει να μας δώσει; Γιατί να ζούμε πετώντας στα σκουπίδια τα δώρα της πριν καν τ’ ανοίξουμε; Το σώμα μας δεν σταματά να μας δίνει κάθε τέσσερα δευτερόλεπτα ένα δώρο. Εμείς όμως διστάζουμε, φοβόμαστε, το παίρνουμε αλλά τις πιο πολλές φορές δεν το ανοίγουμε καν για να δούμε τι έχει μέσα. Πώς γίνεται να μην ευγνωμονούμε το σώμα μας για τις αμέτρητες ανάσες που τόσα χρόνια συνεχίζει να μας κάνει δώρο; Ας κάνουμε πέρα τα ελαττώματά μας που θέλουν να μας κάνουν τόσο άπληστους, που καταλήγουμε να γινόμαστε συναισθημα- τικά τσιγκούνηδες και τόσο αλαζόνες, ώστε καταλήγουμε να γίνουμε οι μίζεροι ζητιάνοι λίγων ψίχουλων χαράς. Πε- τάμε τις ίδιες τις ανάσες μας στα σκουπίδια κάθε στιγμή που απ’ την απληστία και την αλαζονεία πείθουμε τον εαυ- τό μας ν’ αδιαφορήσουμε, να τους γυρίσουμε την πλάτη γιατί ακολουθούν άλλες πιο ενδιαφέρουσες, πιο πολύτιμες σε λίγο. Ας αφήσουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να χαρούμε ό,τι μας δίνει η ζωή χωρίς να το κοιτάμε μ’ αυτό το υπερο- πτικό ύφος υποτιμώντας το, πνίγοντάς το μ’ αυτούς τους σιχαμένους αστερίσκους της αδιαφορίας για να δικαιο- λογηθούμε στον εαυτό μας γιατί φοβηθήκαμε, γιατί κάναμε πίσω, γιατί αρνηθήκαμε να το ζήσουμε και να το μεταφράσουμε σε χαμόγελα. Μέγιστον πλείστον απόγειον. Ας ζήσουμε νιώθο- ντας, απολαμβάνοντας, δημιουργώντας όσο πιο έντο- να αντέχουμε. Γιατί επιλέξαμε να αδιαφορήσουμε για εκα- τομμύρια ανάσες, για τα εκατομμύρια δώρα που μας χαρίζει το σώμα μας, τα οποία, επιλέξαμε να μην ανοίξουμε ένα τεράστιο ποσοστό απ’ αυτά για να δούμε τι έχουν μέσα τους ώστε να μας κάνουν καλύτερους και πιο ευτυχισμένους; Ας σταματήσουμε να παραδίδουμε τη ζωή μας στα ελαττώματά μας ζώντας κάτω απ’ τον διαρκή φόβο μήπως κάνουμε κάτι που είναι τόσο έντονο, τόσο αληθινό που ίσως μας οδηγή- σει σ’ ένα λάθος, στην ήττα και στα ελαττώματά μας που την προκάλεσαν. Εμπιστευόμαστε ό,τι ξέρουμε, φοβόμαστε ό,τι αγνοούμε και τρέμουμε ό,τι αφήσαμε επίτηδες άγνωστο. Αν θέλουμε να σταματήσουμε να φοβόμαστε το μέλλον, ας μάθουμε τον άνθρωπο που θα το φτιάξει: τον εαυτό μας. Έτσι, θα ξέρουμε πώς θα είναι και δεν θα ζούμε πνιγμένοι στο άγχος και στην αγωνία που γεννάει το άγνωστο μέσα μας.

  • 238

    Έχουμε μία ζωή να ζήσουμε, μία ζωή ν’ απολαύσουμε, μία ζωή να δημιουργήσουμε και μία ζωή να ερωτευτούμε. Ας σταματήσουμε να ζούμε πάνω από ένα καλά- θι σκουπιδιών πετώντας μέσα του κάθε τέσσερα δευ- τερόλεπτα ανάσες, πετώντας τα δώρα που μας έχει κάνει το σώμα μας και τα οποία δεν έχουμε καν προ- σπαθήσει ν’ ανοίξουμε για να δούμε τι περιέχουν. Αντί να προσθέτουμε λεπτά σε κάθε ώρα της ζωής μας, ζώντας την πραγματικά και κάνοντας ό,τι περνά απ’ το χέρι μας για να την απολαύσουμε, αφαιρούμε. Ζούμε έχοντας μπροστά μας ένα ολόκληρο πιάτο ενός φαγητού που πραγματικά μας αρέσει και εμείς καθόμαστε αμήχανοι, διστακτικοί, προβλη- ματισμένοι, απόμακροι από πάνω του, δοκιμάζοντας με την άκρη του πιρουνιού μας μόνο μία μπουκιά και μετά σπρώ- χνοντάς το μακριά μας. Ας αρπάξουμε και την τελευταία σταγόνα της τριλογίας του MAX MOST APOGEE της από- λαυσης, δημιουργίας και της ευτυχίας που μας έχει δώ- σει το σώμα μας– και ας την πιούμε μονορούφι. Και την τελευταία σταγόνα! Γιατί είμαστε τόσο πρόθυμοι να την παραδώσουμε σε οποιοδήποτε πρόβλημα, οτιδήποτε αρνητικό μας συμβαίνει για να τη γεμίσουμε με τη δειλία απ’ την οποία φτιάχνουμε την αναβλητικότητά μας, κάνο- ντάς την τόσο άσχημη όσο το πιο αποτρόπαιο στοιχείο του χαρακτήρα μας; Κάθε ανάσα μας, κάθε εμπειρία που ζούμε είναι μοναδική. Δεν θα τη ζήσουμε ποτέ ξανά. Ποτέ! Ακόμα και αυτές που νομίζουμε ότι τις έχουμε ζήσει χιλιάδες φορές μέχρι σήμερα. Καμία στιγμή της ζωής μας δεν είναι ίδια με κάποια άλλη, όσο και αν μοιάζουν μεταξύ τους.

  • 239

    Ανήκουμε στην κάθε ανάσα μας. Ανήκουμε πιο πολύ στην κάθε ανάσα μας απ’ ό,τι μας ανήκει εκείνη. Η ανάσα είναι μερικά δευτερόλεπτα ζωής χωρίς τα οποία δεν θα υπήρχαμε. Επειδή η ζωή μας είναι ό,τι πιο ανεκτίμητο έχουμε, η κάθε ανάσα μας γίνεται το πιο πολύτιμο αγαθό που έχουμε στη διάρκεια των τεσσάρων δευτερολέπτων που διαρκεί, όσα κι αν είναι τα ανεκτίμη- τα πράγματα με τα οποία έχουμε γεμίσει τη ζωή μας και που νομίζουμε ότι είναι πολύ πιο πολύτιμα απ’ αυτήν και πιο μοναδικά. Αν διαφωνείτε, κρατήστε την αναπνοή σας για λίγο για να συνειδητοποιήσετε την αξία της. Υποτιμούμε την κάθε ανάσα μας επειδή τη θεωρούμε δε- δομένη. Τη θεωρούμε δεδομένη μέχρι που να μην έχουμε άλλη μες στα πνευμόνια μας. Θα μάθουμε την αξία της κάθε αναπνοής μας μόνο όταν δεν έχουμε άλλη μες στα πνευμόνια μας. Αδυνατούμε να συνειδητοποιή- σουμε την αξία της κάθε ανάσας μας επειδή θεωρούμε ότι είναι δωρεάν, ότι δεν έχουμε να κάνουμε τίποτα για να την εισπράξουμε. Είμαστε τόσο άπληστοι, που ζούμε απαιτώντας κάθε τέσσερα δευτερόλεπτα να λαμβάνουμε δώρα τα οποία όχι μόνο συνεχίζουμε να μην κάνουμε κάτι για να τ’ αξίζουμε, αλλά τα θεωρούμε δεδομένα. Υποτι- μούμε για χρόνια την κάθε ανάσα που μας δίνει το σώμα μας μέχρι που να μείνουμε μόνοι απέναντι στην τελευταία ανάσα στα πνευμόνια μας. Πόσο πλούσιος και δυνατός είναι αυτός που έχει τα πάντα εκτός απ’ την επόμενη ανάσα μες στα πνευμόνια του; Μόνο όταν συνειδητο- ποιήσουμε την τεράστια αξία της κάθε ανάσας μας θα εκτιμήσουμε τη μοναδικότητα της κάθε στιγμής που ζούμε και έτσι θα μπορέσουμε να την απολαύσουμε.

  • 240

    Είναι πιο εύκολο να κάνουμε τον γύρο του κόσμου απ’ ό,τι τον γύρο της ψυχής μας. Γιατί να θέλουμε ν’ ανακαλύψουμε το πόσο άσχημοι είμαστε όταν μπορούμε να το κρύβουμε με τα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας; Όσο δεν λέμε την αλήθεια στον εαυτό μας, θα γινόμαστε όσο ψεύτικοι χρειάζεται για να νιώθουμε δυστυχισμένοι.

  • 241

    Όσο δεν μαθαίνουμε τα ελαττώματά μας, θα είμαστε οι φιλότιμοι υπάλληλοι της δυστυχίας μας. Όσο λατρεύουμε οτιδήποτε μας κρατά σε μία απόσταση ασφαλείας απ’ τα ελαττώματά μας, ιδιαίτερα τα ψέματα με τα οποία τα κρύβουμε, θα δουλεύουμε για τη δυστυχία μας. Ας μην υποταχθούμε, ας αντιδράσουμε, ας μην αφήσουμε τα ελαττώματά μας να μεγεθύνουν όποιο πρόβλημα και δυσκολία αντιμετωπίζουμε, να κλέβουν ζωή μέσ’ απ’ την ίδια τη ζωή μας και το χαμόγελο μέσ’ απ’ το στόμα μας. Ας κάνουμε πέρα τις δικαιολογίες και τα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας –με τα οποία έχουμε σκεπάσει τον πραγματικό λόγο για τον οποίο είμαστε δυστυχισμένοι– και ας τον κοιτάξουμε στα μάτια για να βρούμε και τον λόγο που είμαστε τόσο πρόθυμοι να σπαταλάμε μεγάλα κομμάτια της ζωής μας. Συχνά αποφασίζουμε να κάνουμε όσο πιο λίγα γίνεται, σπαταλώντας τη ζωή μας, αρνούμενοι ν’ αγγίξουμε τη χαρά, τη δημιουργία και την απόλαυση που περικλείουν μερικές στιγμές της, μόνο και μόνο για να μην κάνουμε κάτι που θα μας ρίξει πάνω στα ελαττώματά μας και συνεπώς στην αλήθεια για το ποιοι είμαστε. Με αυτό τον τρόπο επι- λέγουμε να σπαταλάμε τη ζωή μας αρνούμενοι να ζήσουμε μεγάλα κομμάτια της. Όταν καταφέρουμε να μάθουμε τα ελαττώματά μας όσο καλά χρειάζεται για να τ’ απενεργοποιήσουμε, δεν θα φοβόμαστε να κάνουμε κάτι που ίσως μας ρίξει πάνω τους, επειδή θα τα γνωρίζουμε ήδη. Έτσι, θα νιώθουμε ελεύθεροι να κάνουμε οτιδήποτε θέλουμε αντί να ζούμε φυλακισμέ- νοι στη ρουτίνα, στην επαναληπτικότητα, σε οτιδήποτε μας κάνει να αισθανόμαστε ασφαλείς. Μαθαίνοντας τα ελατ- τώματά μας, θα νιώσουμε τόσο σίγουροι για τον εαυτό μας που θα σταματήσουμε να φοβόμαστε να ζήσουμε στο μέγιστο την ίδια τη ζωή μας. Έτσι, θα μπορέσουμε να την απολαύσουμε και όχι να περνάμε μεγάλα κομμάτια της κοιτώντας την να φεύγει κάτω απ’ τα πόδια μας, ανήμποροι να πιάσουμε τις στιγμές της στα χέρια μας για να τις με- τατρέψουμε σε ευτυχία. Θα σταματήσουμε να σπαταλάμε τη ζωή μας και θ’ αρχίσουμε να την απολαμβάνουμε στο μέγιστο όταν θα σταματήσουμε να φοβόμαστε να κάνουμε κάτι καινούριο, διαφορετικό και έντονο το οποίο ίσως μας σπρώξει πάνω στο λάθος, στην ήττα, στην ντροπή γι’ αυτό που είμαστε και στη δυστυχία που τα ελαττώματά μας θα γεννήσουν. Ας φτιάξουμε μία ζωή από χαμόγελα που μόλις βρήκαμε και όχι από ευκαιρίες που μόλις χάσα- με. Ας φτιάξουμε μία ζωή από χαμόγελα που βρήκαμε εκεί που ποτέ δεν είχαμε το θάρρος να ψάξουμε και όχι από ευκαιρίες που χάσαμε επειδή ποτέ δεν είχαμε το θάρρος να ελπίσουμε.

  • 242

    Γνώση είναι η ήττα του αγνώστου και αυτογνωσία η ήττα της δυστυχίας. Θα νικήσω τη δυστυχία μαθαίνοντας το άγνωστο που τη γεννάει. Θα νικήσω τη δυστυχία όταν μάθω οποιον- δήποτε λόγο θέλει να είμαι δυστυχισμένος τον οποίο επιλέγω να κρατάω άγνωστο για να μη συνειδητοποιώ το πόσο ανίκανος είμαι να τον νικήσω. Θ’ απενεργοποι- ήσω τη λύπη μου μαθαίνοντας τα ελαττώματά μου εκείνα που τη γεννούν. Όποια αδυναμία εξηγείται γίνεται δύναμη. Η αρνητικότητα που έχει εξηγηθεί δεν είναι πια αρνητική.

  • 243

    Αρέσει στη ζωή να γίνεται η σκληρή μάχη ανάμεσα στην επιτυχία και στην ευτυχία την οποία οι ψεύτικοι άνθρωποι συχνά νικούν αλλά μόνο οι αληθινοί απολαμβάνουν. Αρέσει στη ζωή να γίνεται η απίστευτα δύσκολη επιλογή ανάμεσα σε οποιαδήποτε νίκη και στη μεγαλύτε- ρη νίκη απ’ όλες – την ευτυχία. Δε